Natalia Janowiec: – Jest Pani osobą, która staje w obronie dzieci nienarodzonych. Zbierała Pani podpisy pod projektem ustawy chroniącej życie.

Dominika Figurska: – Zbierałam podpisy w centrum Warszawy. Wydawało mi się, że łatwo będzie je zdobyć. Podchodziłam do osób, które potencjalnie mogłyby podpisać, czyli kobiet i matek z dziećmi. Wielkie było moje zaskoczenie, kiedy deklarowały, że nie złożą podpisu. A wydawać by się mogło, że to właśnie one powinny się pod tym podpisać. Zadziwiającym natomiast było to, że podchodzili do mnie młodzi, nieletni chłopcy, którzy chcieli złożyć ten podpis. Tłumaczyli, „skoro nam dano żyć, to również inni mają do tego prawo”. To były bardzo wzruszające momenty. Uważam, że prawo do życia to prawo, które obejmuje każdego człowieka bez względu na wyznanie, kolor skóry, pochodzenie. Prawo do życia gwarantowane jest każdemu.

– Wielki Papież Polak św. Jan Paweł II zawsze stawał w obronie ludzkiego życia. Aborcję nazwał „prawdziwą i mającą zasięg światowy rzezią niewiniątek”.

– Obecnie na świecie istnieją państwa, w których więcej dzieci się zabija niż rodzi. Ojciec Święty doskonale to ujął. Śmierć tych dzieci to wielkie morze krwi. To co się dzieje w tzw. białych rękawiczkach za zamkniętymi drzwiami, jest bardzo trudne do opisania, trudne do zobrazowania.

– Liczba legalnych aborcji w Polsce rośnie. Niedawno sejmowa Komisja Polityki Społecznej i Rodziny w trakcie obrad odrzuciła punkt zakładający rozpatrzenie projektu ws. ochrony życia.

– Życie jest życiem. Życie to najcenniejszy dar od Pana Boga. Nikt z nas nie jest bogiem, władcą czy królem. Nikt z nas nie powinien manipulować darem życia. Uważam, że należy stanąć za życiem.

– Matka pięciorga dzieci. Szczęście i radość czy może pewnego rodzaju życiowy ciężar i obowiązek?

– Piątka dzieci to wielkie szczęście i dar. Wraz z mężem nie mieliśmy problemu z tym, aby przyszły na świat. Nasze dzieci pojawiły się w naszym życiu naturalnie. Codziennie, od chwili ich narodzin, wspólnie odkrywamy to, co daje i ofiaruje nam rodzina – jak mawiał św. Jan Paweł II – najpiękniejsze sanktuarium życia. Oczywiście dzieci i rodzina to pewnego rodzaju obowiązek, ciężka praca. Czasem można płakać z bezradności. Dzieci uważam za niezwykle cenny dar od Boga. Są dla mnie również takim nieodkrytym zadaniem. Wspólnie z mężem musimy je wychować. Chłopców być może na kapłanów i ojców, dziewczynki podobnie. Moim i męża zadaniem jest wychować człowieka. To trudne zadanie, ale bardzo piękne.