Wanda Mokrzycka: – Kto zapoczątkował Ruch Dzieci Maryi?

S. Alicja Grzywocz: – W latach 30. XIX wieku Maryja objawiała się Katarzynie Labouré w Paryżu. Owocem tych objawień jest cudowny medalik z Niepokalaną. Również wtedy Matka Boża wyraziła swoją prośbę, aby został utworzony Ruch Dzieci Maryi. Jej marzenie spełniło się najpierw we Francji. Niedługo potem Ruch zawiązał się także na ziemiach polskich. Zabory, potem wojna i komunizm sprawiły, że rozwój Marianek był utrudniony, ale nie niemożliwy. Pod koniec lat 70. XX wieku nastąpiło ich odrodzenie. Dziś kolejne pokolenie dziewczynek chce naśladować Maryję.
W naszej karłowickiej parafii Marianki to inicjatywa oddolna. Kilka lat temu nastoletnia dziewczyna wysłała SMS do ojca proboszcza z pytaniem, czy przy kościele mógłby zawiązać się wspólnota Dzieci Maryi. Franciszkanin odpowiedział, że jeśli znajdzie jeszcze cztery dziewczyny, to owszem. Znalazła. A proboszcz został pierwszym opiekunem Marianek.

– Na czym polega formacja dziewczynek w Ruchu?

– Wszystko zależy od opiekuna wspólnoty i potrzeb dziewcząt. Dzieci Maryi chcą być do Mamy podobne, dlatego skupiamy się głównie na tym, by poznać Maryję i swoje życie odnosić do Niej. Służę Mariankom nieco ponad rok i staram się zadbać o to, by dziewczyny nawiązały osobistą relację z Matką – uczę je modlitwy. Staram się również zatroszczyć o to, by w grupie nawiązały się prawdziwe przyjaźnie. Dużo rozmawiamy, integrujemy się, wyjeżdżamy razem na doroczny zjazd M&M’s (Zjazd Ministrantów i Marianek na Górze św. Anny – przyp. red.). Resztę zostawiam w rękach Matki Bożej i Jezusa, i widzę, że to działa.

– Czy mogłaby Siostra podać przykładowe znaki tego działania?

– Wiadomo, gdy przychodzisz do nowej grupy jest entuzjazm, który potem powoli wygasa. Tymczasem u nas jest sporo dziewcząt, które od początku wiernie trwają we wspólnocie, regularnie uczestniczą w liturgii oraz samodzielnie pogłębiają swoją wiedzę o Maryi, ot, choćby zadając pytania. Obserwuję, że pojawia się w nich pragnienie dłuższej modlitwy, zamiłowanie do Różańca – każda z nich ma swoją ulubioną tajemnicę.
Przygotowując się do odnowienia osobistego aktu zawierzenia się Matce Bożej, który dziewczęta składają w uroczystość Niepokalanego Poczęcia, rozważałyśmy jego treść. Tekst przymierza został napisany przez kard. Stefana Wyszyńskiego. Jest niełatwy w odbiorze, wymagający. Okazało się, że każda z dziewcząt ma ulubione zdanie z aktu, a to oznacza, że noszą w sercu te słowa. Dla nich to ważne, że są Mariankami.

– A czy Marianki mają jakieś przywileje w parafii?

– Każda parafia ma swoje zwyczaje. Nasze Marianki wychodzą ze służbą ołtarza i w czasie Eucharystii czy nabożeństw stoją przy ołtarzu. Biorą udział i pomagają w organizacji świąt parafialnych, procesji. Marianki mogą czytać Słowo i śpiewać psalm, a także sprzedawać gazety. Ale nie zastępują ministrantów! Każdy ma swoje miejsce przy ołtarzu i darzymy się wzajemnym szacunkiem.
Wiem, że w innych parafiach Marianki mają pelerynki, bądź kołnierze, i stoją ze swym sztandarem wśród ludu. Nasze mają niebieskie alby. Elementem wspólnym wszystkich Dzieci Maryi jest wstążka z medalikiem Niepokalanej. W pierwszym roku dziewczęta mają żółtą wstążkę, później różową, zieloną, a najstarsze niebieską. W dniu swojego ślubu Marianka dostaje medalik na białej wstążce. Wzruszam się na samą myśl o tej tradycji i mam nadzieję, że za jakiś czas będę mogła w niej uczestniczyć.