Biskup Wacław Józef Świerzawski urodził się 14 maja 1927 r. w Złoczowie na Kresach Wschodnich, w archidiecezji lwowskiej. Podczas wojny i okupacji ukończył średnią szkołę handlową i równocześnie na tajnych kompletach liceum humanistyczne. Po maturze w 1944 r. rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym we Lwowie. Kontynuował je w Kalwarii Zebrzydowskiej po ich przymusowym przeniesieniu. Zwieńczył je 11 grudnia 1949 r. święceniami kapłańskimi z rąk metropolity lwowskiego Eugeniusza Baziaka. W następnym roku uzyskał magisterium z teologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, przedstawiając pracę pt. „Czy świat jest wieczny?”.

Duszpasterstwo

Pracę duszpasterską rozpoczął w katedrze św. Jakuba Apostoła w Nysie. Kolejno posługiwał w Zebrzydowicach w zakładzie dla nieuleczalnie chorych psychicznie, po czym został skierowany do Lasek na stanowisko kapelana przy zakładzie dla niewidomych. Był wikariuszem w parafii św. Wojciecha w Cieszanowie w archidiecezji lwowskiej (1950-52), a następnie przez 5 lat kapelanem sióstr dominikanek w Zielonce k. Warszawy. W stolicy zetknął się z duszpasterstwem akademickim przy kościele św. Anny. Tam od razu dał się poznać jako kaznodzieja. Następnie 8 lat był duszpasterzem akademickim przy kolegiacie św. Anny w Krakowie. Tam też w latach 1968-92 był związany z kościołem św. Marka. Stworzył w nim ośrodek duszpasterstwa liturgicznego i akademickiego, zorganizował także katechumenat i reaktywował Bractwo św. Zofii. W latach 1980—85 był równocześnie dyrektorem pobliskiego domu księży emerytów.

Założył świeckie instytuty: Wspólnotę Przenajświętszej Trójcy (1956 r.) i Wspólnotę Chrystusa Kapłana, Proroka i Króla (1971 r.), a także Zgromadzenie Sióstr Świętej Jadwigi Królowej Służebnic Chrystusa Obecnego (1990 r.). W Episkopacie Polski udzielał się jako członek Komisji ds. Uchwał Soboru Watykańskiego II oraz zasiadał w Komisji ds. Liturgii i Duszpasterstwa Liturgicznego. W 1979 r. otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości.

Droga naukowa

Jako student prawa kanonicznego na wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego w 1954 r. uzyskał tytuł magistra prawa kanonicznego na podstawie pracy „Prawo małżeńskie na sejmach Królestwa Polskiego 1815-1830”.

Kard. Karol Wojtyła skierował go na studia liturgiczne do benedyktyńskiej szkoły św. Anzelma w Rzymie, gdzie na podstawie dysertacji „Wiara i kult w komentarzach św. Tomasza z Akwinu do Listów św. Pawła” uzyskał doktorat z teologii. Po powrocie do kraju otrzymał zadanie utworzenia Instytutu Liturgicznego przy Wydziale Teologicznym Akademii i kierował nim przez 30 lat. W 1975 r. habilitował się w Papieskiej Akademii Teologicznej na podstawie rozprawy „Dynamiczna «Pamiątka» Pana. Eucharystyczna anamneza Misterium Paschalnego i jego egzystencjalna dynamika”. Specjalizację w 1978 r. pogłębiał na stypendium naukowym w Waszyngtonie. Otrzymywał kolejno tytuł profesora nadzwyczajnego i profesora zwyczajnego. Jednocześnie w 1968 r. w Krakowie założył Instytut Liturgiczny im. bł. Michała Giedroycia, którym kierował do 1998 r. W 1975 r. został mianowany docentem oraz kierownikiem Katedry Teologii Liturgii i kuratorem Katedry Homiletyki Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie. W 1989 r. objął funkcję kuratora Katedry Teologii Życia Wewnętrznego. W latach 1988-92 był rektorem Papieskiej Akademii Teologicznej. Został przewodniczącym Kolegium Władz Akademickich Uczelni Papieskich w Polsce, a także członkiem Zespołu Rektorów Federacji Uniwersytetów Katolickich Europy. W 1983 r. wszedł w skład zespołu redakcyjnego polskiej edycji czasopisma „Communio”.

Posługa biskupia

Ojciec Święty Jan Paweł II 25 marca 1992 r. mianował ks. Wacława Świerzawskiego biskupem diecezjalnym w Sandomierzu. Sakrę biskupią otrzymał 28 kwietnia 1992 r. w katedrze sandomierskiej z rąk nuncjusza apostolskiego arcybiskupa Józefa Kowalczyka w asyście arcybiskupa metropolity przemyskiego Ignacego Tokarczuka, arcybiskupa metropolity lubelskiego Bolesława Pylaka i arcybiskupa metropolity lwowskiego Mariana Jaworskiego. Tegoż dnia odbył się również ingres do katedry Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sandomierzu. Jako zawołanie biskupie nowy pasterz sandomierski przyjął słowa „Apostolus Iesu Christi” (Apostoł Jezusa Chrystusa).

Przeprowadził drugi synod diecezjalny i diecezjalny kongres eucharystyczny. Założył ośrodek katechumenalny dla diecezji sandomierskiej oraz erygował w Sandomierzu Instytut Liturgiczny im. bł. Michała Giedroycia przemianowany później w Instytut Teologiczny im. bł. Wincentego Kadłubka. W 1999 r. gościł w Sandomierzu papieża Jana Pawła II.

Jako ordynariusz w diecezji powołał Caritas, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich i Akcję Katolicką. Otworzył Dom Rekolekcyjny w Radomyślu nad Sanem, Katolicki Dom Kultury „Arka” w Racławicach i Liceum Katolickie im. św. Jadwigi Królowej w Sandomierzu. Dziełem bp. Świerzawskiego jest również założenie w 2001 r. Wspólnoty Kapłanów Chrystusa Paschalnego.

W strukturach Episkopatu Polski biskup był członkiem Komisji Duszpasterskiej, członkiem Rady Naukowej oraz przewodniczącym Komisji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, a w strukturach kościelnych od roku 1994 członkiem watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów.

7 października 2002 r. papież Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa sandomierskiego. Na emeryturze biskup senior zamieszkał w Zawichoście w Domu Modlitwy Zgromadzenia Sióstr Świętej Jadwigi Królowej.

Uroczystości pogrzebowe śp. bp. Wacława Świerzawskiego rozpoczną się w niedzielę 15 października. O godz. 17 odbędzie się Msza św. w Zawichoście, a w poniedziałek 16 października – w katedrze sandomierskiej.