Postać św. Matki Teresy przychodzi mi na myśl za każdym razem, gdy słucham tych słów Jezusa: „Sprzedajcie wasze mienie i dajcie jałmużnę. Sprawcie sobie trzosy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej się nie dostaje ani mól nie niszczy. Bo gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze” (Łk 12, 33-34).

Pewien dziennikarz wybrał się z Anglii do Indii, by napisać tekst o życiu założycielki Misjonarek Miłości. Pomysł był przejrzysty: opisać zwykły dzień Matki Teresy. Każdy dzień zaczynała od dwugodzinnej adoracji Najświętszego Sakramentu, potem była Eucharystia, a po lekkim śniadaniu rozpoczynała pracę z chorymi. Wędrowała od schroniska do szpitala, a po drodze odwiedzała leprozorium. Po modlitwach południowych obiad, potem praca w biurze i znów spotkania z chorymi w towarzystwie innych sióstr. Pod koniec dnia dziennikarz, który nie potrafił znieść zaduchu panującego w schronisku i jęków umierających Hindusów, rzekł: „Matko, nawet za milion dolarów nie podjąłbym się tego dzieła”. Matka Teresa odpowiedziała: „Ja też nie. Nie zniosłabym myśli, że robię to dla pieniędzy”.

Innym razem zbliżył się do niej żebrak, aby ofiarować jej kilka rupii na potrzeby prowadzonego przez nią instytutu. „Pomyślałam wtedy – powiedziała Matka Teresa – że jeśli wezmę od niego te pieniądze, odejdzie ode mnie głodny. Jeśli nie wezmę, odejdzie upokorzony. Wzięłam tę skromną ofiarę. Kiedy trzymałam ją w ręce, poczułam, że jest więcej warta niż otrzymana przeze mnie Nagroda Nobla”. Tak właśnie święta z Kalkuty gromadziła sobie skarb w niebie.