Znamy dokładną datę powstania czy raczej rozpoczęcia budowy Bagdadu: 30 czerwca 762 r., na polecenie kalifa Al-Mansura z dynastii Abbasydów. Dobrze znamy okoliczności powstania miasta, w przeciwieństwie do wielu innych wielkich metropolii. Zgodnie z intencją założyciela, Bagdad miał być stolicą dynastii Abbasydów i zastąpić dotychczasową siedzibę kalifa – Al-Kufę. Początkowy rozwój Bagdadu był spowolniony z powodu kłopotów, jakie zaczęły spotykać kalifat, m.in. tymczasowe przenosiny stolicy do Samarry, utrata części prowincji, okresy dominacji perskiej dynastii Bujjidów i Turków seldżuckich, a także spory w islamie o schedę po Mahomecie i o tytuł kalifa.

Etymologicznie Bagdad jest „miastem założonym przez Boga” (choć ta nazwa zastąpiła poprzednią – Madinat as-Salam, czyli Miasto Pokoju). Podczas panowania Abbasydów Bagdad mógł być żywą scenografią „Księgi tysiąca i jednej nocy”, skrzyżowaniem dróg świata, centrum sztuki, handlu, magnesem dla kupiectwa z całego ówczesnego świata. Znamy też dokładną datę pierwszego upadku miasta: 10 lutego 1258 r., gdy złupili je Mongołowie pod wodzą Hulagu-chana, niszcząc zasadniczą jego część i masakrując 800 tys. mieszkańców, w tym także kalifa Al-Mutasima, jak się okazało – ostatniego z linii Abbasydów.

Napaść na Bagdad zakończyła dzieje kalifatu abbasydzkiego i przyspieszyła upadek cywilizacji arabskiej. Piękne, fascynujące miasto upadało i podnosiło się wielokrotnie. Dzieje tego miasta świetnie opisał Justin Marozzi w książce pt. „Bagdad. Miasto pokoju, miasto krwi”. Dziś Bagdad znów się podnosi, ale wciąż kojarzy się głównie z wojną i chaosem.