Napisałam o moim obecnym bytowaniu z dwóch powodów. Aby wywołać (mam nadzieję) zadowolenie osób, dzięki którym w pełni akceptuję moje obecne życie, zmienione nagle pewnego dnia, bez wcześniejszego planowania. Domy opieki nie mają dobrej prasy. A ponadto po raz pierwszy, po 10 latach kontaktu z Panią, zapragnęłam, aby mój list został wydrukowany. Chciałam poinformować, że w domu opieki też może być dobrze. Przy okazji tego listu pragnę wyrazić radość z faktu, że ks. Andrzej Przybylski jest biskupem. Dzięki jego radzie miałam przez lata stałego spowiednika, i trudno przecenić ten fakt. Z wielkim trudem napisałam ten list. Ale z sercem.

Czesława z Gdańska

Pani Czesławy nie muszę Państwu przedstawiać, jej listy bowiem już nieraz cytowałam w tej rubryce. Dzieliła się z nami pięknymi wspomnieniami, aktualnymi przeżyciami i refleksjami. Piękna, mądra osoba, piękny człowiek. Tacy ludzie nawet u kresu są wciąż pogodni, pogodzeni z losem i na swój sposób szczęśliwi. Wszędzie widzą dobro i nie osądzają ludzi, bo dobrze znają ludzkie natury.

I na koniec jeszcze kilka słów. Przede wszystkim to świadectwo skuteczności stałej pomocy duchowej, jaką jest spowiednik. A poza tym – czasem nastawiamy się już z góry negatywnie do zmian w naszym życiu, a tymczasem wcale nie są one takie złe, jak choćby ten nagły pobyt w domu opieki. No i to zakończenie: list napisany z wielkim trudem, ale z sercem. Tak trzymać, Pani Czesławo!

Aleksandra