Diakoni przyjęli święcenia w obecności wspólnoty Wyższego Seminarium Duchownego, ponad pięćdziesięciu kapłanów oraz rodzin i przyjaciół. Uroczystość rozpoczął śpiew hymnu do Ducha Świętego. Ksiądz biskup podkreślił na wstępie, że to On – Duch Święty – będzie głównym działającym, który umocni i uświęci nowych kapłanów. W homilii biskup Jan przywołał postać bł. ks. Romana Sitko, którego nowi kapłani obrali za rocznikowego patrona na początku seminaryjnej formacji. Kapłana, który swoje życie zakończył w 1942 r. w Auschwitz-Birkenau, przedstawił jako wzór posługi kapłańskiej. Ponadto przypomniał trzy postawy, które mają charakteryzować kapłana. Pierwszą z nich ma być postawa gotowości do pełnienia woli Bożej, która wyraża się przez codzienne mówienie Bogu „tak”. Druga postawa to czuwanie, które pomoże nieugięcie głosić prawdę. Ostatnią postawą ma być służba, której wyrazem jest miłość, sprawowanie sakramentów i posłuszeństwo. Na zakończenie homilii ksiądz biskup przywołał obraz Chrystusa umywającego nogi Apostołom w Wieczerniku. Tym samym ukazał najwyższy stopień miłości służebnej, jaka ma się realizować w kapłańskiej posłudze.
Po homilii nastąpił obrzęd święceń kapłańskich. Kandydaci, po wyrażeniu swojego pragnienia i gotowości przyjęcia święceń, upadli na twarz, a wszyscy zebrani w katedrze wzywali wstawiennictwa wszystkich świętych, śpiewając słowa litanii. Momentem kulminacyjnym liturgii była chwila, w której ksiądz biskup, w apostolskim geście, włożył swoje ręce na głowę każdego z kandydatów. W ten sposób przekazał im dar i łaskę Ducha Św. Po zakończonym obrzędzie, nowi kapłani wraz z biskupem i zgromadzonymi kapłanami, celebrowali swoją pierwszą Mszę Św.
Nowych kapłanów diecezji rzeszowskiej otoczmy modlitwą, aby z radością wypełniali powierzoną im misję. Niech wstawiennictwo Matki Bożej pomoże im realizować wolę Bożą w ich życiu.
Święcenia kapłańskie są zwieńczeniem wieloletniej formacji seminaryjnej
W Kościele w Polsce 1 października 2021 r. wchodzi w życie dokument zatwierdzony przez Watykan, który określa nowe zasady formacji kapłańskiej.
Dokument nosi nazwę Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia czyli „Droga formacji prezbiterów w Polsce”. Został opracowany przez Zespół ds. przygotowania nowych zasad formacji kapłańskiej w Polsce, który działał przy Komisji Duchowieństwa Konferencji Episkopatu Polski. Zawarte w nim normy i wskazania odnośnie formacji prezbiterów zostały przystosowane do realiów i potrzeb Kościoła, uwzględniając aktualny kontekst społeczny i kulturowy. Normy i wskazania zawarte w dokumencie powinny być zastosowane w całości we wszystkich seminariach diecezjalnych i międzydiecezjalnych w Polsce – czytamy w dokumencie, który został zatwierdzony przez watykańską Kongregację ds. Duchowieństwa ad experimentum (czyli na próbę) na okres 5 lat.
Wyrocznia należy do końcowej części Izajasza (Iz 56-66), do czasu po powrocie z Babilonu. Odbudowa miasta i świątyni nie usuwała ran, sporów o kult i biedy. Wyrocznia zaczyna się od „Oto Ja” (hinneni), typowej formuły Bożej inicjatywy. Bóg mówi językiem stworzenia: „stwarzam” (bārā’). Ten czasownik w Biblii opisuje działanie właściwe samemu Bogu, znane z Rdz 1. Słowo „stwarzać” pada także przy Jerozolimie, która ma stać się radością dla Boga i dla ludu. Nowość dotyczy całej rzeczywistości, nie tylko murów. „Dawne rzeczy nie pójdą w pamięć” odnosi się do historii klęski, która kształtowała wyobrażenia i lęki. Tekst opisuje życie społeczne. Ustaje płacz, ustaje śmierć niemowląt, wydłuża się życie starców. Wiek stu lat zostaje nazwany młodością, a długie życie nie zasłania winy. To obraz odwrócenia przekleństw wojny i niewoli. W Pwt 28 pojawia się motyw domu budowanego dla obcego i winnicy, z której korzysta najeźdźca. Izajasz ogłasza spokojne zamieszkanie i korzystanie z plonu własnych rąk. Obietnica dotyka zwykłych rzeczy: domu, pracy, owocu ziemi. W tradycji Kościoła te słowa stały się ważne w sporze z pogardą dla ciała. Ireneusz w „Adversus haereses” V,35 cytuje zdanie o domach i winnicach jako świadectwo zmartwychwstania sprawiedliwych i odnowy stworzenia. Augustyn w „De civitate Dei” XXII przywołuje „nowe niebiosa i nową ziemię” jako opis radości, w której nie słychać lamentu. Ten sam zwrot podejmie potem 2 P 3,13 i Ap 21,1, rozwijając nadzieję na ostateczne odnowienie świata. Prorok mówi językiem codzienności, aby otworzyć myślenie na dar Boga, który leczy pamięć i przywraca godność pracy.
W piątek 13 marca zginęło dwóch księży, którzy uratowali dwóch tonących ministrantów na plaży w Ekwadorze - donosi agencja ACI Prensa. Księża Alfonso Avilés Pérez, członek Stowarzyszenia Jezusa Chrystusa Kapłana i proboszcz parafii św. Alberta Wielkiego w diecezji Daule; oraz Pedro Anzoátegui, który posługiwał w diecezji San Jacinto, nie zawahali się ruszyć na ratunek młodzieży uczestniczącej w wielkopostnych rekolekcjach ministrantów, które odbywały się w nadmorskiej miejscowości Playas, gdzie dzieci weszły do morza.
Dwóm ministrantom groziło utonięcie, a księża przybyli, aby ich uratować. Ministranci, dzięki Bogu, wyszli z wody, ale niestety księża nie. Wszyscy młodzi uczestnicy rekolekcji czują się dobrze fizycznie, nie grozi im niebezpieczeństwo i zostali zabrani do swoich domów, jak podaje ekwadorska gazeta El Mercurio.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
