Tydzień 18.
11-17 marca 1919

Z rozkazu Naczelnego Wodza gen. Wacław Iwaszkiewicz objął 11 marca ogólne kierownictwo nad wszystkimi polskimi oddziałami walczącymi w Małopolsce Wschodniej przeciw Ukraińcom. Dowództwo nad walczącą z bolszewikami Dywizją Litewsko-Białoruską przejął gen. Stanisław Szeptycki.

Na wieść o postępach wojsk polskich w nocy z 14 na 15 marca mieszkańcy Nieświeża wystąpili zbrojnie przeciw okupującej miasto Armii Czerwonej. Przedwcześnie rozpoczęte powstanie po kilku dniach zostało stłumione, a jego przywódcy rozstrzelani przez czekistów.

Zapowiedziany wcześniej przez Rady Delegatów Robotniczych strajk powszechny się nie udał, głównie z powodu wycofania się PPS. Jednak w Zagłębiu Dąbrowskim, gdzie wpływy komunistów były duże, 12 i 13 marca doszło do ulicznych manifestacji. W wyniku starć z wojskiem w Dąbrowie Górniczej i w Będzinie zginęło 8 robotników; rozbrojono także Milicję Ludową, która stanęła po stronie manifestantów.

Na Konferencji Pokojowej w Paryżu 12 marca Komisja do Spraw Polskich Jules’a Cambona przedłożyła Radzie Najwyższej Konferencji sprawozdanie, w którym znalazły się postulaty przyjęcia głównych propozycji polskich w sprawie ustalenia granicy polsko-niemieckiej. Brytyjski premier David Lloyd George miał jednak odrębne zdanie: „Sojusznicy powinni zająć się sprawą tego państwa możliwie szybko. Polacy nie mają pojęcia o organizacji, nie posiadają zdolności kierowania lub rządzenia. Premier jest pianistą. Prezydent jest idealistą pozbawionym praktycznego zmysłu. Generałowie działają w wojsku każdy na własną rękę; nie mają pojęcia o wyćwiczeniu 500 000 żołnierzy, których powołują pod broń, ani o koordynacji różnych jednostek, z których składa się armia”. Lloyd George postulował, by nie popierać polskich żądań, a polską armię oddać pod komendę francuskich oficerów.

Wobec konieczności zajęcia stanowiska przez polskich biskupów względem spraw dotyczących Kościoła, rozpatrywanych podczas obrad Sejmu Ustawodawczego, w dniach 12-14 marca obradowała w Warszawie pierwsza oficjalna Konferencja Plenarna Episkopatu Polski. Przewodniczył jej prymas Polski arcybiskup gnieźnieńsko-poznański Edmund Dalbor.

W sposób nieoficjalny wykrystalizowała się nazwa państwa. Jeszcze w listopadzie 1918 r. w urzędowych dokumentach używano sformułowania: Królestwo Polskie, następnie Państwo Polskie lub Republika Polska. Od stycznia 1919 r. Józef Piłsudski, nawiązując do czasów przedrozbiorowych, w pismach wojskowych zaczął stosować nazwę: Rzeczpospolita Polska. Określenie to przyjęły bez specjalnych aktów prawnych rząd Ignacego Jana Paderewskiego i Sejm Ustawodawczy. Od 14 marca także urzędowy Monitor Polski ukazywał się już z podtytułem: „Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej”.