Święty Ludwik Maria Grignion de Montfort był teologiem i księdzem urodzonym w 1673 r. w Bretanii. Jednym z jego dzieł jest „Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny”. Wielu ludzi po przeczytaniu „Traktatu” zmieniło spojrzenie na Maryję i nabożeństwo do Niej. Zobaczyli, jak jest ważna dla zbawienia duszy. Przykładem jest tu św. Jan Paweł II, który do śmierci nie rozstawał się z „Traktatem”. Wspominał: „Z tej książeczki nauczyłem się, co to jest właściwe nabożeństwo do Matki Bożej”. Papież Leon XIII udzielił odpustu zupełnego tym, którzy uczynią akt poświęcenia się Najświętszej Maryi Pannie według Ludwika de Montfort. Sam na łożu śmierci odnowił ten akt.

„Traktat” jest niezbędny do właściwego przygotowania się do zawierzenia. Okres 33-dniowej modlitwy podzielony jest na 4 etapy: wyrzeczenie się tego świata, poznanie samego siebie, poznanie Błogosławionej Dziewicy i poznanie Jezusa Chrystusa. Nabożeństwo kończy akt ofiarowania się Jezusowi Chrystusowi przez ręce Najświętszej Dziewicy.

Wierni odnawiają przyrzeczenia chrztu św. i stają się niewolnikami Maryi. Życie ludzi odmienia się przez bardzo bliski kontakt z Maryją, a Jej obecność małymi kroczkami wypełnia codzienność pięknem i miłością. Oddać się w niewolę jest równoznaczne z zawierzeniem. Zawierzenie wywodzi się z uwierzenia. W tej postawie człowiek przestaje szukać oparcia w samym sobie, ale całkowicie zawierza, że Bóg znajdzie rozwiązanie nawet w najbardziej skomplikowanych sytuacjach. Zawierzenie pojawia się w formie powierzenia się, oddania, poświęcenia itp. Jan Paweł II wyjaśnił, że słowo „zawierzenie” określa szczególną osobową relację, która pojawia się w wyniku odpowiedzi na dar miłości ze strony Jezusa. Kiedy chrześcijanin po synowsku, na podobieństwo św. Jana Apostoła, zawierza się Maryi, przyjmuje Matkę Chrystusa i wprowadza Ją we wszystko, co stanowi jego własne życie duchowe.