Piotr Lorenc: Proszę przybliżyć naszym czytelnikom czym jest Diakonia Wyzwolenia Ruchu Światło-Życie?
Ks. Paweł Kurczab: Zacznę od tego, że diakonia jest miejscem formacji i posługi w Ruchu Światło-Życie. Rezultatem formacji podstawowej członków ruchu jest świadomość odpowiedzialności za sprawy Kościoła i świata, która wyraża się w podejmowaniu służby na rzecz ruchu i wspólnot lokalnych. Diakonia Wyzwolenia Człowieka jest jedną z dróg służby w Ruchu Światło-Życie na rzecz wyzwolenia człowieka z nałogów społecznych, zwłaszcza z alkoholizmu, a także z wszelkiego rodzaju uzależnień i nałogów, które uwłaczają ludzkiej godności. Do tego jako diakonia jesteśmy powołani, aby podejmować zadania mające na celu wspieranie i promowanie życia w wolności, bez lęku. Temu służy ewangelizacja, post od alkoholu i modlitwa.
Kto może być członkiem diakonii? Ilu jest ich obecnie?
Członkiem diakonii może być osoba formująca się w Ruchu Światło-Życie, która jest po II lub III st. Oazy Nowego Życia lub Oazy Rodzin, która należy do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Do naszej diakonii mogą przynależeć też sympatycy, czyli osoby, które pragną wspierać nas w podjętych działaniach. Obecnie nasza wspólnota składa się z kapłana odpowiedzialnego, dwóch małżeństw i osób z oazy młodzieżowej.
W lutym rozpocznie się peregrynacja ikony krzyża. Skąd pomysł na to i jak będzie wyglądać peregrynacja?
W Ruchu Światło-Życie przeżywamy rok pod hasłem: „Wolni i Wyzwalający”, gdzie centralną uwagę kierujemy w stronę dzieła Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Tak więc, z inicjatywy RŚŻ powołano akcję, tzw. sztafetę modlitewną Krucjaty, gdzie specjalnie przygotowana ikona krzyża peregrynuje po diecezjach. Stąd i my, jako Ruch Światło-Życie Diecezji Sosnowieckiej, postanowiliśmy włączyć się w tę inicjatywę. Chcąc tym samym obudzić ducha wyzwolenia, nie tylko w naszych wspólnotach, ale też w parafiach, gdzie będzie możliwość przyjrzenia się dziełu Krucjaty, zjednoczenia w modlitwie, czuwania, a także złożenia deklaracji abstynencji. Owa ikona przypomina krzyż franciszkański, gdzie obok Chrystusa znajdują się patroni KWC. Peregrynujący krzyż będzie przekazywany w wybranych parafiach w Dąbrowie Górniczej, Sosnowcu i Olkuszu. W planie, w zależności od parafii, będzie Eucharystia, czuwanie bądź inne nabożeństwo. I jeszcze jedno – w ciągu tygodnia krzyż będzie nawiedzał domy rodzin z kręgów Domowego Kościoła przynależne do poszczególnych parafii.
Nie wstydźcie się krzyża. Starajcie się na co dzień podejmować krzyż i odpowiadać na miłość Chrystusa. Brońcie krzyża, nie pozwólcie, aby Imię Boże było obrażane w waszych sercach, w życiu społecznym czy rodzinnym. Dziękujmy Bożej Opatrzności za to, że krzyż powrócił do szkół, urzędów publicznych, szpitali. Niech on tam pozostanie! Niech przypomina o naszej chrześcijańskiej godności i narodowej tożsamości, o tym, kim jesteśmy, dokąd zmierzamy, gdzie są nasze korzenie. Niech przypomina nam o miłości Boga do człowieka, która w krzyżu znalazła swój najgłębszy wyraz” (Jan Paweł II do górali, 1997 r.).
Krzyż ma swoje znaczenie historyczne. Był okrutnym narzędziem śmierci, zabijania. Na krzyżu poniósł męczeńską śmierć Jezus Chrystus – „na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata”, jak streszczamy to w Koronce do Bożego Miłosierdzia. Śmierć Pana Jezusa była ofiarą odku-pieńczą za zbawienie wszystkich ludzi. Tak więc krzyż wiąże się dla chrześcijan z ideą zbawczą, sięga aż do wewnętrznego życia Boga. Bóg Ojciec daje nam swego Syna, który z kolei ofiarowuje się Ojcu, żeby zadośćuczynić za grzechy świata. Na krzyżu dokonała się ta jedna jedyna najświętsza ofiara.
Krzyż jest więc dla nas przypomnieniem wielkiej miłości Bożej, miłości, która przebacza i uczy przebaczenia, która jest miłością miłosierną. Któż nie chciałby spotkać się w życiu z prawdziwą miłością, przebaczeniem, z dobrocią. Tego pragną wszyscy ludzie na świecie. Dlatego chrze-ścijaństwo jest religią miłości. Podstawą życia miłość Boga i bliźniego, co jest wyrażone w formie przykazania. A sercem religii chrześcijańskiej jest miłość.
W Europie obracamy się w kulturze krzyża, czyli kulturze miłości. Otwieramy się więc na każdego człowieka, oddajemy także miejsce dla wy-znawców innych religii. A popatrzmy tylko, co robią muzułmanie czy wyznawcy innych religii tam, gdzie chrześcijanie są mniejszością. Kiedyś jeden z parlamentarzystów chciał pojechać do Arabii razem z księdzem, który mógłby tam w niedzielę odprawić Mszę św. Zrezygnowano jednak z księdza i Mszy św., bo bano się z tego powodu awantury. Nawet po cichu nie wolno tam odprawić Mszy św. Czyż nie widać wyraźnie, która z religii jest bliższa Boga – Miłości?
Niestety, i w krajach o przewadze katolików, ale rządach tzw. demokratycznych, katolikom odbiera się należne im prawa, spychając ich na tzw. margines. Tymczasem w religii chrześcijańskiej krzyż naprawdę nikomu nie zagraża. Chrześcijanin będzie dla państwa tylko lepszym, bo prawym i wiarygodnym obywatelem.
Poza tym, dlaczego mamy odrzucać Boga i krzyż, skoro w Niego wierzymy?
Muzeum ks. Jerzego Popiełuszki/40rocznica.popieluszko.net.pl
Z prokuratorem Andrzejem Witkowskim o wynikach sekcji zwłok w interpretacji biegłych profesorów medycyny sądowej, rozmawia Milena Kindziuk (część IV).
Znane są wyniki sekcji zwłok ks. Popiełuszki przeprowadzonej w Zakładzie Medycyny Sądowej w Białymstoku pod kierunkiem prof. Marii Byrdy i dr. Tadeusza Jóźwika. Biegli ci 31 października 1984 r. sporządzili ,,Protokół oględzin zewnętrznych i wewnętrznych zwłok Jerzego Popiełuszki” wydając zarazem „Opinię tymczasową” ale potem, już w trakcie śledztwa i procesu toruńskiego pojawiły się kolejne opinie, a nawet sprostowania do tych wcześniej wydanych. Jak to należy rozumieć? Która wersja jest w pełni poprawna?
24 stycznia 2026 roku w Libiążu, rodzinnej miejscowości Sługi Bożej Heleny Kmieć, odbędą się obchody 9. rocznicy jej śmierci. W parafii św. Barbary – tam, gdzie „rodziło się serce Heleny”, uczennicy–misjonarki, która z kościelnej i szkolnej ławki wyruszyła aż na krańce świata – wierni spotkają się na wspólnej modlitwie i wdzięcznej pamięci o młodej wolontariuszce.
Helena Kmieć urodziła się w 1991 roku w Krakowie, dorastała w Libiążu, a jej rodzinny dom, szkoła i parafia św. Barbary były miejscami, w których dojrzewało pragnienie służby Bogu i ludziom. Od 2012 roku należała do Wolontariatu Misyjnego Salvator. Swoją drogę wolontariacką rozpoczynała na Węgrzech, następnie wyjechała na dłuższą misję do Zambii, gdzie pracowała z dziećmi ulicy, a kolejnym etapem jej posługi była Rumunia, w której angażowała się w animację młodzieży.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
