Do harcerstwa należy od 16 lat, czyli więcej niż połowę swojego życia. Pięć lat temu przyjął świecenia kapłańskie. Na co dzień służy jako wikariusz w parafii św. Kazimierza na krakowskich Grzegórzkach.

Gdy rozpoczynamy naszą znajomość, kapłan wraca właśnie z pielgrzymki do Łagiewnik z maturzystami, a w pamięci ma jeszcze ostatni weekend, kiedy współorganizował trzydniową pielgrzymkę blisko setki harcerzy i instruktorów ZHP do Kalwarii Zebrzydowskiej. Dzięki temu, że w parafii św. Kazimierza jest kilku księży i w razie potrzeby zamieniają się z nim dyżurem, duchowny ma możliwość służenia harcerzom, gdy niektóre wydarzenia wypadają w weekend. Czym więc zajmuje się jako kapelan ZHP Chorągwi Krakowskiej?

Praca w zespole

Można powiedzieć, że ks. Pajestka ma trudniejsze zadanie niż jego koledzy – kapelani ze Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (ZHR) czy Skautów Europy. Jeśli chodzi o podejście do wiary, są pewne różnice: żeby być instruktorem ZHR trzeba być chrześcijaninem, co nie jest konieczne w ZHP. Jeszcze inną grupę stanowią rosnący w siłę Skauci Europy, wywodzący się z Francji, gdzie jeden z jezuitów „ochrzcił” pedagogikę skautowską i dziś na wychowanie do wartości chrześcijańskich kładziony jest tam najmocniejszy akcent. Co ciekawe, kapelani ZHR, ZHP i Skautów Europy co roku spotykają się na wspólnych rekolekcjach i wymieniają doświadczeniami. Ks. Filip niedawno uczestniczył w takim wydarzeniu w Kaliszu.

– W Chorągwi Krakowskiej ZHP współtworzymy, wraz z kilkoma osobami świeckimi (pod przewodnictwem phm. Dagmary Dudy), Zespół Wychowania Duchowego i Religijnego – opowiada mój rozmówca. – Wśród zadań, jakie sobie wyznaczyliśmy, są: organizacja kwietniowych pielgrzymek harcerzy do Kalwarii Zebrzydowskiej, przygotowanie Eucharystii (na biwakach, obozach, złazach, imprezach harcerskich) oraz troska, by Betlejemskie Światło Pokoju dotarło do wszystkich, którzy na nie czekają. Jako kapelan staram się też być obecny przy zlotach i wydarzeniach harcerskich, służąc sakramentami i rozmową.

A pod swoją opieką duszpasterz ma niemałą grupę, bo Chorągiew Krakowska obszarowo odpowiada w przybliżeniu całemu województwu małopolskiemu i obecnie liczy 8 tys. 269 harcerzy.

– Harcerstwo jest jakąś elitą. Trzeba poświęcić czas, przyjąć pewne wartości i starać się zgodnie z nimi żyć. Przed pielgrzymką do Kalwarii Zebrzydowskiej przygotowaliśmy pomoce duchowe, które oparliśmy na prawie harcerskim. To, że ono może doprowadzić nas do Pana Boga, widać chociażby na przykładzie bł. ks. phm. Stefana Wincentego Frelichowskiego, patrona polskich harcerzy, męczennika z Dachau – opowiada ks. Filip. I dodaje: – W historii harcerstwa kapelani zawsze byli obecni. Jednym z najbardziej znanych jest związany z ziemią krakowską ks. hm. Marian Luzar, kapelan i komendant ZHP, wikariusz w Niegowici i Trzebini, który zrobił wiele dla małopolskich harcerzy. Zginął na froncie II wojny światowej, niosąc pomoc rannym.

Harcerska służba

Największym wyzwaniem, w jakie rok temu zaangażowała się Chorągiew Krakowska ZHP, były Światowe Dni Młodzieży. – Utworzyliśmy propozycję programową „Zauważ człowieka”, w której przedstawiliśmy, w jaki sposób harcerze mogą przygotować się duchowo do służby i włączyć w to spotkanie – wspomina ks. Filip.

Tuż przed rozpoczęciem posługi harcerze i skauci modlili się w Katedrze Wawelskiej. To był niezwykły moment wspólnego skupienia przed bardzo intensywną pracą. – Na co dzień stacjonowaliśmy w podkrakowskich Michałowicach. W czasie ŚDM podejmowaliśmy tysiące interwencji. Odpowiadaliśmy głównie za zabezpieczenie medyczne, współpracując z Krakowskim Pogotowiem Ratunkowym. Nasze „Brzegi” wyglądały tak, że byliśmy tam od godz. 13. w sobotę, a zeszliśmy następnego dnia około godz. 18. Po niedzielnej homilii na „zwykłe omdlenia” po prostu przynosiliśmy wodę i biegliśmy do ludzi bardziej potrzebujących pomocy. Mieliśmy więcej przeżyć związanych ze służbą, niż tych duchowych. Wracaliśmy potwornie zmęczeni, ale radośni! – podsumowuje kapelan.

Na koniec pytam go, co jest w harcerstwie najbardziej porywające? – Praca nad sobą i dążenie do ideałów, a także przyjaźnie. Zżyliśmy się poprzez biwaki i sytuacje, w których jeden zależał od drugiego. W harcerstwie ważne jest całościowe wychowanie osoby, przyciągnięcie jej do wspólnoty i do natury. Bliskość drugiego człowieka i Boga. Mamy zaufanie do siebie nawzajem, zgodnie z jednym z naszych praw: „Harcerz w każdym widzi bliźniego, a za brata uważa każdego innego harcerza”. Tego braterstwa warto doświadczyć!