Nie wszystkie rzeczy, które myjemy w kuchni, faktycznie tego potrzebują. Są też takie, które wbrew obiegowym opiniom potrzebują umycia.
Czy przed wypiciem napoju z puszki umyliście puszkę? Czy myjecie słomki, które dajecie dzieciom? Pewnie nie, ale warto to robić, bo przecież dotykamy ich ustami, a nie wiemy, z czym miały kontakt (np. ze środkami chemicznymi albo z odchodami gryzoni). Trzeba myć również wszystkie warzywa i owoce – także te, które obieramy ze skóry. Mogą się na nich znajdować zanieczyszczenia, np. środki konserwujące, pestycydy albo nawozy, które w czasie obierania dostają się do środka. Dobrym zwyczajem jest także wkładanie obranych warzyw na 10 minut do zimnej wody, bo w ten sposób można z nich wypłukać sporo chemicznych zanieczyszczeń. Niektórzy myją owoce płynem do mycia naczyń. Lepiej tego nie robić, bo skórka jest porowata i detergent dostaje się do wnętrza owocu. Szczególnie dokładnie trzeba myć wszystko, co miało kontakt z surowym mięsem, np. nóż, deskę do krojenia.
Zmywarka to sprzęt, który bardzo ułatwia życie, ale trzeba wiedzieć, że nie wszystko można do niej włożyć. Nie nadają się do tego noże z drewnianymi trzonkami i drewniane łopatki (bo drewno w zmywarce pęcznieje), patelnie (bo są pokryte warstwą, która szybko się zużywa pod wpływem wysokiej temperatury i detergentów), niektóre plastikowe naczynia (trzeba sprawdzić, czy mają wytłoczony specjalny znak), srebrne sztućce i delikatne szkło sprzed ery zmywarkowej. Niewiele osób to robi, ale zmywarkę warto na koniec nastawić na dodatkowe mycie bez detergentu, bo środki do mycia naczyń zawierają składniki nabłyszczające. Zmywarka, która podgrzewa wodę do 70-75 stopni, bardzo dobrze dezynfekuje, co się przydaje szczególnie wtedy, kiedy mamy w domu kogoś chorego.
Co niekoniecznie wymaga mycia? Deska i nóż do krojenia pieczywa (czasem wystarczy strzepnąć okruszki), patelnia, na której lekko podgrzewaliśmy potrawę z niewielką ilością tłuszczu (może wystarczy wytrzeć ją ręcznikiem papierowym?) oraz owoce i warzywa wyhodowane we własnym ogródku (jeśli są lekko zakurzone, wystarczy je wytrzeć). Nie warto używać w domu środków antybakteryjnych, bo przy zachowaniu normalnej higieny nasze organizmy dobrze sobie radzą z zarazkami, a nadużywanie takich środków prowadzi do rozwoju odpornych drobnoustrojów.
Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, które przypada 16 lipca, popularnie zwane jest świętem Matki Bożej Szkaplerznej. Jego początki sięgają drugiej połowy XIII w., kiedy to w zakonie
karmelitów św. Szymonowi Stockowi objawiła się Matka Boża. Miała mu Ona wręczyć szkaplerz, dając obietnicę, że wszyscy, którzy będą go nosić, unikną kary potępienia. Szkaplerz stał się znakiem szczególnej
przynależności do Maryi. W 1726 r. papież Benedykt XIII zatwierdził święto Matki Bożej Szkaplerznej jako święto całego Kościoła.
Duchowi synowie proroka Eliasza na Górze Karmel prowadzili życie kontemplacyjne. Prześladowania tureckie, które dosięgły ich w XII w., wymusiły na braciach przeprowadzkę do Europy. Stolica Apostolska
upatrywała w Braciach Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel skuteczną pomoc w ożywieniu życia chrześcijańskiego. Zakon szybko rozwijał się w Anglii, dzięki zasługom Szymona Stocka. W nocy z 15 na 16
lipca 1251 r., gdy trwał na modlitwie, ujrzał Najświętszą Dziewicę w otoczeniu aniołów podającą mu szkaplerz brązowego koloru. Usłyszał przy tym słowa Maryi: Przyjmij, najmilszy synu, szkaplerz
twego zakonu, jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju
i wiecznego zobowiązania. Jan XXII potwierdził oficjalnie te łaski w bulli z 3 marca 1322 r.
Cierpliwość Boga jest ważna, aby nikomu nie zaszkodzić przed czasem, by człowiek mógł wzrastać, dojrzewać, podejmować odpowiedzialne decyzje. Jednym słowem, aby był wolny, aby na sądzie nie szukał usprawiedliwienia swoich złych zachowań, przymusem z zewnątrz. Ważny jest również czas. Ewangelia mówi, że mamy wyłącznie jeden czas. Nie można go zatem marnować.
Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł. A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: „Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?” Odpowiedział im: „Nieprzyjazny człowiek to sprawił”. Rzekli mu słudzy: „Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?” A on im odrzekł: „Nie, byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”». Przedłożył im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, większe jest od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki podniebne przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach». Powiedział im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło». To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: «Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata». Wtedy odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie, mówiąc: «Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście». On odpowiedział: «Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie. Jak więc zbiera się chwast i spala w ogniu, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia oraz tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
