W dniu Zesłania Ducha Świętego w Jerozolimie rozbrzmiały nagle różne języki, dobra nowina o zmartwychwstaniu Chrystusa głoszona była w języku Rzymian, Greków, Egipcjan, Arabów i mieszkańców Azji. Tak objawił się Kościół jako wspólnota łącząca ludzi z wielu narodów, języków i tradycji. Międzynarodowy wymiar Kościoła dobrze ukazują Światowe Dni Młodzieży, gromadzące setki tysięcy uczestników. W Lublinie od 10 lat funkcjonuje grupa „Omnes Gentes” („Wszystkie narody”), zrzeszająca głównie młodych ludzi, przybywających do miasta na studia lub w poszukiwaniu pracy.

Omnes gentes

Członkowie „Omnes Gentes” pochodzą z czterech kontynentów i kilkudziesięciu krajów. Najwięcej rekrutuje się z Ukrainy, ale są także obywatele Indii, Tajwanu, Bangladeszu, Pakistanu, Kenii, Nigerii, Tanzanii, Kamerunu, Uzbekistanu, Kazachstanu. Najdłuższą drogę przebyli ci z Meksyku, Kostaryki i Kuby. W grupie są również Polacy otwarci na poznanie i współpracę z innymi narodami.

Widząc napływającą falę obcokrajowców, lubelskie Centrum Wolontariatu zaproponowało im formułę cotygodniowych spotkań oraz wspólnych działań. Spotkania pozwalają na poznanie polskiej kultury i historii, a przede wszystkim tradycji tak silnie przenikniętych religijnością. Przybyszów zwykle zadziwiają i zachwycają kościoły wypełnione wiernymi, nabożeństwa Drogi Krzyżowej na ulicach miasta i procesje w Boże Ciało. Dzięki Polakom zaangażowanym w działalność grupy obcokrajowcy uzyskują także informacje ważne dla codziennego życia: gdzie są tanie sklepy i apteki, jak korzystać z trolejbusów i rowerów miejskich. Podczas zebrań grupy poszczególne nacje mogą zaprezentować swoje zwyczaje i narodowe potrawy, mogą poznawać się wzajemnie.

Przyznać trzeba, że różnorodność jest wielka, od kultury Dalekiego Wschodu przez Afrykę aż po Amerykę Środkową. Porozumiewanie się w takim tyglu umożliwiają języki – polski i angielski, coraz częściej hiszpański. Moderatorami działań są nie tylko Polacy; w przeszłości taką rolę odgrywał m.in. Kubańczyk Daiddel Borges czy pochodząca z Kazachstanu Assel Baieli.

W służbie dzieciom

W zamiarze inicjatorów powstania „Omnes Gentes” grupę łączyć miała także służba innym przez wolontariat. Okazało się, że pomimo różnic narodowych, kulturowych a nawet religijnych, wrażliwość na potrzeby innych jest bliska wszystkim. Stąd zrodziło się kilkanaście projektów realizowanych w gronie międzynarodowym.

Trafionym pomysłem jest „Podróż dookoła świata”, cykl zajęć z edukacji międzykulturowej dla dzieci i młodzieży w Szpitalu Neuropsychiatrycznym w Lublinie. Raz w miesiącu wolontariusze odwiedzają dzieci w szpitalu, prezentując im swoje oryginalne stroje, tańce i ucząc podstawowych zwrotów w egzotycznych językach. „Omnes Gentes” pojawia się także w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym; tam furorę robiły „Bajki z różnych stron świata”. Wolontariusze razem z dziećmi przedstawiali bajki perskie, afrykańskie i meksykańskie. Towarzyszyła temu nadzwyczajna scenografia i próby dialogów w oryginalnych językach. Bajkoterapia przyjęta została entuzjastycznie przez małych pacjentów i ich rodziców, pozytywnie ocenili ją także lekarze.

Innym miejscem służby międzynarodowych wolontariuszy jest Schronisko dla Nieletnich w Dominowie. Wychowankowie tego ośrodka, często z ciężkimi przestępstwami na koncie, z zainteresowaniem przyjmowali wizyty gości z odmiennym kolorem skóry, przekazującymi wiedzę o swoich dalekich krajach.

Integracja za kratami

Dla więźniów przebywających w zakładzie karnym w Lublinie „Omnes Gentes” przygotowało „Barwy Integracji”. To cykl warsztatów z zakresu kompetencji międzykulturowych. Chodzi o przybliżenie osadzonym aktualnej sytuacji, związanej z obecnością obcokrajowców po to, żeby ułatwić im po wyjściu na wolność zaakceptowanie pośród siebie przedstawicieli innych kultur i religii. Zajęcia przełamują też często krzywdzące stereotypy na temat obcych. Na koniec projektu więźniowie przygotowują pisemną pracę konkursową dotyczącą tematyki integracji, opartą na wiedzy i doświadczeniu wyniesionym z udziału w spotkaniach.

Dzięki „Omnes Gentes” przybysze nie czują się w Lublinie izolowani, mogą czerpać wartości z polskiej kultury i tradycji, bez wyrzekania się własnej tożsamości. Wolontariuszy łączy uniwersalna idea pomocy potrzebującym, co daje radość im samym i przynosi dobro chorym dzieciom, młodzieży po przejściach czy więźniom. Wspólne zaangażowanie uczy także postaw szacunku i pokoju w relacjach z innymi ludźmi i narodami.