Odmienną miarą mierzą rządy różnych krajów kwestie wyznaniowe przy podejmowaniu decyzji o kolejnych etapach „odmrażania” życia społecznego. W nielicznych – przyznaję to z bólem – takich jak nasz, decyzja o „odmrożeniu” miejsc kultu została podjęta szybko. Już w pierwszym etapie zezwolono na szersze otwarcie drzwi kościołów, zborów, synagog i meczetów. Gdzie indziej zdecydowano, że odbędzie się to później – na etapie drugim czy trzecim. Są też państwa, które zezwoliły lub zezwolą na to dopiero na szarym końcu, gdy otwarte będzie już prawie wszystko. Czym się kierują politycy? Przecież nie oceną ryzyka zarażenia w kościołach, bo ono wszędzie jest mniej więcej podobne, tzn. stosunkowo niewielkie. Przeważają więc racje ideologiczne. Politycy, którzy uznają, że kwestie wiary są dla ich obywateli istotne, zezwalają na więcej i szybciej. Tam, gdzie się uważa, że religia, wiara to w najlepszym razie niegroźny zabobon, potrzeby religijne ludzi zostają przesunięte na drugi czy trzeci plan. A tam, gdzie wspólnotę wiary – szczególnie dotyczy to wspólnoty katolickiej – uważa się za wroga, kościoły otwiera się na szarym końcu.

W tym sensie rację ma kard. Gerhard L. Müller, który przestrzegał, że epidemia COVID-19 jest wykorzystywana do walki z Kościołem i wiarą w ogólności. Zgodnie z zasadą, że okazja czyni złodzieja. To dlatego trzeba walczyć i upominać się o swoje, tak jak uczyniono to choćby we Francji, gdzie kościoły w zielonej, czyli mniej zainfekowanej części kraju miały zostać otwarte dopiero 2 czerwca – razem z barami, restauracjami i kawiarniami. Francuski najwyższy trybunał sądowy, czyli Rada Stanu, uznał, że dyskryminowane jest w ten sposób prawo do wolności sumienia, i nakazał rządowi otworzyć kościoły wcześniej. W Stanach Zjednoczonych o wcześniejsze otwarcie miejsc kultu zaapelował prezydent Donald Trump. Prawo do zaspokajania potrzeb religijnych jest prawem przyrodzonym i fundamentalnym. Przy okazji epidemii czyni się na niego zamach, bo wielu przedstawicielom elit jest ono nie w smak.