Pan Adam pisze:
Ktoś życzliwie doniósł mi, że podobno moja dziewczyna spotyka się z innym. Jak mam postąpić? Pracuję w wojsku, jestem teraz w delegacji, nie mogę jej kontrolować na miejscu, ale nie chcę też bezkrytycznie wierzyć pogłoskom i plotkom. To trudna sytuacja, czasami nie potrafię sobie z tym poradzić. Jednocześnie rozumiem, że w życiu wszystko może się zdarzyć. Tym bardziej że jest to – owszem – „moja dziewczyna”, ale przecież nawet nie narzeczona.
Ot, po prostu: sympatia od serca. Ponieważ mam przed sobą jeszcze wiele miesięcy służby, nie chciałem, abyśmy się wiązali na poważnie. Oboje jesteśmy bardzo młodzi i po prostu wszystko może się jeszcze zmienić. Chociaż, oczywiście, po cichu zawsze miałem nadzieję, że jednak to ona jest mi przeznaczona, bo bardzo mi się podoba i bardzo ją lubię. Korespondujemy ze sobą, bo mało mamy okazji do osobistych spotkań, i w jej listach wszystko jest w porządku.
A ja nie umiem czytać między wierszami, więc mogę się też mylić.

To, co wydaje mi się najważniejsze i najrozsądniejsze w Pana liście, dotyczy Pana podejścia do znajomości z dziewczyną. Nie wymuszał Pan na niej obietnic wierności, nie związał jej przyrzeczeniem narzeczeńskim – nie mówiąc już o małżeństwie – przed ciężką próbą, jaką jest rozłąka w tak młodym wieku, bo służba wojskowa taką rozłąkę narzuca. Dochodzi do tego jeszcze fakt, że po odbyciu tego etapu i Pan się na pewno zmieni, dojrzeje, bo to jest nieodłącznie związane z podobnym doświadczeniem. Czy zmieni się Pan na jeszcze lepsze? Myślę, że tak. Ale w tym czasie i Pana znajoma – Pana „dziewczyna” też zdobędzie nowe doświadczenia życiowe, może pozna nowych ludzi, może zmieni pracę... To wszystko powoduje, że podejmowanie zobowiązań życiowych w okresie, gdy brak nam stabilizacji, jest narażone na wielkie ryzyko. Pan to rozumie i w tym kierunku programuje swoje życie. Nie umiem powiedzieć, co aktualnie myśli Pana sympatia. Może także nie jest pewna trwałości swoich uczuć i chce je wypróbować, co może być powodem tego, że poznaje nowych ludzi. Może nie chce Panu robić przykrości i dlatego stara się Pana oszczędzać, nie mówiąc prawdy... Tego wszystkiego nie będzie Pan wiedział dopóty, dopóki szczerze nie wyjaśni tego problemu z nią samą. Można napisać, można rozmawiać osobiście. Warto jednak to uczynić, postawić sprawy szczerze i otwarcie, żeby wiedzieć, jaka jest prawda. Ale można też przeczekać ten trudny czas, nie angażować się zbyt głęboko, czekać cierpliwie na to, co przyniesie najbliższa przyszłość. A że coś przyniesie, to pewne, bo w życiu wszystko zawsze ma jakieś swoje rozwiązanie.