Środa, 11 listopada. Wspomnienie św. Marcina z Tours, biskupa.

• Tt 3, 1-7 • Ps 23 • Łk 17, 11-19

Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».

Jezus, zmierzając do Jerozolimy ze swoimi uczniami, spotyka dziesięciu trędowatych. Wołają do Niego z daleka, ponieważ Prawo Mojżeszowe nakazywało, by trędowaci żyli w odosobnieniu, dla ochrony innych przed zarażeniem. Z tego powodu trzymali się z dala. My również czasem izolujemy innych, ponieważ boimy się ich „trądu”, boimy się wyjść z własnej strefy komfortu i wygody. W rzeczywistości tym samym odsłaniamy własny trąd i sami się izolujemy, nie pozwalając innym, by się do nas zbliżyli. Pan mówi trędowatym, aby poszli do kapłana, zgodnie z przepisami Prawa. To był znak, że zostali uzdrowieni. Dowiadujemy się, że było ich dziesięciu, lecz tylko jeden wraca. Był to Samarytanin (między Samarytanami a Żydami panowały wrogie stosunki i nie rozmawiali ze sobą). A jednak właśnie on okazuje serce pełne wdzięczności. Tylko on jeden wrócił, by podziękować i wielbić Boga. Na temat pozostałych dziewięciu nic nie wiemy. Ich milczenie może być dla nas przestrogą. Do tego, który wrócił, Jezus mówi: „Twoja wiara cię uzdrowiła”. Nie tylko ciało – ale całe jego wnętrze zostało uzdrowione przez wiarę i wdzięczność. Nam również może się przydarzyć to, co tamtym dziewięciu. Przyzwyczajeni do Bożej obecności od – być może najmłodszych – lat możemy zatracić wrażliwość na ogrom Bożych darów. Z drugiej strony, są osoby, które długo żyły z dala od Boga – najczęściej z braku niewiedzy – i gdy raz odkrywają Boże działanie w swoim wnętrzu, są poruszone, ich serce wybucha wdzięcznością, a oni sami rzucają się do stóp Zbawiciela. Prośmy Pana, byśmy uczyli się od trędowatego Samarytanina. Abyśmy nie przestawali się dziwić i zachwycać działaniem Boga w nas.

K.M.P.

ROZWAŻANIA ŻYĆ EWANGELIĄ NA ROK 2027 JUŻ DOSTĘPNE W NASZEJ KSIĘGARNI!: ksiegarnia.niedziela.pl.