Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Pięknej Miłości na Tarchominie stał się niczym biblijna Kana Galilejska. Do ustawionej przy ikonie Matki Bożej dużej stągwi, co chwilę ktoś wrzucał kartkę z podziękowaniem lub prośbą do Tej, na której słowo Jezus przemienił wodę w wino. Modlitwa trwała tu nieustannie. Wytworzyła się jakaś niewidzialna więź parafian z Matką Bożą – tak silna, że gdy przyszła pora pożegnania, wiele osób po prostu płakało. – To dzisiaj nasza Kana, czyli miejsce przemiany naszych serc, naszego patrzenia na siebie i drugiego człowieka. Nasze serca też mogą być podobne do takich stągwi z Kany Galilejskiej. Są one obrazem ciebie i mnie. Pozwól napełnić siebie obecnością Jezusa przez wstawiennictwo Jego Matki. Spróbujmy Maryi oddać swoje serca, wszystko, co w nich mamy. Warto Jej zaufać. Ona nas nigdy nie opuści. Jeśli chcemy naśladować Jezusa i iść za Nim, nie ma innej drogi niż droga Maryjna – mówił w czasie Mszy św. o. Waldemar Kowalczyk, paulin, który prowadził duchowo parafian przez czas nawiedzenia.

Prezent dla Matki

Zakonnik postawił także ważne pytanie, niestety już w szkole podstawowej na lekcjach języka polskiego często spłycane do zwykłego stereotypu: Czy można być prawdziwym Polakiem, a nie być Maryjnym i czy można nazywać się Polakiem, a nie mieć w sobie maryjności?

– Polskość to jest maryjność. Maryja w naszym narodzie i w sercach każdego z nas wyryła swój obraz i swoją obecność – podkreślił paulin, wskazując na różaniec.

I właśnie ufność na pierwsze owoce odwiedzin Matki Bożej w tej parafii związana jest z Różańcem. Ks. Piotr Jędrzejewski, proboszcz parafii, liczy, że powstaną tu nowe koła Żywego Różańca. A że w parafii nie brakuje młodych małżeństw, pojawiła się równie ważna inicjatywa. – Młode matki wyszły z propozycją, aby spotykać się w kręgu modlitewnym w ciągu dnia i uczestniczyć we Mszy św. i wspólnej modlitwie. To już konkretny owoc peregrynacji i wielka radość dla nas, kapłanów. To piękny prezent naszych parafialnych mam dla naszej wspólnej Matki – mówi „Niedzieli” ks. Jędrzejewski.

Matka Boża przyciąga nie tylko głęboko wierzących, ale także tych, którzy wciąż szukają swojej drogi do Jezusa. Ona jest przecież Pośredniczką między Bogiem, a ludźmi. Pani Ewa przyprowadziła do Matki Bożej swoje pociechy – ośmioletniego Krzysia i półtoraroczną Zosię. Zaznacza, że choć jest osobą wierzącą, to ciągle poszukuje swej drogi do Jezusa i czuje, że może będzie nią właśnie Maryja. – Doświadczam Jezusa, ale też zaczynam szukać nowych nurtów, nowych doświadczeń. I ostatnio bardzo dużo słyszałam, że Maryja jest bardzo ważna, że jest łącznikiem między Bogiem a człowiekiem. Dlatego tu przyszliśmy, aby doświadczyć Bożej obecności przez Maryję – powiedziała.

Jasna Górka

Na szlaku wędrówki po diecezji warszawsko-praskiej wyjątkowym miejscem jest Choszczówka, gdzie Prymas Tysiąclecia przyjeżdżał nie tylko odpocząć, ale także by w spokoju popracować i przemodlić wiele trudnych spraw Kościoła i Ojczyzny.

To przecież kard. Stefan Wyszyński ponad 60 lat temu zainicjował peregrynację Obrazu po Polsce. Teraz to Maryja zawitała do Księdza Prymasa. Można powiedzieć, że Królowa Polski w tym miejscu szczególnie jest u siebie. Przecież Instytut Prymasa Wyszyńskiego do 2005 r. nosił nazwę Instytut Świecki Pomocnic Maryi Jasnogórskiej i od początku członkinie Instytutu szczególnie związane są z kultem częstochowskiej Pani. Przecież kaplica w Choszczówce jest pw. Jasnogórskiej Matki Kościoła, a w jej wnętrzu znajduje się sprowadzony przez Prymasa Wyszyńskiego obraz Matki Bożej Częstochowskiej. – Nie możemy tego miejsca zbagatelizować, bo Choszczówka jest miejscem związanym z tym, przez którego Bóg zrealizował zamiar peregrynacji – mówił bp Romuald Kamiński, ordynariusz diecezji warszawsko-praskiej.

Peregrynacja w Choszczówce była więc wielkim duchowym wydarzeniem dla członkiń Instytutu oraz przyjaciół tego miejsca. – To dla nas wielka radość, że Maryja przychodzi do swoich miłośników, do swego domu, bo jesteśmy Jej własnością. U nas zbierają się grupy, które są oddane Maryi – grupy oazowe, Pomocników Matki Kościoła, Rodziny Rodzin i tu oddają się Matce Bożej – powiedziała „Niedzieli” Stanisława Grochowska, odpowiedzialna generalna Instytutu Prymasa Wyszyńskiego. Nazwał on kiedyś to miejsce „małą Jasną Górką”.

Sanktuarium Prymasa

W Choszczówce powstanie parafia i przyszłe sanktuarium dedykowane Prymasowi Tysiąclecia. Pierwsze kroki w tej sprawie zostały już zrobione. – Przekazałyśmy działkę pod budowę sanktuarium na rzecz diecezji warszawsko-praskiej. Teraz potrzeba wielkiej modlitwy o wyniesienie na ołtarze kard. Stefana Wyszyńskiego – powiedziała Stanisława Grochowska.

Także dla świeckich Choszczówka jest miejscem wyjątkowy, gdzie dotyka się historii wielkiego człowieka – Prymasa Tysiąclecia. – Dzisiejsza uroczystość jest dla mnie przeżyciem historycznym, sięgnięciem do korzeni, do spuścizny po Księdzu Prymasie Wyszyńskim – stwierdził Marcin Rutkowski z pobliskiej Jabłonny. Jego zdaniem, postać kard. Wyszyńskiego jest nadal aktualna. Zwykły człowiek może nauczyć się od niego np. etosu pracy i podejścia do obowiązków.

Z kard. Wyszyńskim duchowo związany jest również Leszek Rysak, przyjechał tu na motorze, na którym uczestniczy w Rajdach Katyńskich i wyjazdowych rekolekcjach. W Radiu Warszawa prowadzi audycję „Spotkania z Prymasem Tysiąclecia”, która jest wotum w intencji wyniesienia na ołtarze Prymasa Tysiąclecia i zaproszeniem do wspólnej modlitwy o jego rychłą beatyfikację. Podkreśla, że w Choszczówce urzeka go cisza i spokój, dzięki którym łatwiej o kontakt z Bogiem. – To miejsce jest jedną wielką relikwią – wyznał.

Pomoc z Jasnej Góry

26 sierpnia 1957 r. w obecności całego Episkopatu Polski na Jasnej Górze nastąpił moment „pocałunku”, czyli zetknięcia poświeconej przez papieża Piusa XII kopii Obrazu z cudownym oryginałem. Peregrynacja po Polsce rozpoczęła się 29 sierpnia od archikatedry warszawskiej (wówczas teren diecezji warszawsko-praskiej należał do archidiecezji).

Niezwykłe wydarzenia z czasów Wielkiej Nowenny przypomniał także bp Kamiński. Wielkim poruszeniem serc i duchowym zrywem Polaków były napisane przez uwięzionego Prymasa Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego, złożone 26 sierpnia 1956 r. – Wtedy setki tysięcy naszych rodaków zadało sobie trud udania się na Jasną Górę. Byli tacy, którzy przezornie wyruszyli trzy dni wcześniej, bowiem pociągi stawały na kilkanaście godzin w polu, nie sprzedawano biletów, blokowano wejście na Jasną Górę. I właśnie w takich warunkach prawie milion ludzi melduje się przed Szczytem Jasnogórskim – powiedział bp Kamiński, zaznaczając, że aby ten fenomen zrozumieć, trzeba umieć wczuć się w bardzo znękany i zbolały naród, który ma w sobie, w najgłębszych swoich korzeniach poczucie świadomości, że jeśli będzie już naprawdę nie do wytrzymania, to tylko z Jasnej Góry może przyjść pomoc.

Modlitwa za Ojczyznę

Wierni na trasie peregrynacji w diecezji warszawsko-praskiej przynoszą różne intencje. Oprócz osobistych, skrywanych nieraz na dnie serca, wybrzmiewają sprawy Ojczyzny i narodu. Przecież modlitwa za Ojczyznę jest wpisana w duchowy program peregrynacji od 60 lat, ale w roku 100-lecia odzyskania niepodległości patriotyczny wymiar wędrówki Królowej Polski po zwykłych parafiach ma jeszcze głębszą wymowę. Ten wymiar peregrynacji jest ważny dla wiernych, którzy powierzą swoje życie osobiste, a także przyszłość Rzeczypospolitej. – Maryja to nasza jedyna ucieczka i pewna droga do Boga. Dlatego Jej polecam i modlę się za pana prezydenta, premiera, za cały rząd. A także za tych, którzy są przeciwko Bogu, o oświecenie ich sumień – powiedziała Maria Amanowicz z parafii św. Jakuba na Tarchominie. Dodała, że modli się za całą Ojczyznę oraz za rychłą beatyfikację kard. Stefana Wyszyńskiego.