Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Grabowiec

Jesteśmy całkowicie Twoi

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W Grabowcu odbyła się doroczna uroczystość Legionu Maryi regionu zamojskiego – Acies. Miejscowa parafia pw. św. Mikołaja 29 kwietnia po raz pierwszy była gospodarzem tego wyjątkowego wydarzenia i przygotowywała się na nie z wielką starannością. Przygotowaniom tym przewodniczyło Prezydium Legionu Maryi pod wezwaniem Matki Bożej Szkaplerznej w Grabowcu wraz ze swoim kierownikiem duchowym ks. Zygmuntem Żołkiewskim, miejscowym proboszczem i dziekanem dekanatu Grabowiec.

Od godzin przedpołudniowych grabowiecka świątynia rozbrzmiewała gorącą modlitwą płynącą z ust i serc ok. 200 legionistów z ponad 20 prezydiów, którym przewodniczyli księża opiekunowie. Na uroczyste Acies stawiło się 14 kapłanów na czele z kierownikiem duchowym Komicjum Legionu Maryi Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej ks. prał. Zdzisławem Ciżmińskim.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Acies to spotkanie o charakterze modlitewnym i integracyjnym. Jednym z jego najistotniejszych momentów jest osobiste odnowienie przyrzeczeń legionowych i poświęcenie swojego życia Matce Bożej. Akt ten miał miejsce zaraz po modlitwach legionowych i modlitwie różańcowej. Legioniści z poszczególnych prezydiów podchodzili kolejno do figury Matki Bożej ustawionej przed ołtarzem i, dotykając Vexillum – znaku rozpoznawczego Legionu Maryi, wypowiadali słowa poświęcenia: „Jesteśmy całkowicie Twoi, nasza Królowo, nasza Matko i wszystko, co posiadamy, jest Twoje”. Słowa poświęcenia wypowiedział również w imieniu wszystkich zgromadzonych kapłan przewodniczący modlitwie.

Najważniejszym punktem sobotniego spotkania była Eucharystia sprawowana w intencji Legionu Maryi. Uroczystej koncelebrze przewodniczył i okolicznościową homilię wygłosił ks. prał. Zdzisław Ciżmiński. Zachęcał on legionistów do całkowitego poświęcenia się Chrystusowi przez Maryję na wzór św. Ludwika Marii Grignion de Montfort, ponieważ – jak mawiał ów święty – „ze wszystkich ludzi Najświętsza Maryja Panna najbardziej podobna jest do Pana Jezusa, stąd wynika, że spośród wszystkich innych nabożeństw nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny duszę naszą najbardziej jednoczy z Panem Jezusem i sprawia, że staje się Jemu najbardziej podobna. Im bardziej dusza poświęcona jest Maryi, tym bliższa jest Panu Jezusowi”. Na wzór patronki dnia św. Katarzyny Sieneńskiej Kaznodzieja zachęcał do ofiarnej służby na drodze realizacji powołania legionowego, bo według św. Katarzyny: „Służba nie jest wstydem, ponieważ służyć Bogu nie oznacza być poddanym, lecz panować. Im doskonalsza jest ta służba, im bardziej stajemy się Mu poddani, tym bardziej jesteśmy wolni i tym bardziej panujemy nad sobą. Wówczas nie panuje nad nami żadna rzecz, a zwłaszcza grzech”.

Legioniści włączyli się aktywnie w Eucharystię poprzez czytanie, psalm, modlitwę wiernych oraz procesję z darami ołtarza. Serce rosło, gdy słyszało się w ich wykonaniu pieśni maryjne, a nade wszystko Hymn Legionu Maryi, który wybrzmiał na koniec Mszy św.

Grabowieckie spotkanie Legionu Maryi zakończyła radosna agapa, podczas której była okazja do rozmowy i legionowych planów na najbliższe tygodnie i miesiące. Wszystkie one z pewnością przyczynią się do pogłębienia więzi z Maryją i budowania duchowości oraz apostolatu na służbie „w duchu i z troskliwością Maryi każdej ludzkiej osobie, która jest obrazem Chrystusa” – jak mówił przed laty do legionistów św. Jan Paweł II, którego relikwie znajdują się w grabowieckiej świątyni.

2017-05-10 14:19

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Acies Legionu Maryi

Niedziela zamojsko-lubaczowska 19/2019, str. 2

[ TEMATY ]

Legion Maryi

Ks. Krzysztof Hawro

Acies w zamojskiej katedrze

Acies w zamojskiej katedrze

Coroczną najważniejszą uroczystość, czyli Acies przeżywali członkowie Legionu Maryi. Uroczystości odbyły się m.in. w Zamościu, Biłgoraju i Tomaszowie Lubelskim

Acies dla Legionu Maryi jest podniosłym wydarzeniem, wyrażającym jedność z Maryją i zawierzenie Jej swojego życia, a także odnowienie legionowej deklaracji wierności.
CZYTAJ DALEJ

W tradycji chrześcijańskiej łódź często staje się obrazem wspólnoty

2026-01-02 08:56

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Autor listu stawia miłość wzajemną w centrum życia Kościoła. Źródłem pozostaje miłość Boga, już pokazana w posłaniu Syna. Teraz widać jej owoc we wspólnocie. Miłość brata otwiera przestrzeń zamieszkania Boga. Jan używa czasownika (menō), „trwać”. W tej tradycji oznacza stałe przebywanie, jak w domu. W zdaniu „nikt nigdy Boga nie oglądał” słychać echo Prologu Ewangelii Jana (J 1,18). Niewidzialny Bóg pozwala się rozpoznać w miłości, która działa. Wzajemna miłość sprawia, że Jego obecność staje się realna, a miłość w człowieku dochodzi do pełni (teleioō).
CZYTAJ DALEJ

Wspólnota Dwunastu niesie w sobie tajemnicę wolności

2026-01-09 19:33

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję