Najbardziej charakterystycznym przykładem nawiązania w muzyce do tematu Męki Pańskiej są - obok monumentalnych zazwyczaj pasji (np. Schuetza, Bacha, Pendereckiego) - pieśni pasyjne. W Polsce śpiewano je, podobnie jak kolędy, już w XIII stuleciu. Muzykolodzy dzielą je obecnie na różne odmiany: liturgiczne, paraliturgiczne etc. Wspólną ich cechę stanowi surowy, ascetyczny klimat warstwy dźwiękowej, podkreślany nieraz użyciem jako akompaniamentu jedynie kołatek. Wysoko cenione są teksty tychże utworów. Literaturoznawcy skłonni są traktować je jako najwybitniejsze przykłady poezji polskiej przed Janem Kochanowskim.
Staropolskich pieśni pasyjnych z wieku XV i XVI można było posłuchać 5 kwietnia w Pałacu Herbsta, w ramach comiesięcznych spotkań w Salonie Muzycznym prowadzonym przez kustosz Dorotę Berbelską przy merytorycznym wsparciu krytyka "Ruchu Muzycznego" Witolda Paprockiego. Wystąpił, działający od 1981 roku, warszawski zespół "Ars Nova", specjalizujący się w stylowym wykonaniu muzyki europejskiej średniowiecza i renesansu (XIII-XVI w.). Ponieważ jest to w praktyce grupa solistów, warto przedstawić muzyków. Założycielem i kierownikiem artystycznym "Ars Nova" jest Jacek Urbaniak - flety, cornamuse, gemshorn, kołatki. Na fidelach grają Małgorzata Feldgebel i Joanna Nogal. Pozostali artyści to Mirosław Feldgebel - harfa gotycka, śpiew, Krzysztof Owczynik - flety, fujarki, śpiew, Marcin Zalewski - viola da gamba, śpiew oraz bas - Grzegorz Zychowicz.
Na koncercie zabrzmiało kilkanaście kompozycji, m.in. Władysława z Gielniowa, Jana z Witowa, Cypriana Bazylika. Najbardziej znane, niemal "przebojowe", okazały się utwory renesansowe: Już się zmierzcha Wacława z Szamotuł, psalmy Serce mi każe śpiewać i Nieście chwałę mocarze Mikołaja Gomółki oraz anonimowy Przestrach na złe sprawy ludzkiego żywota z tekstem Mikołaja Reja (tu nie obyło się bez bisu).
Perfekcyjne technicznie a zarazem nie pozbawione głębszej ekspresji interpretacje przepięknych pieśni chyba na długo zapadły w pamięci słuchaczy.