Radość ze zmartwychwstania Chrystusa buduje młody Kościół. Budowa ta jednak nie odbywa się bez problemów. Nie ma idealnej wspólnoty i Kościoła. Jesteśmy świętym Kościołem grzeszników. I wśród apostołów, i wśród nas zdarzają się chwile upadku, zwątpienia, a nawet niewiary. Jakże zawstydzony musiał być Tomasz, kiedy najpierw jako „głos zdrowego rozsądku” domagał się namacalnych dowodów zmartwychwstania Jezusa, a następnie wobec wspólnoty ze wstydem wyznał: „Pan mój i Bóg mój”. Potrzebował 8 dni. Czasu potrzebował też Piotr, który najpierw wyparł się Jezusa, a potem trzykrotnie, ze łzami w oczach, wyznał: „Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham”.

Wspólnota nie ocenia, nie potępia, ale umacnia się świadectwem nawrócenia płynącego z wiary. Każdy z nich miał swój moment niewiary, zaparcia się, upadku i grzechu. Wspólnota czeka na twój powrót, jest obrazem ojca czekającego na powrót marnotrawnego syna.

Kościół ożywia i buduje jedność, ale także zaufanie, otwartość, hojność. Być w Kościele to znaczy być dla Boga, być dla drugiego, dla wspólnoty. Zatem aby być jedno, trzeba umieć oddać życie, oddać wszystko to, co się posiada. Nieobecność we wspólnocie może mieć poważne konsekwencje dla naszego życia religijnego. Wspólnota doświadcza obecności Zmartwychwstałego. Mimo zamkniętych drzwi, mimo strachu Jezus przychodzi do wspólnoty. Tomasz nie był z Apostołami i mimo świadectwa wspólnoty nie uwierzył, że Jezus żyje. Wykluczanie się zatem ze wspólnoty Kościoła prowadzi do niewiary. Można by dodać: skoro jesteś wierzący, ale poza Kościołem, to czy naprawdę wierzysz w Chrystusa Zmartwychwstałego? Tomasz odzyskuje wiarę we wspólnocie, w niej także doświadcza obecności Jezusa. To wobec wspólnoty wyznaje swoją wiarę i przyznaje się do niewiary. To Kościół otrzymuje Ducha świętego i dar odpuszczania grzechów. Kościół jest poręką tych darów, które zostały złożone w nim w znaku sakramentu.

Głęboki musiał być zamysł Jezusa objawiającego się św. Siostrze Faustynie, by właśnie ten dzień, ta niedziela była świętem Miłosierdzia Bożego. Najpierw liturgia Słowa przypominająca o jedności wierzących, o budowaniu wspólnoty, o umiejętności wyzbycia się tego, co światowe, na rzecz wspólnoty, wyznanie wiary wobec niewierzących i poczucie posiadania wszystkiego, co prędzej umieliśmy oddać innym. Potem św. Jan, który przypomina nam o mającym się dokonać naszym zwycięstwie dzięki wierze w to, że Jezus jest Synem Bożym. Postawa Tomasza i jego droga od niewiary do wyznania wiary jest zarysem naszego bycia w Kościele opartego na miłości i przebaczeniu. Jezus przez wyciągnięte ręce na krzyżu chce nas wszystkich do siebie przyciągnąć. Te ręce i bok pokazuje Tomaszowi, te ręce i bok widoczne są także w obrazie Miłosierdzia. Bóg ukazuje się zraniony, byś przy nim nie wstydził się pokazać swoich ran. Dlatego spowiedź wielkanocna trwa tak długo, byś miał czas się przełamać. Każde święta Triduum Paschalnego mają nas zbliżać do Boga i Kościoła. Słowa: „Pokój wam” w tym szczególnym czasie niosą nadzieję dla wszystkich – zwłaszcza chorych, cierpiących i umierających, zalęknionych. Powiedz za Tomaszem: „Pan mój i Bóg mój”, bądź błogosławiony ty, który nie widziałeś, a uwierzyłeś.