Zapytałem kilku polityków z różnych stron, jak będą wspominać zamkniętą już kampanię przed wyborami prezydenckimi. Odpowiedzieli: jako piekielnie ciężką, długą, zmienną, brutalną i wyniszczającą. Jednak to już historia. Wygrał Andrzej Duda, przegrał Rafał Trzaskowski. Niech teraz zwycięzca czyni, co obiecał. Przegrani zaś – w samotności liżą rany i szukają pocieszaczy, których oferta jest szeroka.

Można np. pójść w narrację o strasznej krzywdzie, która nas spotkała. I to właśnie w pierwszym powyborczym odruchu czynią zwolennicy Rafała Trzaskowskiego i on sam. – Oni mieli pieniądze, manipulacje, aparat państwa. My – społeczeństwo obywatelskie i rozsądek – orzekł ten polityk Platformy Obywatelskiej. Ten sam, którego zwolennicy medialni próbowali zrobić z konkurenta – w sposób haniebny – pedofila, a najbardziej demokratyczne z możliwych wybory prezentowali jako starcie z rzekomym reżimem. Według tej linii, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zasoby obozu rządzącego w Polsce stały się złowrogim „aparatem państwowym”, a potęga najbogatszych samorządów – społeczeństwem obywatelskim. Czyżby? Stolica, w której sprawuje władzę ten sam Trzaskowski, do dzisiaj dosłownie zalana jest plakatami informującymi: „Spełniamy obietnice”, z wielkim, by nikt nie przeoczył, podpisem i nazwiskiem Trzaskowskiego. Cóż za przypadek, że właśnie w tym momencie rzucono te plakaty na słupy, wielkie tablice, tyły autobusów. Drugą – równie potężną – kampanią w stolicy jest akcja wzywająca do udziału w wyborach: „Kto głosuje, ten się liczy”.

I to jest „obywatelskie”. Ale już mobilizacja wyborców w konkursie, w którym nagrodą jest wóz strażacki dla OSP tych gmin, w których frekwencja jest największa, staje się w optyce mediów sprzyjających Trzaskowskiemu zwykłym „przekupstwem”. Zadziwiające, tym bardziej że wozy te wygrało wiele gmin, które wcale rządowi nie sprzyjają.

Na marginesie warto jednak zauważyć, że po pierwszej akcji pozostaną tony śmieci, a po drugiej – wzmocnione OSP.

Innym tanim pocieszaczem przegranych jest powrót do języka pogardy wobec wyborców, którzy zdecydowali nie tak, jak ktoś sobie życzył. Rozumiem cel takich wypowiedzi – chodzi o zbudowanie poczucia moralnej wyższości, które ma osłodzić porażkę. Przykładem może być najnowsza wypowiedź aktorki Krystyny Jandy: „Jestem zmęczona tym wszystkim i rozżalona. Zwyciężyło kłamstwo i zło. Mam dosyć”. I dalej: „Inteligencja jest w pogardzie. Jeżeli będą troglodyci głosować, to nie zwycięży nigdy dobro. Stosunek do zwierząt, do słabszych, do chorych, do wielu ludzi, którzy potrzebują pomocy, jest miarą poziomu społeczeństwa, a z tym jest naprawdę źle”.

Zostawmy tezy o troglodytach. Ale skąd pogląd, że szacunek do słabszych jest tam, gdzie jest politycznie Krystyna Janda? Czyż to nie za czasów rządów jej ulubionej partii wypchnięto z Polski na emigrację miliony słabszych, bo tu nie mieli pracy? Czyż nie za obecnych rządów odzyskano setki miliardów złotych i przekierowano je do grup społecznych, które wcześniej brutalnie pozbawiano udziału w rosnącym bogactwie narodu? Skąd pani Janda wzięła przypisanie złego stosunku do zwierząt zwolennikom obecnego rządu? Trudno pojąć.

Podobnie dziwaczny jest używany przez polityków opozycji pocieszacz w postaci twierdzenia, że zrobili świetną kampanię, a zwycięstwo wymknęło im się z rąk. To nie jest prawdziwy opis. W warunkach tak ostrego sporu politycznego było jasne, że walka będzie wyrównana, a każdy, powtarzam: każdy kandydat opozycji zbliży się do urzędującego prezydenta. Zasadnicze pytanie brzmiało: komu udałoby się go pokonać? I tego opozycja szukała, a nie przegranej w ładnym stylu. I tego nie znalazła.

Ale co najważniejsze – jeśli nic nadzwyczajnego się nie stanie, przed nami 3 lata bez wyborów. Trzy lata mocnej władzy obozu Jarosława Kaczyńskiego. W demokracjach taka okazja dobrych reform, zmian, ale i stabilizacji, którą cenią wyborcy, zdarza się niezwykle rzadko. Patrzmy uważnie – mamy prawo wymagać od rządzących ambitnych działań.