Jestem 31-letnią panną, praktykującą katoliczką, po studiach, pracuję. Cenię kulturę, rozsądek, uczciwość, dobroć. Chciałabym poznać kawalera, praktykującego katolika, w zbliżonym wieku, odpowiedzialnego, wartościowego i uczciwego, pragnącego założyć rodzinę. Chętnie z woj. podlaskiego.
6266. Samotny z woj. świętokrzyskiego
Mam 51 lat, mieszkam na wsi. Jestem kawalerem, człowiekiem odpowiedzialnym, uczciwym, prawdomównym, cenię wartości chrześcijańskie. Pragnę poznać osobę praktykującą i uczciwą (najchętniej w wieku 35-50 lat), może z woj. świętokrzyskiego lub ościennych, która chciałaby założyć rodzinę i wspólnie przejść przez życie.
Jestem panną ze średnim wykształceniem, osobą pogodną, praktykującą katoliczką. Lubię zwierzęta, przyrodę i spacery. Interesuję się ziołolecznictwem, lubię też poczytać dobrą książkę. Szukam osób o podobnych zainteresowaniach.
6268. Andrzej
Jestem kawalerem (45 l.), praktykującym katolikiem, z wykształceniem zawodowym, osobą samotną, pracującą, miłą i sympatyczną. Chciałbym poznać pannę – z okolic Poznania i z Wielkopolski – z którą mógłbym założyć szczęśliwą rodzinę, opartą na wzajemnym zrozumieniu i szacunku.
„Przypominaj im, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu”. Kreta, dla której pisze Paweł, była prowincją niespokojną. Wspólnota otrzymuje instrukcję lojalności obywatelskiej połączonej z łagodnością powszechną: „nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność”. Pas epieikeia pros pantas anthrōpous. Owa epieikeia, słuszność łagodząca, którą grecka etyka znała jako korektę twardego prawa, a którą kanonistyka przechowa w aequitas (zob. glossę na 16 IX), tu jest po prostu stylem bycia chrześcijan wobec wszystkich. Uzasadnienie łagodności jest autobiograficzne i pokorne: „niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy różnym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim”. Pamięć własnej przeszłości jest szkołą cierpliwości wobec cudzej teraźniejszości. Kto pamięta, skąd go wyciągnięto, nie ciska kamieniami w tonących. Znów, jak wczoraj, otwiera się okno epifanii: „gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym”. Chrēstotēs kai philanthrōpia, dobroć i miłość do człowieka. Philanthropia Boga jest źródłem wszelkiej filantropii ludzi. Loutron palingenesias, kąpiel odrodzenia. Chrzest zostaje nazwany słowem, którym stoicy określali odnowę świata po pożodze. Dzisiejszy patron jest tej perykopy żywą ilustracją, i to w obu jej częściach. Marcin, żołnierz rzymski, który u bram Amiens przeciął płaszcz, by okryć nagiego żebraka, w nocy zobaczył Chrystusa odzianego połową jego płaszcza. Philanthropia Boga i człowieka spotkały się w jednym geście. Jako biskup Tours został zapamiętany z łagodności, która protestowała przeciw pierwszemu w dziejach wyrokowi śmierci na heretyków. Przeciw straceniu Pryscyliana (385) oponował, zrywając komunię z biskupami, którzy sprawę oddali cesarskiemu mieczowi. Epieikeia miała w Galii swojego rycerza w kapturze mnicha.
Lud, który został wam powierzony, pragnie otrzymać od was to, czego Kościół od wieków dla niego strzeże: Jezusa Chrystusa – powiedział Papież na spotkaniu z argentyńskich duchowieństwem. Kapłanów, ale też osoby konsekrowane i seminarzystów zachęcił, by zawsze powracali do Eucharystii, Słowa Bożego, do więzi z Bogiem, na której wszystko się opiera. „Strzeżmy płomienia, który niegdyś rozpalił nasze powołanie, i nie pozwólmy, aby pilne sprawy, zmęczenie czy rutyna go ugasiły” – apelował Leon XIV.
Swoje przemówienie Papież oparł na Ćwiczeniach Duchownych św. Ignacego Loyoli, przypominając, że pewien argentyński jezuita, papież Franciszek, wniósł bogactwo duchowości ignacjańskiej do całego Kościoła powszechnego.
Czasem trzeba zrezygnować z miejsc, które są bliskie sercu, ale nie można przestać ufać Bożej Opatrzności – powiedział abp Stanisław Budzik.
Dobiegła końca ponad 30-letnia historia domu formacyjno-rekolekcyjnego Sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi przy ul. Nałęczowskiej w Lublinie. Zgromadzenie zamknęło jedną z placówek zakonnych na terenie naszej diecezji. W połowie listopada charakterystyczny dom opuści ostatnia z sióstr tworzących wspólnotę pw. Imienia Jezus, przełożona s. Bożena Noga. Wcześniej do domów zakonnych rozmieszczonych w regionie i w Polsce rozjechało się ponad 20 Franciszkanek Misjonarek Maryi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
