To jeden z większych paradoksów współczesności. Rzecz w tym, że chińska autorytarna władza jest po prostu zakochana w internecie, big data i sztucznej inteligencji, czyli w instrumentach, które miały dawać wszystkim przestrzeń wolności. W Chinach te „wolnościowe” i „równościowe” instrumenty służą jednak do lepszej i skuteczniejszej kontroli państwa nad obywatelami, a wprowadzony niedawno tzw. kredyt społeczny, polegający na wymuszaniu pożądanych zachowań i karaniu za te niewłaściwe, ma sprawić, że totalna kontrola przerośnie nawet wyobrażenia George’a Orwella. Takiej totalnej kontroli ma też służyć sinizacja religii, m.in. Kościoła katolickiego. Ma ona polegać na uniemożliwieniu jakichkolwiek wpływów zewnętrznych. Paradoks ten dowodzi aktualności Jezusowych słów, że wyzwolić człowieka może nie żaden zewnętrzny instrument, ale wewnętrzna prawda. Jej depozytariuszem jest Kościół, któremu została ona przekazana przez Chrystusa. Właśnie stąd bierze się obawa chińskich władz przed chrześcijaństwem, które zyskuje coraz więcej zwolenników wśród obywateli Państwa Środka.

W zorganizowanej chińskiej propagandzie Kościół oraz chrześcijaństwo przedstawiane są zwykle jako wcielenie najgorszego zła. Oczywiście, to nieprawda. Kościół w najtrudniejszych momentach zdawał zwykle celująco swoje egzaminy oraz zawsze stawał za ludem przeciwko różnej maści tyranom.

Może jednak Kościół się zmienił? Może dziś jest inaczej? I na to jest odpowiedź. Wystarczy przyjrzeć się obecnej sytuacji w Nikaragui, gdzie w obronie ludzi Kościół staje odważnie przeciwko dyktaturze Daniela Ortegi, czy sytuacji na Białorusi, gdzie sprzeciwia się dyktaturze Alaksandra Łukaszenki, żeby nie sięgać aż do Ameryki Łacińskiej, gdzie Kościół stał się w tych tygodniach moralnym kompasem. Ktoś może argumentować, że tam jest „inny” Kościół. Nie, to wciąż ten sam – powszechny i apostolski. Po prostu katolicki.