Gdy Kolumbijczyk Gabriel Garcia Márquez został laureatem Nagrody Nobla, w uzasadnieniu napisano, że otrzymał ją za „powieści i opowiadania, w których fantazja i realizm łączą się w złożony świat poezji, odzwierciedlającej życie i konflikty całego kontynentu”. Świat pisarza też był złożony. Był nie tylko twórcą genialnych powieści, ale również lewakiem, sympatyzującym z czerwonymi terrorystami, przyjacielem Fidela Castro, wodza komunistycznej Kuby. Twórczość Márqueza to przede wszystkim powieści, wśród nich: „Nie ma kto pisać do pułkownika”, „Kronika zapowiedzianej śmierci”, „Generał w labiryncie”, „Sto lat samotności” czy wreszcie „Miłość w czasach zarazy”. Wszystkie fenomenalne. Ale Márquez to także opowiadania. Jaskrawa okładka „Opowiadań” skrywa najpełniejszy wybór tych nieco wcześniejszych. Można w nich znaleźć zaczątki największych powieści, pierwowzory bohaterów, fragmenty opowiadań stanowiące wersje wątków m.in. „Stu lat samotności”.