Całkiem niedawno Viktor Orbán ostrzegał, że krwawe prześladowanie chrześcijan, które znamy z Bliskiego Wschodu, wkrótce mogą być doświadczeniem chrześcijan w Europie. Przesada? Chciałoby się, żeby tak było, ale wiele wskazuje, że węgierski premier może mieć rację. Takiemu rozwojowi sytuacji sprzyja fakt, że mimo alarmujących wieści, iż chrześcijanie są najbardziej prześladowaną grupą społeczną na świecie, niewielu to obchodzi. Mam wrażenie, że nie wierzą w to nawet sami chrześcijanie na Zachodzie. Gdyby bowiem wierzyli – używając frazy z Ewangelii – przejęliby się bardziej coraz częstszymi aktami gwałtu zadawanego uczuciom religijnym. Wydaje się, że większość nad takimi występkami, jak ataki na kościoły, profanacje Najświętszego Sakramentu, palenie Biblii, drwiny z chrześcijańskich symboli czy morze antykatolickiego hejtu w sieci, przechodzi obojętnie. Obojętne na to są też państwa. Nie o to chodzi, żeby zamykać sprawców w więzieniu, ale obojętność, odmowy wszczynania postępowań i uniewinniające wyroki sądów zachęcają do „odważniejszych kroków”, bo przecież można hulać, gdy piekła nie ma. Atakować, znieważać chrześcijaństwo i chrześcijan można dziś w Europie bezkarnie, a nawet należy to do dobrego tonu.

Co innego wypowiedzieć się krytycznie o ideologii LGBT. To już poważny kaliber. Rozpiszą się o tym gazety. Zainterweniuje Parlament Europejski. Istnieje ryzyko, że pracodawca wręczy wypowiedzenie. Nie ma co liczyć, że śledczy będą równie pobłażliwi jak w przypadku ataku na to, co chrześcijańskie.

Miesiąc temu w USA na 16 lat więzienia skazano 30-letniego Adolfá Martineza. Mężczyzna ukradł i podpalił flagę ruchu LGBT. Sprawa jest więc jasna. Jakikolwiek atak na symbole LGBT – sądząc po wysokości powyższej kary – jest już zbrodnią. Atak na to, co chrześcijańskie, rzadko jest uznawany za występek. Jak tak dalej pójdzie, to samo bycie chrześcijaninem stanie się zbrodnią.