Procesja Bożego Ciała to wielkie dziękczynienie za obecność Boga wśród ludzi – mówił abp Stanisław Budzik. – Wyjście na ulice naszych miast za Jezusem Eucharystycznym to wyznanie, że wierzymy, iż Jezus jest obecny pośród nas, chce wchodzić w nasze codzienne sprawy, uczestniczyć w życiu każdego człowieka, obdarowując go swą miłością – podkreślał Ksiądz Arcybiskup, który przewodniczył centralnym uroczystościom w Lublinie.
Centralna procesja Bożego Ciała przeszła w tym roku zmienioną trasą. W uroczystej procesji eucharystycznej, która wyruszyła z katedry w stronę pl. Zamkowego, uczestniczyli przedstawiciele władz samorządowych i państwowych, senat Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, kapituła katedralna, siostry zakonne, duchowieństwo, alumni seminarium duchownego i licznie przybyli mieszkańcy Lublina.
– Jezus dał nam obietnicę, że nie zostawi nas sierotami i będzie z nami po wszystkie dni aż do skończenia świata. Tak też się stało. Zawsze możemy zwrócić się do Niego i wołać w każdej sprawie. Posłał nam swego Ducha, który nas prowadzi i umacnia, dlatego procesja Bożego Ciała to wielkie dziękczynienie za obecność Boga wśród ludzi – mówił abp Budzik. Metropolita Lubelski przewodniczył Mszy św. sprawowanej na zakończenie procesji w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa.
Gościem lubelskich uroczystości był biskup charkowsko-zaporoski Stanisław Szerokadiuk. W homilii Pasterz z Ukrainy zwrócił uwagę na istotny fakt jedności Kościoła oraz kult Eucharystii i Bożego Miłosierdzia, które są tak bardzo widoczne we wspólnocie Kościoła. – Jezus Chrystus, ofiarując się na krzyżu, stał się dla nas Chlebem, który daje życie wieczne. Jezus przez chleb chciał zostać z nami. To jest cud Eucharystii. Jako chrześcijanie powinniśmy Go stale miłować i doceniać troskę Boga, że dba o każdego człowieka – powiedział bp Szerokadiuk. Kaznodzieja nawiązał również do problemów, jakie przeżywa Kościół na Ukrainie. – Musimy walczyć o każdą świątynię; udowadniać, że to miejsce modlitwy – mówił. Na zakończenie zapytał zgromadzonych o największy skarb Kościoła, o miłość i jedność: – Czy doceniamy ten skarb? Czy wiemy, jakie wartości są najważniejsze w naszym życiu? Czy jesteśmy wierni Kościołowi, który jest dla nas tak dostępny? Pytania zwróciły uwagę wiernych na fakt, jak wielkim darem jest możliwość swobodnego dostępu do kościołów i modlitwy.
Wieczorem na pl. Zamkowym odbył się 16. Koncert Chwały, który na modlitwie uwielbienia i adoracji Najświętszego Sakramentu zgromadził tysiące osób. Relacja z tego wydarzenia w kolejnym numerze „Niedzieli Lubelskiej”.
Jedna z polsko-niemieckich procesji Bożego Ciała w Zgorzelcu i Görlitz
Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa to jedno z najważniejszych świąt w roku liturgicznym. Obchodzimy je od przeszło sześciu stuleci.
A wcześniej? No właśnie. Aby zrozumieć w pełni potrzebę wprowadzenia uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa zwanej popularnie Bożym Ciałem, trzeba cofnąć się o jeszcze kilka stuleci. Otóż w XI i XII wieku wielką popularnością cieszyły się poglądy niejakiego Berengariusza, teologa i przełożonego szkoły biskupiej w Tours, który uważał, że w czasie Mszy św. chleb i wino nie ulegają rzeczywistej przemianie w Ciało i Krew Chrystusa, ale stają się nimi tylko symbolicznie, figuratywnie. Oczywiście słowa samego Jezusa z ostatniej wieczerzy: „to jest Ciało moje, to jest Krew moja” nie pozwalały na taką interpretację, dlatego Kościół szybko ją odrzucił, najpierw na kilku synodach lokalnych, a następnie na trzech synodach w Rzymie, na których Berengariusz podpisał zresztą prawowierne wyznanie wiary. Można powiedzieć, że wywołany przez niego spór przyczynił się do dopracowania dogmatu o transsubstancjacji, przeistoczeniu, który ogłosił w 1215 roku Sobór Laterański IV. W tym samym mniej więcej czasie pewna zakonnica z okolic Liége w Belgii zaczęła doznawać objawień, w których z czasem regularnie powtarzał się motyw nieobecności w roku kościelnym osobnego dnia poświęconego czci Najświętszego Sakramentu. Objawienia s. Julianny (1192-1258), augustianki z Mont Cornillon, padły więc na bardzo podatny grunt. Po ich zbadaniu i naradzie z kapitułą miejscowy biskup Robert ustanowił w swojej diecezji Liége coroczne święto Najświętszego Sakramentu ustalone na pierwszy czwartek po ówczesnej oktawie Trójcy Świętej – tak, jak życzył sobie Chrystus w mistycznych widzeniach Julianny. Uroczystość po raz pierwszy obchodzono w 1246 r. Pierwszy i na razie ostatni, bo w tym samym roku biskup Robert zmarł, a wyższe duchowieństwo miasta uznało jego decyzję za przedwczesną, a nazwę święta za niewłaściwą. Samą Juliannę, oskarżoną niemalże o herezję, przeniesiono karnie na prowincję. I na tym temat miał się skończyć, ale się nie skończył, a wszystko za sprawę archidiakona katedry w Liége Jakuba Leodyjskiego.
Historia jak zwykle zaczęła się niewinnie - zagubione narzędzie, potem wykrywacz metalu i odkrycie jednego z największych rzymskich skarbów. A w Ewangelii też skarb - nie chodzi o monety. Chodzi o to, co dzieje się z człowiekiem, kiedy w zwykłym dniu spotyka Kogoś, kto zna jego historię… i nie odchodzi, nie gardzi tą historią.
Dlaczego Samarytanka przychodzi do studni wtedy, gdy nikt nie patrzy? Co robi z nami wstyd, lęk i poczucie odrzucenia? I dlaczego jedna rozmowa potrafi sprawić, że człowiek przestaje uciekać, a zaczyna biec – do ludzi, z odwagą, z nową radością?
Tłumy kielczan wyruszyły dzisiaj wieczorem Drogą Krzyżową wzdłuż historycznych kaplic, na wzgórze Karczówka. Wyjątkowa kalwaria powstała w XVII wieku jako owoc modlitwy kielczan o ratunek przed epidemią zagrażającą miastu. Wydarzenie od wielu lat organizuje Kościół Domowy Ruchu Światło-Życie. Współorganizatorem jest parafia Niepokalanego Serca NMP, po terenie której przebiega większość terenowego nabożeństwa.
Nabożeństwo poprzedziła Msza św., której przewodniczył biskup kielecki Jan Piotrowski, w asyście księży moderatorów Ruchu Światło-Życie i księży parafialnych. W homilii biskup kielecki nawiązał m.in. do myśli ks. Franciszka Blachnickiego, założyciela Ruchu, który nauczał, że cierpienie ma sens tylko wtedy, gdy staje się osobistym spotkaniem z Jezusem Chrystusem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
