Dziś jest taki wyjątkowy dzień, kiedy można wiele otrzymać. Można wiele zmienić w swoim życiu. Święto wyjątkowe obchodzimy: Święto Miłosierdzia Bożego. Przez Chrystusa upragnione. Przez polskiego papieża ustanowione. W „Dzienniczku” s. Faustyny Kowalskiej czytamy: „W tym dniu otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia Mojego: która dusza przystąpi do spowiedzi Komunii św. dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar. W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski: niech się nie lęka zbliżyć do Mnie żadna dusza, chociażby grzechy jej były jak szkarłat”. Obraz Jezusa Miłosiernego, który mamy w kościele, odmalowany słowami przez s. Faustynę, to ten sam obraz, opisany dziś przez św. Jana „kogoś podobnego do Syna Człowieczego, obleczonego w szatę do stóp i przepasanego na piersiach złotym pasem”. Weź ten obraz, który widzieli święci i nie śmiej się więcej z „galicyjskiej pobożności”. Niech ta ikona będzie w twoim życiu narzędziem Miłosierdzia dla ciebie i świata wokół ciebie. Szukał Pan Bóg apostoła swojego Miłosierdzia wśród uczonych teologów – i nie znalazł. Znalazł Helenkę Kowalską – prostą dziewczynę. Powiedziała Mu: jestem do dyspozycji. I mamy dziś nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego, mamy święto, Koronkę (przez którą można uprosić wszelkie łaski), mamy cudowną ikonę. Dzięki niej zwłaszcza możemy się zbliżać do syna Bożego. Cieszę się, że nasz kościół jest taki niski, bo nie da się obrazu Chrystusa wywindować wysoko nad ołtarz, jak to jest w zwyczaju. Stoi nisko. Człowiek przed nim, na tym samym poziomie. Twarzą w twarz. Zaufaj Mu. Pokochaj Go. Tak. Pokochaj Go. To wszystko, co najlepszego można zrobić. Przylgnąć do Niego. Zaufać Mu. Przyjąć, że jest jedynym Panem, Bogiem i Władcą ludzkiego życia. Pełnym miłości. Miłosiernym.

Rozważania ks. Stanisława Orzechowskiego, duszpasterza akademickiego, głównego przewodnika Pieszej Pielgrzymki Wrocławskiej na Jasną Górę