Powstała ona dzięki życzliwości władz miasta, a przede wszystkim zaangażowaniu Edwarda Kiepury i jego rodziny. Wykonał on szopkę pokrytą strzechą we współpracy z bezdomnymi z Fundacji Chrześcijańskiej św. Barnaby, którzy nazywali ją pałacem dla Jezusa, i leśnictwem w Blachowni.
To dzieło wsparli: parafia pw. Miłosierdzia Bożego w Częstochowie, Fundacja św. Barnaby, rodziny: Flis, Szostkiewicz, Bździon, pracownicy Ratusza, wydziału dróg i transportu, częstochowskie Muzeum, restauracja Pod Ratuszem, firma produkująca bombki i zajmująca się oświetleniem, która wykonała gwiazdę betlejemską, Adrianna Zawadzka z Akademii im. Jana Długosza oraz ludzie dobrej woli, którzy interesują się tym dziełem i wspierają je. Stroje wykonały: Monika Grzywaczewska i Grażyna Gawron. Ozdoby, które zdobią choinkę, wykonali: Dom dla Chłopców im. św. Stanisława Kostki przy ul. bp. Teodora Kubiny, Ośrodek Wychowawczy przy ul. kard. Wyszyńskiego, Zespół Szkół i Ośrodek Wychowawczy dla Dziewcząt przy ul. bp. Teodora Kubiny, Dom Życia i Nadziei im. bł. Edmunda Bojanowskieg przy ul. Kazimierza, Dom Opieki Społecznej im. św. Brata Alberta przy ul. Jadwigi, Dom Opieki Społecznej przy ul. Wieluńskiej, Hospicjum Częstochowa przy ul. Krakowskiej. W tym miejscu należy zauważyć zaangażowanie s. Milleny z Zespołu Nowej Ewangelizacji ze Zgromadzenia Sióstr św. Józefa, która towarzyszy osobom bezdomnym czy potrzebującym pomocy.
Po Pasterce celebrowanej 24 grudnia w kościele pw. św. Jakuba w Częstochowie figurka Dzieciątka Jezus została umieszczona w szopce, a potem nastąpiło wspólne radosne kolędowanie.
– To, co łączy naszą wspólnotę, to wspólna historia, język, kultura, wiara, miłość do Ojczyzny. I oby występujące pomiędzy nami różnice były drugorzędne w obliczu tego, co nas łączy – mówił ks. dr Łukasz Burchardt podczas uroczystej Mszy Świętej w intencji Ojczyzny, sprawowanej 11 listopada w łódzkiej archikatedrze.
W 108. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości mieszkańcy Łodzi zgromadzili się w archikatedrze św. Stanisława Kostki, aby wspólnie dziękować Bogu za dar wolnej Ojczyzny i modlić się o jedność narodu. Eucharystii przewodniczył kard. Konrad Krajewski, metropolita łódzki. W liturgii uczestniczyli liczni kapłani, duchowni bratnich Kościołów chrześcijańskich, przedstawiciele władz wojewódzkich, miejskich i samorządowych, wojska, policji oraz innych służb mundurowych. Obecni byli również harcerze i poczty sztandarowe łódzkich szkół.
Lekcjonarz daje dziś rzadkość, fragment najkrótszego listu Pawła, bilecik do Filemona w sprawie zbiegłego niewolnika Onezyma. List jest arcydziełem chrześcijańskiej perswazji. Paweł mógłby rozkazać, „choć z całą swobodą mogę w Chrystusie nakładać na ciebie obowiązek”, wybiera jednak prośbę: „zamiast tego proszę cię przez wzgląd na miłość”. Starzec i więzień prosi właściciela o los niewolnika. Hierarchia świata zostaje zawieszona przez wzgląd na miłość. Gra słów przenika cały list. Onēsimos znaczy „pożyteczny”, a Paweł żartuje z powagą, że ten ongiś „nieużyteczny” (achrēstos) teraz jest „bardzo użyteczny” (euchrēstos), i słychać w tym jeszcze jedno echo, Christos. Zbiegły niewolnik stał się w więzieniu dzieckiem Pawła: „którego zrodziłem w kajdanach”. Odesłanie go jest wyrwaniem sobie serca: „jego, to jest serce moje, odsyłam”. Prośba ma jasny kierunek: „może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na zawsze, już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego”. Paweł nie ogłasza abolicji, pisze list prywatny w jednej sprawie. A jednak w tym liściku tkwi materiał wybuchowy, który pracował wieki: „już nie jako niewolnika, lecz jako brata”. Braterstwo w Chrystusie podminowało niewolnictwo skuteczniej niż dekrety. Instytucja, w której właściciel i niewolnik klękają przy jednym stole eucharystycznym jako bracia, nosi w sobie własny koniec. Finał listu jest czekiem: „jeżeli wyrządził ci jaką szkodę lub winien cokolwiek, policz to na mój rachunek. Ja, Paweł, piszę to moją ręką: ja uiszczę odszkodowanie”. Ego apotisō to formuła zobowiązania dłużnego, własnoręczny skrypt. Paweł czyni z siebie poręczyciela winowajcy. Trudno o czystszą imitację Chrystusa, który nasze długi policzył na swój rachunek. Wstawiennictwo, które nie chce nic kosztować wstawiającego się, jest tylko opinią. Pawłowe kosztuje podpis.
Papież pozdrawiający wiernych zgromadzonych przed nuncjaturą apostolską w Limie
Jeszcze przed oficjalnym wystąpieniem przed władzami Peru Leon XIV spotkał się w Pałacu Rządowym w Limie z pracownikami tej instytucji. Jako Papież przybywam, aby iść razem ze wszystkimi mężczyznami i kobietami dobrej woli: katolikami, chrześcijanami, ze wszystkimi – powiedział.
Leon XIV podziękował za gorące przywitanie i powiedział, że dla niego samego możliwość powrotu do Peru po kilku latach stanowi wielką radość.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
