Pielgrzymowanie jest nie tylko zmierzaniem do sanktuarium, lecz także wyruszeniem w głąb siebie. Droga staje się czasem słuchania poruszeń serca, a przede wszystkim słów Pana, karmienia się codziennie Jego Ciałem w czasie Mszy św. i zawierzenia Jezusowi przez ręce Jego Matki wszystkich spraw osobistych, przeszłości, teraźniejszości i przyszłości oraz świata, ojczyzny i Kościoła w Polsce. W takim duchu wędrują pątnicy 41. Pieszej Pielgrzymki Diecezji Toruńskiej na Jasną Górę, którą tworzą Pielgrzymka Toruńska i Pielgrzymka Ziemi Lubawskiej. Koordynatorem tej drugiej jest ks. Karol Schmidt, a kierownikiem Pieszej Pielgrzymki Diecezji Toruńskiej – ks. kan. Wojciech Miszewski. Wśród pątników jest również bp Józef Szamocki. Pielgrzymi oprócz własnych intencji modlą się przez orędownictwo Królowej Polski za kapłanów oraz o nowe powołania kapłańskie i zakonne, także za rodziny i młodzież. Tradycyjnie już niosą pomoc papieżowi Franciszkowi.

Pątnicy z diecezji toruńskiej w mocy Ducha Świętego wyruszyli na szlak: 1 sierpnia – grupy z Działdowa i Lubawy, 2 sierpnia – grupa pomarańczowa z Grudziądza, grupa zielona Ziemi Chełmińskiej z Wąbrzeźna oraz pątnicy z Nowego Miasta Lubawskiego dołączyli do grupy z Lubawy, 3 sierpnia – grupa brązowa franciszkańska z Brodnicy. 4 sierpnia jako ostatnie wyszły grupy z Torunia: biała, żółta, niebieska, brązowa św. Alberta. Tego dnia w katedrze pw. Świętych Janów w Toruniu Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił bp Wiesław Śmigiel. Ksiądz Biskup przypomniał piękną historię pielgrzymki diecezji toruńskiej, która jest kontynuacją Pomorskiej Pielgrzymki Pieszej. O tym przypominała również Eucharystia wspólnie przeżywana przez pątników z diecezji toruńskiej i pelplińskiej. Pątnikom z tych dwóch diecezji bp Wiesław życzył: – Niech trasa pielgrzymkowa będzie wspaniałą lekcją właściwej hierarchii wartości. Niech nas uczy, że w drogę zabieramy tyle, ile jest konieczne, że wszystko co jest nadmiarem, jest balastem, który potrafi nas opóźnić, a czasem zniwelować dobre zamiary, sprawić, że nie będziemy w stanie dojść do celu. Niech droga pielgrzymkowa, trud pielgrzymi będzie dla nas wspaniałą lekcją życia i miłości.

Po zakończeniu pielgrzymkowej drogi, będącej czasem odnawiania łaski sakramentów: chrztu, bierzmowania, Eucharystii, pokuty i pojednania przeżywany we wspólnocie z drugim człowiekiem, pątnicy powracają do swoich środowisk, aby każdego dnia postępować w mocy Ducha, w braterskiej atmosferze, radosnej modlitwie, szczerych rozmowach, tak jak było to szlaku pielgrzymkowym.