„Gdzie jesteś?” – to jest pierwsze pytanie, które Bóg stawia człowiekowi w Biblii. Kieruje je do mężczyzny. To dużo dla mnie znaczy. Ale nie jest to pierwsze pytanie, które człowiek w Biblii dostaje. Pierwsze pochodzi od węża i jest skierowane do kobiety: „Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?”. Pytanie węża sieje wątpliwość. Wychodzi od kłamstwa i zmierza do kłamstwa, które staje się udziałem ludzi. Takich pytań nie warto słuchać. Nie ma sensu silić się na odpowiedzi, nawet jeśli są słuszne, bo przecież Ewa odpowiedziała prawidłowo: „Owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, tylko o owocach z drzewa, które jest w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam jeść z niego, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli»”. Błędem było samo wejście w dialog. Bóg natomiast sam jest prawdą i jego pytanie: „Gdzie jesteś?”, jest pytaniem o prawdę i prowadzi mężczyznę do prawdy.

Po co ta próba amatorskiej katechezy? Bo do nas, jako mężów i ojców, przychodzą różne pytania: „Czego ona ode mnie chce?”, „Dlaczego dzieci mnie nie szanują?”, „Jak zdobyć więcej pieniędzy, by lepiej nam się żyło?” itd. Kto zadaje mi te pytania? Czy to są pytania o prawdę, czy o kłamstwo? To jest sztuka – rozpoznać źródło. Dotrzeć do niego. W Edenie mężczyzna nie miał z tym problemu, dlatego wąż przyszedł do kobiety. A on? On stał z boku i nie zrobił nic.

Panowie! Nie można stać z boku i nic nie robić, gdy w sercach naszych żon, dzieci i naszych rodzą się pytania. Nie chodzi mi, oczywiście, o pytania dotyczące ilości kartofli na obiad, ale o ważne życiowe kwestie. Bo wielu z nas pochodzi z domów, w których o takie rzeczy w ogóle nie zadawano sobie pytań i wyłącznie od nich uciekano. Nie warto odpowiadać na nie natychmiast. Trzeba sobie stworzyć odpowiednie warunki modlitwy i dialogu, by rozpoznać, kto zadaje mi dane pytanie: Bóg czy diabeł. Nie bójmy się takiej konfrontacji. Pytajmy też kapłanów, spowiedników, ludzi mądrzejszych, a przede wszystkim pytajmy regularnie siebie: „Gdzie jesteś?”.

Napisałem na początku, że to pytanie jest dla mnie ważne. Staram się zadawać je sobie przynajmniej co tydzień, gdy robię podsumowanie z mojej relacji z Bogiem, z żoną, z dziećmi. Jak? Nieważne – z kartką i długopisem, arkuszem w komputerze. Ważniejsze pytanie brzmi: „Dlaczego?”. By znać swoje położenie w każdej z tych relacji i żadnej nie gubić. Wtedy jako mąż i ojciec mogę dowodzić, nie stać z boku, słuchać pytań i szukać ich źródeł, a jeśli trzeba, dawać odpowiedzi.

Jarosław Kumor
Mąż i ojciec, dziennikarz i publicysta, jeden z liderów męskiej wspólnoty Przymierze Wojowników, redaktor naczelny portalu Odważni.pl