Najpierw Niedziela Palmowa. W naszej tradycji okraszona pięknem kolorowych, zdobnych, wysokich palm. Budowanych rodzinnie, a potem w wielu wypadkach ocenianych i nagradzanych w ramach parafialnych czy gminnych konkursów na najpiękniejszą palmę. To wciąż żywy dowód na to, że liturgia ma także moc kulturotwórczą, że nasza modlitwa i obecność w kościele niejako promieniuje na to, co robimy w domach. To dowód, że wiara szuka formy uzewnętrznienia, przepisania głębokich teologicznych treści na język obyczaju, język piękna, język znaku.

Miejsce dla młodych

Początek Wielkiego Tygodnia to czas dla młodych. Tradycyjnie diecezjalne obchody Światowych Dni Młodzieży gromadzą młodzież w katedrze św. Mikołaja pod przewodnictwem Biskupa. W tym roku, spoglądając na frekwencję, oczekiwać będziemy owoców akcji ewangelizacyjnej, którą pod hasłem Duchowej rEwolucji przeprowadzono w Czechowicach-Dziedzicach, Kętach, Oświęcimiu, Cieszynie i Bielsku-Białej.

Za wskazaniem papieża Franciszka diecezjalnym obchodom ŚDM towarzyszy temat lęku i jego przezwyciężenia. „Dziś jest wielu młodych, którzy mają poczucie, że muszą być inni od tego, czym są w rzeczywistości, próbując się dostosować do często sztucznych i nieosiągalnych standardów” – napisał Ojciec Święty do młodych w specjalnym orędziu, wskazując na konieczność rozeznania własnego powołania oraz otwarcia się na Boga i drugiego człowieka.

Kapłaństwo – społeczna funkcja?

Kapłani w naszych wspólnotach parafialnych są codziennością. Każdego dnia celebrują Eucharystię, czekają w konfesjonałach, sprawują inne sakramenty. Wrastają w panoramę środowiska lokalnego. Po prostu są. Czasem postrzegani jako element społecznej układanki, obok wójtów, dyrektorów szkół czy innych postaci życia publicznego.

Wielki Czwartek – dzień ustanowienia Eucharystii i kapłaństwa ma przypomnieć istotę ich powołania i sedno ich obecności wśród ludzi. Najpierw samym prezbiterom, którzy razem z Biskupem celebrują w katedrze Mszę Krzyżma Świętego i odnawiają swoje przyrzeczenia kapłańskie. – Spraw, abyśmy w świecie byli świadkami odkupienia. Uświadamiamy sobie, że świadek to ten, który nie tyle mówi o tym, co wie. O wiele bardziej zaświadcza o tym, co widział, czego doświadczył, do czego jest absolutnie przekonany – to słowa biskupa Romana z ubiegłorocznej Mszy Krzyżma.

Z kolei celebracja Mszy Wieczerzy Pańskiej w parafiach oraz życzenia, jakie wierni składają swoim duszpasterzom, są w wielu wypadkach cennym dowodem wdzięczności i zrozumienia najgłębszego sensu bycia kapłanem i duszpasterzem pośród ludzi.