Ludzie pragną żyć w pewnym porządku i ładzie, pragną spokoju i miłości – człowiek najlepiej czuje się, gdy jest kochany. Kto potrafi dać prawdziwe szczęście, pokój i dobro? Czy jest jakiś system filozoficzny lub kulturalny, który mógłby wyprzedzić propozycje dane nam przed 2 tys. lat przez Chrystusa? Wyrażają się one w przykazaniu miłości Boga i bliźniego. Nauczanie Jezusa streszcza się w słowach: „Będziesz miłował”. W tym także mieści się idea spełnienia i szczęścia: indywidualnego, rodzinnego i tego oczekiwanego w życiu społecznym. Jezus Chrystus przynosi nam więc najpiękniejszą ofertę, w której zawiera się spełnienie pragnień człowieka.
Żeby bardziej zilustrować problem, który dzisiaj podejmuje Ruch „Europa Christi”, spójrzmy na to, co dzieje się obecnie na ulicach Paryża, Berlina, a ostatnio Sztokholmu. To miejsca pełne niepokoju i strachu. Służby wytężają siły, żeby zapewnić ludziom spokój i bezpieczeństwo. Dobrze też wiemy, że wiele narodów odwróciło się od Chrystusa. Czy przez to czują się lepiej? Statystyki dotyczące m.in. zachorowań na depresję czy samobójstw świadczą o tym, że nie.
Zauważ, Europejczyku, że propozycja Chrystusa jest osadzona na rozumie i ma swoją wspaniałą przeszłość. Chrystus daje tytuł do dynamicznych działań wielu ludziom. Daje też opcję filozoficzną najbardziej humanistyczną, w dodatku przystaje ona do zasad demokracji, gdyż niczego nikomu nie narzuca i szanuje godność oraz prawa każdego człowieka. Skąd więc ten opór, więcej – ta walka, którą prowadzi się w Europie z chrześcijaństwem? Może brakuje nam wyobraźni albo dostatecznej wiedzy na ten temat i dajemy się przeciwnikom Boga manipulować?
Ruch „Europa Christi” pragnie przekonać mieszkańców Europy, że Chrystus nie jest wrogiem człowieka, że mu nie szkodzi, wręcz przeciwnie – nadaje sens naszym codziennym zmaganiom, przywraca radość życia i daje poczucie spełnienia oraz nadzieję życia wiecznego. A doświadczane przez każdego z nas znaki Bożej miłości i miłosierdzia upewniają, że tak jest naprawdę.
„Europa Christi” to Europa życia i dobrej nadziei. W takiej Europie chce znajdować się również nasza Ojczyzna – chce być „Polonia Christi”, Polską Chrystusa. Jakże cieszy, że tak wielu już to zrozumiało, o czym świadczy m.in. fakt, że coraz więcej ludzi pragnie zaprzestania mordowania nienarodzonych, u których stwierdzono wady rozwojowe lub którzy zostali poczęci w warunkach naruszenia prawa.
Niech więc Europa przyjmie ponownie wielkie Boże narodzenie, niech przyjmie Chrystusa, który przychodzi z miłością do każdego człowieka i w każdym z nas znajduje odbicie obrazu i blask Boga.
Różnorodność europejskiej kultury prawnej a proces kreowania zrównoważonego rozwoju regionalnego
Stefan Kardynał Wyszyński przypominał w swoim nauczaniu o pochodzeniu, znaczeniu i wpływie wartości chrześcijańskich na tożsamość zarówno Narodu polskiego, jak też „narodów świata”. Podczas głównych uroczystości milenijnych w Płocku (13 XI 1966 r.) mówił, że nieodłącznym elementem dziejów Narodu jest doświadczenie religijne, które „[…] jest dla nas tak doniosłe i cenne, iż pragniemy, oparci o przeszłość, iść po kamieniach milowych religijnej kultury Narodu w przyszłość […]”. Jednak – jak zauważał Prymas Tysiąclecia – nie jest to droga łatwa. Na trasie tej bowiem pojawiają się przeszkody, które zwłaszcza dla Narodu ochrzczonego mogą okazać się niszczycielskie, a w konsekwencji doprowadzić do jego zatracenia.
Zagrożenia te określał wprost jako: 1) wszelki indyferentyzm, 2) wszelka laicyzacja, a także 3) wszelka przymusowa ateizacja, jakkolwiek zaznaczał, iż pojęcia te mają odmienne znaczenie na Zachodzie i na Wschodzie.
Definiując indyferentyzm Stefan Kardynał Wyszyński podkreślał, że stanowi on wszelkie zobojętnienie na człowieka (w tym na jego myśli i wysiłki), jak również na sprawy rodziny, Narodu, a przede wszystkim zobojętnienie na „moce wiary, Ewangelii i Krzyża”. Istotne jest, że Prymas rozróżniał indyferentyzm krajów zachodnich od indyferentyzmu w krajach, gdzie stał się „programem politycznej walki z religijnością”. Prymas Polski ukazywał konsekwencje indyferentyzmu, określanego także „zaprogramowanym zobojętnieniem religijnym”, jako „deflację moralną i społeczną”. Taka postawa zobojętnienia na sprawy Boże skutkować będzie zobojętnieniem również na wszystkie sprawy społeczne, gospodarcze czy publiczne.
Dnia 14 VI 1964 r. z okazji 400-lecia przy jęcia uchwał Soboru Trydenckiego przez Sejm w Parczewie Prymas Tysiąclecia przypominał: „Mówi się, że Polska musi być świecka, zeświecczona, czyli bez krzyży, bez Ewangelii, bez kościoła i kapłanów, bez uroczystych nabożeństw i procesji, bez Matki Najświętszej […]”.
Należy postawić pytania: Czy po upływie niemalże 60 lat nie słyszymy wciąż takich postulatów? Czy nie jest nadal zachwalana laicyzacja jako zeświecczenie nie tylko życia osobistego i rodzinnego, ale także społecznego i publicznego? Tak pojmowana laicyzacja jest zawsze próbą rozdziału, natomiast – jak stwierdził Stefan Kardynał Wyszyński – „[…] rozdział jest na początku niespołeczny, a później staje się antyspołeczny. Człowiek staje się do tego stopnia martwy i wewnętrznie obojętny, że już nie ma żadnych argumentów i motywów, w imię których można by jeszcze do niego przemówić”.
Trzecim zagrożeniem dla Narodu ochrzczonego jest wszelka przymusowa ateizacja rozumiana przez Prymasa jako narzucanie oficjalnego, politycznego światopoglądu, ponieważ odczuwana jest jako „gwałt sumień, wolności myślenia i pragnień” na wszystkich płaszczyznach życia, tj. w rodzinie, w szkole, w pracy, itp. W referacie wygłoszonym na Akademii w Rzymie (5 XI 1964r.) powiedział stanowczo: „Zagadnienie ateizmu ma dziś w wielu krajach oblicze bardziej polityczne niż racjonalistyczne. Istnieje polityczny program laicyzacji, ateizacji, istnieją uniwersytety od ateizowania, istnieją etatowi urzędnicy od ateizacji, półurzędowe stowarzyszenia do ateizowania obywateli”. Wszelka laicyzacja i ateizacja to nie tylko zubożenie człowieka, ale także klęska całego społeczeństwa.
W wypowiedziach bł. Stefana Wyszyńskiego można doszukiwać się pewnych elementów współcześnie pojmowanego zrównoważonego rozwoju (choć jeszcze wówczas w taki sposób nie definiowanego), przez który rozumie się „[…] taki rozwój, w którym potrzeby obecnego pokolenia mogą być zaspokojone bez umniejszania szans przyszłych pokoleń na ich zaspokojenie” (Raport Światowej Komisji ds. Środowiska i Rozwoju z 1987 r. pt. „Nasza wspólna przyszłość”). Prymas wskazując zagrożenia mówił o „wszelkim” indyferentyzmie, „wszelkiej” laicyzacji i „wszelkiej” przymusowej ateizacji.
W tłumaczeniu tych pojęć bł. S. Wyszyński nie miał na myśli wyłącznie czynnika religijnego, ale także społeczny, gospodarczy czy polityczny – rozumiane zawsze w kontekście poszanowania zarówno praw człowieka, jak i Narodu.
– Maryja jest najdoskonalszym Człowiekiem, który otwiera się na Ewangelię Jezusa i pragnie, abyśmy razem z Nią realizowali nasze życiowe powołanie, tak by w Polsce panowało królestwo prawdy, sprawiedliwości, miłości i pokoju – powiedział biskup Antoni Długosz.
Biskup senior archidiecezji częstochowskiej przewodniczył wieczornej Mszy św. na placu przed szczytem jasnogórskim w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, która w tym roku była obchodzona 2 maja ze względu na fakt, że 3 maja przypadał w V niedzielę wielkanocną, która nie przyjmuje żadnych innych uroczystości.
Pod pomnikiem Konstytucji 3 Maja przy Panoramie Racławickiej rozpoczęły się we Wrocławiu obchody 235. rocznicy uchwalenia Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, pierwszej w Europie i drugiej na świecie.
– Konstytucja 3 Maja była dowodem, że potrafimy działać razem i ponad podziałami nawet w okolicznościach trudnych i wymagających. Potrafimy myśleć ambitnie i odpowiedzialnie. Potrafimy współpracować dla dobra wspólnego jakim jest Polska. Pamiętajmy o tej lekcji i uczmy się z historii, bo twórcy Konstytucji 3 Maja kładli wspólne dobro ponad własne interesy – mówiła Wojewoda Dolnośląska Anna Żabska.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
