Był rok 1867. Rozdartej między trzech zaborców Rzeczypospolitej już od 72 lat próżno było szukać na mapie Europy. Ledwie 3 lata wcześniej umilkły ostatnie strzały powstania styczniowego, wielkiego niepodległościowego zrywu Polaków. 29 czerwca tego roku odbywały się w Watykanie uroczystości kanonizacyjne Jozafata Kuncewicza, męczennika za wiarę, orędownika unii Kościoła prawosławnego z Rzymem, którego po latach św. Jan Paweł II nazwał „apostołem pojednania”. Na uroczystości te przybyli do Rzymu liczni pielgrzymi ze wszystkich trzech zaborów. Kanonizacji dokonał Pius IX, beatyfikowany potem przez Jana Pawła II w 2000 r.

Po zakończeniu uroczystości Pius IX podarował świecę Warszawie i wyraził przy tym życzenie, by zapalono ją dopiero wówczas, gdy Polska i jej stolica będą wolne. Powiedział: „Zanieście tę świecę do Kolegium Polskiego, niech tam tak długo pozostanie, aż ją ze sobą do wolnej warszawy zabiorą”. Świeca, zwana odtąd Świecą Piusową, była przez długie 53 lata przechowywana w Kolegium Polskim, w którym kształcili się alumni pochodzący z nieistniejącego kraju. Była świadkiem burzliwego biegu historii przełomu wieków, rewolucji i wielkiej wojny.

Nastał rok 1918. Po 123 latach niewoli Rzeczpospolita odzyskała niepodległość. W 1919 r. papież Benedykt XV podniósł do godności kardynalskiej dwóch przedstawicieli polskiego Kościoła – prymasa Polski Edmunda Dalbora i arcybiskupa metropolitę warszawskiego Aleksandra Kakowskiego. Nominacje te w znaczący sposób podnosiły prestiż odrodzonej Polski. Na konsystorzu w grudniu 1919 r., podczas którego wręczał birety nowo mianowanym kardynałom, Benedykt XV przypomniał historię Świecy Piusowej i życzenie Piusa IX, aby zawieziono ją do stolicy odrodzonego państwa. Uroczyste przekazanie świecy nowym polskim kardynałom odbyło się 4 stycznia 1920 r.

Pociąg z Rzymu, którym podróżowali wiozący świecę nowi purpuraci, przybył do stolicy Polski 10 stycznia 1920 r. Następnego dnia w pałacu arcybiskupów warszawskich odbyło się powitanie, w którym wzięły udział osobistości, m.in. nuncjusz papieski arcybiskup Achille Ratti (późniejszy papież Pius XI) czy Ignacy Paderewski. W uroczystej procesji Świecę Niepodległości przeniesiono z kościoła św. Anny do archikatedry warszawskiej i umieszczono przy ołtarzu.

Świeca Niepodległości szczęśliwie uniknęła losów zniszczonej przez Niemców w czasie Powstania Warszawskiego świątyni, bo podczas okupacji niemieckiej i w czasach komunizmu była przechowywana w warszawskim seminarium. W latach 80. XX wieku wystawiono ją w gablocie kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca (seminaryjnym).

Decyzją kard. Kazimierza Nycza Świeca Niepodległości w dniu XI Święta Dziękczynienia, celebrowanego w roku stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości, znalazła swe miejsce w Świątyni Opatrzności Bożej. Przechowywana jest w specjalnej gablocie i jest zapalana zawsze w czasie obchodów Narodowego Święta Niepodległości.

* * *

Pamiętaj!

11 listopada o godz. 19.18 zapal święcę niepodległości

Każdy Polak może zapalić miniaturę Świecy Niepodległości i modlić się w intencji ojczyzny. 11 listopada o godz. 19.18 dla upamiętnienia daty odzyskania wolności zapalmy w naszych domach Świecę Niepodległości. Niech moc jej jasnego płomienia jednoczy całą Polskę. Niech zgromadzone przy jej blasku rodziny modlą się w intencji ojczyzny, prosząc Opatrzność o opiekę i błogosławieństwo dla Polski.

* * *

Jak otrzymać miniaturę świecy niepodległości?

Każdy, kto do 21 października br. przekaże ofiarę na kontynuowanie prac przy powstającym Sanktuarium Opatrzności Bożej, już z początkiem listopada otrzyma przesyłkę z miniaturą świecy (szczegóły znajdą Czytelnicy w dołączonym do „Niedzieli” folderze). Do każdej świecy zostanie dołączony Akt Dziękczynienia Polski do odmówienia 11 listopada o godz. 19.18 przy jej płomieniu.

Serdecznie zapraszamy do uczestnictwa w tej formie pobożności i modlitewnym dziękczynieniu za wolną Polskę.