Andrzej Jakimowski, reżyser kina zaangażowanego, w filmie „Pewnego razu w listopadzie” zaangażował się bardzo, ale nie tylko w słusznej sprawie. To przywara wielu twórców, którzy próbują tworzyć dzieła o aktualnej tematyce społecznej: ich zaangażowanie trąci fałszem. Główny temat filmu jest ważny, ale dodatki wykrzywiają jego wymowę. Opowiada o chwilach z życia rodziny – byłej nauczycielki i jej syna studenta – która w wyniku dzikiej reprywatyzacji, czyszczenia kamienic z lokatorów, ląduje na bruku. Film piętnuje znieczulicę urzędników, oskarża policję o przemoc i ochronę układu. Niestety, z czasem scenariusz gubi się i chyba nawet reżyser nie wie, dokąd zmierza opowieść. Kulminacją są wydarzenia z Marszu Niepodległości, którego uczestnicy, sprowokowani przez squatersów, zaatakowali squat, który przytulił naszych bohaterów. Doklejenie do opowieści ujęć z marszu sprzed kilku lat powoduje, że wiadomo, kto jest „nasz”, kto „ich”, a to przesądza nie o społecznej, lecz o propagandowej wymowie filmu.