Trudno w szkole on-line odnaleźć to co z pewnością osładza wielu uczniom czas nauki – czyli wygłupy, gonitwy po szkole lub podwórku, opowiadanie sobie dowcipów i wreszcie przepychanki, które są czasem wstępnym objawem zainteresowania się płcią przeciwną. Swobodne rozmowy na przerwach, czy dzielenie się kanapkami z przyjacielem – opowiada Jan Dąbrowski, dyrektor Szkoły Podstawowej Montessori im. św. Urszuli Ledóchowskiej w Warszawie.

(Nie)normalność on-line

– Mimo starań obu stron zarówno uczniów, jak i wysiłkowi nauczycieli atmosfera nauki w szkole zdecydowanie lepiej wpływa na wyniki i osiągnięcia uczniów – dzieli się swoimi obserwacjami Adriana Kobierowska, nauczycielka języka francuskiego w Szkole Sióstr Zmartwychwstanek na warszawskim Żoliborzu. – Praca w grupach, wspólne projekty, interakcja na lekcjach są wspaniałym motywatorem, którego brakuje podczas nauki zdalnej – dodaje.

Uczniowie potrzebują bezpośredniego kontaktu z nauczycielem i ze sobą nawzajem. Dlatego część nauczycieli za pomocą komunikatorów internetowych stara się prowadzić dodatkowe, indywidualne spotkania z uczniami, którzy gorzej sobie radzą z nauką zdalną i izolacją od rówieśników.

– Warto spojrzeć na to, jak wygląda rytm funkcjonowania naszej rodziny. Może być tak, że to właśnie czas pandemii i przymusowego odosobnienia, będzie dla rodziny czasem narodzin nowych rytuałów, zwyczajów, ustaleniem zasad, którymi się kierujemy na co dzień – dodaje Jan Dąbrowski.

Nauczyciele zauważają, że motywacja uczniów do nauki w systemie on-line znacznie spadła, a w wielu sytuacjach materiał zadany do domu przyswajany jest bardzo wybiórczo.

Podziel się cytatem

Świat na 20 calach

Kilka miesięcy temu komputer dla wielu z nas stał się centralnym punktem odniesienia, a ciekłokrystaliczny ekran – dosłownym, dwudziestocalowym oknem na świat.

– Problemy pojawiły się, kiedy coraz więcej osób zaczęło pracę zdalną – wspomina pani Ola, nauczyciel wspomagający w Szkole Podstawowej w Legionowie. – W naszych domach najczęściej jest jeden komputer, czasem dodatkowo laptop. Nie wszystko dało się zrobić z użyciem telefonu. Młodszym dzieciom często potrzebna była pomoc rodziców. Nagle okazywało się, że zwyczajnie nie starcza dnia, żeby każdy odrobił swoją pracę. Nie pomyślano również o rodzinach, które nie mają komputerów.

W technicznych realiach szkoły na odległość najłatwiej odnaleźli się młodzi ludzie zaznajomieni z multimediami. Często to oni instruowali swoich nauczycieli, jak obsługiwać programy do zajęć on-line.

– Pod koniec maja sporo uczniów chciało wrócić już do szkoły i do normalnego nauczania – wspomina pani Ola. – My, nauczyciele, też bardzo tęskniliśmy za swoimi uczniami. Komputer nie zastąpi żywego człowieka.

Zależy od dziecka

W ostatnich tygodniach ponownie znaleźliśmy się w punkcie wyjścia. Nasze mieszkania stały się biurami i szkolnymi klasami jednocześnie. Wiosną, szok i przerażenie, aktywowały w nas niesłychane pokłady energii. Być może dlatego, bo uwierzyliśmy, że COVID-19 to stan przejściowy. Dziś, choć bogatsi o liczne doświadczenia, jesteśmy już zmęczeni. Medialne komunikaty zamiast dawki nadziei, potęgują marazm.

Nauczyciele zauważają, że motywacja uczniów do nauki w systemie on-line znacznie spadła, a w wielu sytuacjach materiał zadany do domu przyswajany jest bardzo wybiórczo.

– Na przykładzie mojej klasy IV mogę powiedzieć, że uczą się ładnie – ocenia pani Ola. – Dodatkowo jako nauczyciel wspomagający uczestniczę w każdej lekcji, a ponieważ jestem też wychowawcą, to na bieżąco reaguję, jeśli zachodzi taka potrzeba. Generalnie wszystko zależy od samego ucznia, jego chęci i od tego, czy w domu jest sam podczas lekcji, czy któryś z rodziców nad tym czuwa – podkreśla.

– Dzieci sobie poradzą z nauką. Nie raz w dziejach Polski były różne przerwy w edukacji i ograniczenia – zauważa mama 10-letniego Kuby i 13-letniej Wiktorii. – W dzisiejszych czasach, kiedy dzięki internetowi jest szeroki dostęp do wiadomości, nie wpadałabym w panikę. Dziecko umiejętnie pokierowane będzie chciało zdobywać wiedzę. Dzisiejsza szkoła rzadko ma czas i pieniądze na rozwijanie pasji. Jeśli coś ominie moje dzieci bezpowrotnie, to budowanie spontanicznych więzi rówieśniczych.

Co rano opuszczone rolety i twarz odwrócona do ściany. – Babciu, nie budź mnie. Wyłącz komputer. Po co ten cyrk? – słyszała codziennie pani Marzena, która dwa miesiące rezydowała u swojej córki, zajmując się jej dziećmi.

Izolacja zniszczyła moją 16 -letnią wnuczkę, która była aktywną wolontariuszką w dwóch fundacjach i czynnie uprawiała sport. Właśnie zdiagnozowano u niej depresję – opowiada „Niedzieli” pani Marzena.

Podziel się cytatem

– Izolacja zniszczyła moją 16 -letnią wnuczkę, która była aktywną wolontariuszką w dwóch fundacjach i czynnie uprawiała sport. Właśnie zdiagnozowano u niej depresję – opowiada.

– Mój 12-letni wnuk całkiem wyizolował się z życia. Nie wiem, co dalej będzie, bo wnuk już wcześniej miał skłonność do uzależnienia od nowych technologii i korzystał z pomocy psychologa. Kiedyś trudno było zachęcić go do wyjścia z domu po lekcjach, teraz stało się to zupełnie niemożliwe.

Są też tacy, którzy domową edukację oceniają dodatnio.

– Ja bardzo cieszę się z nauki on-line. Mogę dłużej pospać, nie muszę nosić maseczki i mam więcej swobody – wylicza 10-letni Kuba. – Fajnie, że znów mogę uczyć się w domu. Tu nie mam takiego stresu. Nie kłócę się z kolegami.

– Za to ja, jako matka, cieszę się, że wreszcie mam oko na własne dzieci – dodaje nasza rozmówczyni.

Tylko czy takie warunki przygotują młode pokolenie do samodzielnego życia? I co jeśli ktoś ma trudną sytuację w domu, a szkoła była dla niego bezpiecznym azylem, zaś szkolny psycholog uważnym obserwatorem jego problemów?