Celem życia każdego człowieka jest niebo. Aby jednak w labiryncie ścieżek współczesnego świata nie zagubić tej właściwej, prosimy Ducha Świętego o dar rady.

Bóg zasiał w nas dobro, a szatan zło. Bł. Matka Maria Karłowska podkreślała: „Połączenie z Jezusem i Kościołem stanowi moją siłę i moje bezpieczeństwo, moją nadzieję i moją chwałę. Ono jedno użyźnić zdoła moje pokorne apostolstwo”.

Duch Święty poprzez dar rady poucza, że zła nie zwyciężymy walcząc z nim, ale przemieniając je w dobro. Przykład tego daje Jezus na krzyżu. Syn Boży przez swoje cierpienia i śmierć, zło przeistoczył w dobro.

Przemieniać jak Jezus

Chrześcijanie bardzo pragną naprawiać Boże królestwo na ziemi. Szukają różnych sposobów na usuwanie zła i jego skutków. Tymczasem Jezus głosi zasadę przebaczenia i nieodpłacania złem za zło. Jezus nie obiecał, że zło nie będzie nas dotykało i raniło, ale gdy w imię Jezusa przyjmiemy krzyż i cierpienie, wtedy tak jak On i razem z Nim zwyciężymy je i przemienimy w dobro. To uczyni nas silnymi apostołami Chrystusowego krzyża, na którym dokonało się ostateczne zwycięstwo dobra.

Wybrać dobre czy lepsze?

Duch Święty przez dar rady uzdalnia człowieka do dokonywania właściwych wyborów. Jezus zapewnia: „Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam podane, co macie mówić” (Mt 10, 19). Uczyni to Duch Święty: udzieli rady, przyjdzie z pomocą i nauczy reagować w odpowiedni sposób według woli Bożej. Bł. Maria Pasterka uzasadnia to stwierdzenie słowami: „Świat ten jest taki piękny, tak powabem nęcący. Tak, ale jak próżny, obłudny, kłamliwy, znikomy, nędzny, przemijający! Używanie krótkie, a żal tak długi!”.

Jak często żałujemy słów lub czynów, które oddalają nas od szczęśliwej wieczności. Tylko Bóg to wie, bo często nie stać nas na przyznanie się do porażki, kiedy zaś ktoś nam to wypomni, wypieramy się, żeby nie stracić przed innymi swej twarzy. Jakże mizerni jesteśmy, gdy nie prosimy o pomoc Ducha Świętego.

Dar rady służy człowiekowi do rozeznania, która z dwóch rzeczy dobrych jest lepsza i ważniejsza w planach Bożych, zachęca też i pociąga serce do rzeczy wyższych, przekraczających granicę konieczności.

Wędrować razem czy osobno?

Każdy człowiek został powołany do jednego i tego samego celu: jest nim sam Bóg. Cel ten możemy osiągnąć nie w pojedynkę, samotnie, ale we wspólnocie z innymi, dlatego nie można oddzielać miłości Boga od miłości człowieka. Wszystkie przykazania Boże i nakazy Ewangelii zawarte są w tym jednym podstawowym: przykazaniu miłości Boga i człowieka. Ponieważ człowiek rozwija się w pełni poprzez relacje z innymi, stąd i dary Ducha Świętego służą naszej jedności i współpracy w rodzinach, wspólnotach i środowiskach. Dar rady w sposób szczególny uzdalnia nas do zauważania innych i liczenia się z ich potrzebami, przez co sami bogacimy się w sferze duchowej, intelektualnej i społecznej. Radą Ducha Świętego jest przestrzeganie zasad solidarności społecznej i poczucie odpowiedzialności za bliźnich.

Umocnienie w drodze

Umocnienie naszych wątłych sił następuje w Eucharystii i podczas codziennej modlitwy. Bł. Matka Maria Pasterka zachęca: „Zostaw serce swoje u Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie, a jeżeli w ciągu dnia nie możesz Go odwiedzać tak często, jak byś tego pragnęła, myślą i sercem zawsze to uczynić możesz”.

Tajemnicy tej również dotknął kard. Léon Joseph Suenens, modląc się: „Panie, w ciszy wschodzącego słońca, przychodzę Cię błagać o pokój, o mądrość, o siłę. Chcę patrzeć dziś na świat oczami przepełnionymi miłością. Być cierpliwym, wyrozumiałym, cichym i mądrym. Patrzeć ponad tym, co jest tylko pozorem, widzieć Twoje dzieci tak, jak Ty sam je widzisz, i dostrzegać w nich to, co dobre. Daj mi taką życzliwość i radość, by wszyscy, którzy stykają się ze mną, odczuli Twoją obecność. I niech będę dla innych chlebem, jak Ty jesteś nim dla mnie każdego dnia”.

Może od dzisiaj słowa te staną się dewizą naszego codziennego wędrowania, otwierającą nasze oczy i serca coraz bardziej na horyzont wieczności?