W 11. rocznicę istnienia diecezji warszawsko-praskiej bp Kazimierz Romaniuk ustanowił dwa nowe dekanaty - Tłuszcz i Sulejówek oraz dokonał reorganizacji dekanatu rembertowskiego.
Dekanat Tłuszcz, z siedzibą przy parafii Przemienienia Pańskiego w Tłuszczu obejmuje sześć parafii: Franciszków, Jasienica, Miąse, Postoliska, Tłuszcz, parafię Błogosławionych Męczenników Podlaskich,
Tłuszcz, parafię Przemienienia Pańskiego. Pierwszym dziekanem tłuszczańskim został ks. Andrzej Kopczyński, proboszcz parafii Przemienienia Pańskiego w Tłuszczu.
Dekanat Sulejówek, którego siedziba znajduje się przy parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku, obejmuje siedem parafii: Długa Kościelna, Halinów, Okuniew, Sulejówek, parafia Najświętszej
Maryi Panny Matki Kościoła, Sulejówek-Miłosna, parafia Przemienienia Pańskiego, Zabraniec i Zakręt. Pierwszym dziekanem dekanatu sulejowskiego został ks. kan. Jan Gołębiewski, proboszcz parafii Najświętszej
Maryi Panny Matki Kościoła w Sulejówku.
Zaszły też zmiany w strukturze dekanatu rembertowskiego, do którego odtąd należeć będzie osiem parafii: Stara Miłosna, parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa, Stara Miłosna, parafia św. Hieronima,
Warszawa Gocławek, parafia św. Wacława, Warszawa Marysin Wawerski, parafia św. Feliksa z Kantalicjo, Warszawa Rembertów, parafia Matki Bożej Zwycięskiej, Warszawa Rembertów, parafia św. Łucji, Wesoła,
parafia Opatrzności Bożej i Wesoła-Zielona, parafia św. Brata Alberta. Dziekanem dekanatu rembertowskiego został ks. prał. Edward Żmijewski, proboszcz parafii Matki Bożej Zwycięskiej w Warszawie-Rembertowie.
Po reorganizacji diecezja liczy 20 dekanatów, w tym 5 w Warszawie i 15 pozawarszawskich.
List do Galatów zaczyna się bez zwyczajowego dziękczynienia. Zamiast niego Paweł uderza od pierwszych zdań: „nadziwić się nie mogę, że tak szybko chcecie od tego, który was łaską Chrystusa powołał, przejść do innej Ewangelii”. Natychmiast koryguje własne słowa: „innej jednak Ewangelii nie ma”. Są tylko „ci, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową”. Sprawa galacka dotyczyła nauczycieli żądających od pogan obrzezania i Prawa. Paweł widzi w tym zamach na samą istotę łaski. Stąd zdanie o mocy anatemy, powtórzone dwukrotnie dla powagi: „gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy - niech będzie przeklęty!” Greckie anathema estō to formuła wyłączenia, oddania pod sąd Boży. Kanonista zatrzyma się tu z zawodowym dreszczem. To zdanie jest praźródłem kościelnych formuł „anathema sit”, którymi sobory przez wieki obwarowywały granice wiary, i dalekim przodkiem dzisiejszych norm o karach za herezję (kan. 751; 1364). Najważniejsze jest w nim jednak co innego. Nawet autorytet osobisty, choćby apostolski, choćby anielski, stoi niżej niż przekazana Ewangelia. Głosiciel pozostaje sługą depozytu (zob. glossę na 17 IX i 23 IX). „Czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga?” Paweł odsłania kryterium, które rozstrzyga o prawdziwości posługi. Kto chce się przypodobać ludziom, nie jest sługą Chrystusa. Dodaje wyznanie o źródle swojej Ewangelii: „nie otrzymałem jej ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus”. Apostoł pogan nie jest uczniem drugiej ręki. Jego posłannictwo pochodzi z tego samego źródła, co posłannictwo Dwunastu. Wspomnienie św. Faustyny kładzie na ten tekst ciekawe światło. Także jej orędzie przeszło próbę badania przez Kościół, łącznie z okresem notyfikacji i zakazu, zanim zostało rozpoznane. Prywatne objawienie nigdy nie poprawia Ewangelii. Może ją tylko przypominać, i po tym Kościół poznaje jego autentyczność.
Papież pobłogosławił figurę Matki Bożej z Tre Fontane
„Z całego serca błogosławię wiernych, którzy dzisiaj z tego Placu udadzą się z pielgrzymką do Sanktuarium Matki Bożej Objawienia przy Via Laurentina, kontynuując tradycję zapoczątkowaną przez Papieża Piusa XII”. Tymi słowami wypowiedzianymi po modlitwie Anioł Pański Leon XIV pozdrowił pielgrzymów, którzy 4 października wyruszali w pielgrzymce do rzymskiej dzielnicy Tre Fontane, gdzie w 1947 r. miały miejsce objawienia Matki Bożej.
Nie wszyscy wiedzą, że w Wiecznym Mieście miały miejsce objawienia maryjne, ale tylko jedno z nich zostało oficjalne uznane przez Kościół. Chodzi o objawienie się Madonny Alfonsowi Ratisbonne 20. stycznia 1842 r. w kościele Sant'Andrea delle Fratte. Ratisbonne, który był bogatym młodym żydowskim bankierem ze Strasburga, natychmiast po objawieniu zapragnął zostać katolikiem - 31 stycznia 1842 roku został ochrzczony w rzymskim kościele Il Gesù, przyjmując imię Maria. 3 czerwca 1842 roku papież Grzegorz XVI oficjalnie uznał to wydarzenie za cudowne działanie Boże za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
