"Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była Świętem Miłosierdzia" (Dz 299) - powiedział Jezus do św. s. Faustyny w Wilnie, w 1934 r. Mówił o tym pragnieniu aż 14 razy. Dwa lata później Jezus dał powód dla ustanowienia tego święta: "Pragnę, aby Święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników" (Dz 699). Natomiast 17 lutego 1937 r. dodał: "Dusze giną, mimo Mojej gorzkiej męki, daję im ostatnią deskę ratunku, to jest święto Miłosierdzia Mojego" (Dz 965). Z tym dniem, a ściślej mówiąc - ze spowiedzią św. i Komunią św., przyjętą w tym dniu związana jest największa obietnica: zupełnego odpuszczenia win i kar (por. Dz 300 i 1109).
Święto to ma być dniem szczególnej czci Boga w tajemnicy Jego Miłosierdzia, które jest źródłem i motywem wszystkich dzieł wobec człowieka, a szczególnie dzieła odkupienia. Jest to także dzień szczególnej łaski dla wszystkich, zwłaszcza dla grzeszników, którzy najbardziej Miłosierdzia Bożego potrzebują. Wielkość tego Święta polega m. in. na tym, że wszyscy ludzie, nawet nawracający się w ten dzień, mogą uczestniczyć we wszystkich łaskach, jakie Jezus przygotował. Mogą je otrzymać zarówno poszczególne osoby, jak i całe wspólnoty. Jedynym warunkiem jest zaufanie: "Kto ufa Miłosierdziu Mojemu, nie zginie, bo wszystkie sprawy jego Moimi są, a nieprzyjaciele rozbiją się u stóp podnóżka Mojego" (Dz. 723).
Jezus pragnie, aby w tym dniu obraz Miłosierdzia był publicznie uczczony. Jednocześnie chce, by kapłani mówili o Jego niezgłębionym Miłosierdziu, a wszyscy dokonywali uczynków miłości miłosiernej wobec bliźnich i z ufnością korzystali z sakramentu pojednania i Eucharystii. Jezus nie ograniczył swej hojności do jednego dnia w roku. Obiecał, że będzie nieustannie wylewał całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła Miłosierdzia.
Wiele zrobił dla wprowadzenia obchodów tego Święta ks. Sopoćko, spowiednik św. s. Faustyny. W 1936 r. uzyskał on zezwolenie na wydrukowanie obrazków z modlitwą zawierzenia (Dz 711). Jednocześnie czynił usilne starania o ustanowienie Święta. W rozmowie z s. Faustyną, 29 lipca 1937 r., powiedział, iż "pomimo trudności, dzieło to jednak postępuje naprzód i niewiele pozostaje do jego urzeczywistnienia" (Dz 1254).
Niestety, wybuch II wojny światowej zahamował wszystkie prace. Jednak już podczas okupacji w sposób spontaniczny wierni oddawali cześć Miłosierdziu, szczególnie w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. Na oficjalny kult zezwolił ówczesny metropolita krakowski, abp Karol Wojtyła. Natomiast oficjalnie Święto ustanowił, najpierw dla archidiecezji krakowskiej, obecny metropolita krakowski kard. Franciszek Macharski Listem na Wielki Post w 1985 r. Następnie inni księża biskupi wprowadzali to Święto w swoich diecezjach.
W roku 1995, na prośbę Episkopatu Polski, Stolica Apostolska wydała dekret zezwalający na obchodzenie tego Święta we wszystkich diecezjach w Polsce, przy zachowaniu przepisów liturgicznych obowiązujących w tym dniu.
Jan Paweł II w 1999 r. ustanowił Święto Miłosierdzia Bożego dla całego Kościoła. Po raz pierwszy było ono obchodzone w 2000 r., roku Wielkiego Jubileuszu Chrześcijaństwa.
Chciejmy zatem i dzisiaj uczcić to Święto gorącą modlitwą oraz przystąpieniem do sakramentów pojednania i Komunii św.