Nie sposób wyłączyć się całkowicie z życiowych dylematów dokąd chodzimy po tym świecie. Dystans wobec bezpośredniej odpowiedzialności pozwala nam jednak bardziej spokojnie obserwować rzeczywistość i – jak mam nadzieję – bardziej obiektywnie odbierać wypowiedzi i komentarze ludzi odpowiedzialnych za rytm życia Kościoła i państwa, za myślenie społeczne i kulturotwórcze, za to, co korzystne partyjnie i zwyczajnie ludzkie.

Ideologie rozprzestrzeniane i sączone społecznie i interesownie są zawsze niebezpieczne, bo tak często dzięki doświadczeniu psychologii stosowanej potrafią poprzez część prawdy zmanipulować całość, potrafią np. interes własny ukryć pod pozorem interesu ogólnego. I jesteśmy świadkami jak grupa „chorych” ideologów wmawia chorobę zdrowemu i pozyskuje do swego towarzystwa kolejnego adepta. Psychologia grupy lub tłumu ma tu swoje bogate doświadczenia.

Moja i nie tylko moja obserwacja aktualnej sytuacji pozwala zauważyć, że żadna ideologia nigdy, w dalszej perspektywie nie jest w stanie uzdrowić zaistniałej chorej społecznie rzeczywistości. Trzeba odwołać się do antropologii chrześcijańskiej. To człowiek ma za zadanie czynić sobie ziemię poddaną i w oparciu o Boże przykazania, które obiektywizują jego sumienie i przy pomocy współpracy z innymi, poprzez odnowę moralną, a więc poprzez stanowione prawa i wyznaczone obowiązki odnawiać odpowiedzialność społeczną. Człowieka trzeba uzdrawiać, bo jest on chory, sparaliżowany moralnie, od niego trzeba zaczynać.

Potrzebny jest dziś radykalizm wierności prawdzie słów i czynów, ale prawda bez miłości Boga i bliźniego (każdego bliźniego! ) może zranić i nie ujawni swej uzdrowieńczej mocy. Niechęci, podziały, nienawiści, są znakami głębokich zapaści umysłów i sumień, muszą niepokoić i napełniać smutkiem, natomiast krzepią nadzieję świadectwa pozytywne, optymistyczne. Nie brak nam mądrych, uczciwych, przygotowanych i szlachetnych ludzi. Świadczą o tym ich słowa i czyny. Rozeznawajmy je spokojnie i odważnie. W historii dziejów zawsze tak bywało, że wśród ciemności i najwyższych zagrożeń budziły się szczególnie twórcze i mocne świadectwa ludzi niezwykłych. I pokorni, słabi zwyciężali pychę mocnych, bo Bóg pokornym łaskę daje, bo oni z Chrystusem ukrzyżowanym idą do Zmartwychwstania i wysługują moce przychodzącego Ducha Świętego. Ujawniają Jego głos. Działanie tych skromnych, prawych ludzi wspiera niewidzialna moc.

Nadzieją napawa głos papieża Franciszka, który niestrudzenie domaga się stałej modlitwy jako udziału w jego posłudze. Tego jeszcze nie było, żeby papieże czuli potrzebę nieustannego osadzania swojej posługi w modlitwie wiernych.

Niezwykle cenny jest głos papieża seniora Benedykta XVI (jego posługa, jak widzimy dziś potrzebna, to też znak czasu! ), chociażby ostatnio ujawniony we wspólnej z kard. Sarahem rozmowie (Z głębokości naszych serc), że u podstaw współczesnego kryzysu kapłanów (pasterzy i nauczycieli wiary) i całego Kościoła (ludzi, którzy przez wiarę spotkali Chrystusa) leży błąd metodologiczny, że słowo Pisma Świętego, Słowo Boga postawiliśmy na równi ze słowem ludzi, obok mędrców, ideologów, obok badań socjologów i innych kryteriów ludzkich. A to nie mądrość człowieka wyznacza bieg dziejów, ale Boży zamiar domaga się współpracy człowieka.

Nie ideologia jakiejkolwiek partii, nie pieniądze, ale odnowa moralna potrzebna jest światu.

Dziś trzeba wrócić do wierności Słowu Boga, odszukać Jego głos, oprzeć się na Jego mądrości, wrócić do Ewangelii, dziesięciu Bożych Słów. Nie brak na naszym polskim horyzoncie ludzi prawych, przygotowanych, wybitnych nawet, którzy odważnie ujawniają swoje myśli i przez podjęte czyny próbują budzić ospałe serce, służyć z nadzieją, niekiedy wbrew nadziei. Nie brak środowisk, grup i wspólnot kościelnych, ruchów i stowarzyszeń, pism i inicjatyw ogólnopolskich i lokalnych, które zasługują na poparcie, aby czuli sens swego trudu, bo niekiedy nawet jeden głos skromnego człowieka, dziecka otwiera serce, trafia w głąb i przeważyć może szalę ku zwycięstwu.

Pomagamy modlitwą, obecnością, zachętą, uznaniem, ale i odwagą obrony człowieka głoszącego prawdę w miłości. Nie wstydźmy się szukać pomocy u Boga przez pośrednictwo Matki Najświętszej i świętych w niebie, ale wyzwalajmy się z prywaty własnych upodobań i z prywaty nadziei. Jeśli Kościół i Polska słabnie, zanikają też nasze nadzieje. Jeśli okręt Ojczyzny zatonie – przestrzegał ks. Skarga – nie uratują się nasze tobołki. >>n