Chyba największa tragedią człowieka jest sytuacja, gdyby przyszło mu zakończć życie, nigdy nie nawiązując pełnego kontaktu ze swoim duchem. Ten kontakt dotyczy odkrycia harmonii naszej istoty, potencjału wzrostu - tego wszystkiego, co Nowy Testament i sam Jezus nazywa „pełnią życia”.

Tak często wykorzystujemy w naszym życiu niewielką część naszego potencjału, choć oczywiście nie ma na niego miary. Chrześcijańska tradycja mówi, że jest on nieskończony. Gdybyśmy tylko odwrócili się od siebie ku Innemu, to ekspansja naszego ducha nie miałaby granic. Jest to całkowity przewrót w myśleniu, który Nowy Testament nazywa nawróceniem.

Zaproszeni jesteśmy do rozkucia łańcuchów ograniczeń, do wolności od bycia więźniem własnego, ograniczającego nas „ego”. Nawrócenie to właśnie uwolnienie i ekspansja naszego wnętrza mająca miejsce, kiedy rezygnujemy z siebie na rzecz nieskończonego Boga. Jest to także nauka miłości Boga, tak jak zwracając się ku Bogu uczymy się miłować jedni drugich. Miłując, jesteśmy obdarowani ponad miarę. Uczymy się żyć czerpiąc z nieskończonych bogactw Stwórcy.