W naszej polskiej tradycji z tą świętą, która żyła w III wieku, a zatem była związana z początkami Kościoła, wiąże się wiele mądrych ludowych porzekadeł. Oto te najbardziej znane: „Gdy św. Agata po błocie brodzi, człek w Zmartwychwstanie po lodzie chodzi”; „Św. Agata pożary zgniata”; „Chleb i sól św. Agaty od ognia strzeże chaty” czy „Gdzie św. Agata, bezpieczna tam chata”.

Najbardziej czczona jest we Włoszech, szczególnie w Katanii na Sycylii. Tam poniosła śmierć za wiarę, m.in. podczas tortur ucięto jej piersi – dlatego też jest patronką np. kobiet karmiących piersią lub też cierpiących na choroby piersi. Św. Agata chroni przed pożarami, ponieważ zmarła, kiedy rzucono ją na rozżarzone węgle. Patronuje ludwisarzom. W sztuce przedstawia się ją w długiej sukni i z kleszczami, którymi szarpano jej ciało. Bardzo często prezentuje się ją z chlebem, domem w płomieniach czy z koroną w rękach. Jej relikwie spoczywają w katedrze w Katanii.

W Polsce w dzień dedykowany św. Agacie w wielu kościołach do tej pory poświęca się pieczywo, sól i wodę, które mają chronić wiernych od pożarów i piorunów. Karmi się też wtedy zwierzęta domowe poświęconą solą i chlebem.