Aula Centrum Dialogu im. Jana Pawła II pękała w szwach – tak wielu gości zgromadziło się 13 stycznia na dorocznym koncercie bożonarodzeniowym w wykonaniu kleryków Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu
Pod kierunkiem Krzysztofa Zaremby, kierownika muzycznego toruńskiego teatru Baj Pomorski, klerycy przygotowali kolędy z repertuaru Bractwa Kurkowego oraz „Bożonarodzeniowej Mszy beatowej” Katarzyny Gaertner. Mimo że kompozycje mające już 50 lat mogły być zaskoczeniem dla słuchaczy, okazały się być bardzo dobrym wyborem. Popłynęły takie żywiołowe utwory, jak: „Niechaj dźwięczą struny”, „Chwalcie Imię Pana”, „Już gwiazdeczka się kolebie” ale i nastrojowa „Kołysanka Matki Brzemiennej” czy „Pierwsze Wigilie”. Nie zabrakło patriotycznych odniesień, jak chociażby w „Piosence kolędników”. Radość, z jaką klerycy śpiewali o Narodzeniu Pańskim, udzielała się przybyłym, szczególnie rodzinom z dziećmi. Do występu zostali zaproszeni – dawny wicerektor WSD, a obecnie koordynator Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” ks. Leszek Stefański, oraz aktorka Baju Pomorskiego Grażyna Rutkowska-Kusa. Mimo pewnych niedogodności – dla niektórych widzów pozostały miejsca na schodach albo stojące – zgromadzeni zgodnie stwierdzali: „To był wspaniały koncert!”, „Było cudownie, nieziemsko!”, „Wspaniały nastrój!”, „Oni są najlepsi!”.
Przed koncertem goście mieli okazję obejrzeć film o 25-letniej historii WSD. Pozostaje mieć nadzieję, że to wydarzenie wzbudzi w wielu sercach modlitwę za osoby przygotowujące się do święceń kapłańskich. Naszym alumnom życzymy, aby pomnażali swoje talenty i jeszcze lepiej służyli nimi na chwałę Pana.
Sympozjum naukowe "100-lecie parafii archikatedralnej w Częstochowie"
Parafia Świętej Rodziny oraz Wyższy Instytut Teologiczny im. NMP Stolicy Mądrości w Częstochowie były organizatorami sympozjum naukowego z racji Jubileuszu 100-lecia parafii archikatedralnej pw. Świętej Rodziny w Częstochowie, które odbyło się w auli archikatedralnej 28 października br. pod patronatem honorowym i z udziałem metropolity częstochowskiego abp. Wacława Depo.
Jestem dumnym chrześcijaninem i katolikiem, ale Polska wciąż jest otwarta i na mniejszości narodowe, i na te wszystkie wyznania, które państwo dzisiaj reprezentujecie. Czuję się odpowiedzialny za wszystkich obywateli Rzeczpospolitej Polskiej, niezależnie od tego, w jakim kościele modlą się do Pana Boga czy z jakiej mniejszości narodowej pochodzą - powiedział prezydent Karol Nawrocki na spotkaniu noworocznym z przedstawicielami Kościołów, związków wyznaniowych oraz mniejszości narodowych i etnicznych w Polsce. Odbyło się ono w Pałacu Prezydenckim w Warszawie.
Na coroczne spotkanie z Parą Prezydencką przybyli: biskupi Kościoła rzymskokatolickiego i greckokatolickiego, przedstawiciele wspólnoty żydowskiej i wspólnoty muzułmańskiej, przedstawiciele Kościołów zrzeszonych w Polskiej Radzie Ekumenicznej oraz delegacje duszpasterstw polowych: Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego, Prawosławnego Ordynariatu Wojska Polskiego oraz Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.