Ksiądz prał. dr hab. Ryszard Selejdak, wieloletni watykański ekspert od seminariów, został rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Częstochowskiej.
Ks. Jarosław Grabowski: To chyba trudne zadanie być rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w czasach spadku powołań do kapłaństwa...
Ks. Ryszard Selejdak: Z pewnością jest to duże wyzwanie nie tylko dla rektora, ale i dla biskupa diecezjalnego, wychowawców seminaryjnych, wykładowców oraz dla tych, którym na sercu leży dobro Kościoła. Konieczne jest, aby kandydatom, choć mniej licznym w obecnych czasach, zapewnić przede wszystkim formację wierną Tradycji i Magisterium Kościoła, solidną, integralną, wspólnotową i misyjną. Winna ona stanowić kontynuację jedynej „drogi bycia uczniem”, która rozpoczyna się w momencie chrztu, doskonali się wraz z innymi sakramentami inicjacji chrześcijańskiej, zostaje przyjęta jako centrum własnego życia w chwili wstąpienia do seminarium i trwa nieustannie. Formacja – zarówno początkowa, jak i permanentna – powinna być odczytywana w integralnej wizji uwzględniającej cztery wymiary proponowane przez adhortację Pastores dabo vobis: ludzki, duchowy, intelektualny oraz duszpasterski. Razem tworzą one i kształtują tożsamość seminarzysty oraz prezbitera. Taka formacja od początku musi mieć charakter wspólnotowy. Powołanie do kapłaństwa jest bowiem darem, który Bóg daje Kościołowi i światu, oraz drogą do uświęcenia siebie i innych. Nie może być ono przeżywane w sposób indywidualistyczny, lecz zawsze w odniesieniu do wspólnoty. Tak rozumiane powołanie zostaje odkryte i przyjęte wewnątrz wspólnoty parafialnej, formuje się w seminarium w kontekście wspólnoty wychowawczej, aby doprowadzić seminarzystę, poprzez święcenia, do bycia częścią „rodziny” prezbiterium, w służbie jakiejś konkretnej wspólnoty. Biorąc pod uwagę fakt, że uczeń-kapłan wywodzi się ze wspólnoty chrześcijańskiej i do niej powraca, aby jej służyć i ją prowadzić jako pasterz, formacja winna się odznaczać w sposób naturalny misyjnością, gdyż jej celem jest uczestniczenie w jedynej misji powierzonej przez Chrystusa swojemu Kościołowi, czyli we wszystkich formach ewangelizacji.
Jaka jest recepta Księdza Rektora na bycie dobrym kapłanem?
Myślę, że każdy kapłan nigdy nie powinien zapominać, że jest wezwany do nieustannej formacji serca i życia na wzór Jezusa Chrystusa, tak, aby stawać się znakiem miłości Boga do każdego człowieka. Ściśle zjednoczony z Chrystusem winien starać się skutecznie głosić Ewangelię i stawać się narzędziem Miłosierdzia Bożego, prowadzić i upominać, wstawiać się za powierzonymi mu wiernymi, troszczyć się o ich życie duchowe, słuchać ich i przyjmować, odpowiadać również na wymogi i głębokie pytania naszych czasów. Ponadto kapłan nie może nigdy zapominać, że jest powołany do wzrastania w świętości. Tylko kapłan, który na co dzień dąży do świętości, może bowiem stawać się dla ludzi przewodnikiem i nauczycielem na drodze do świętości. Ludzie, zwłaszcza młodzi, na takiego przewodnika i nauczyciela czekają. Taki kapłan będzie z pewnością radosny w swoim kapłaństwie i będzie do niego pociągał młodych, którzy stoją przed podjęciem wyboru drogi życiowej.
Urodził się 17 stycznia 1958 r. w Kromołowie. W latach 1978-84 odbył studia w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Częstochowskiej w Krakowie. Święcenia prezbiteratu przyjął w 1984 r. w katedrze Świętej Rodziny w Częstochowie. Od 1984 r. do 1985 r. był wikariuszem w Żarkach-Letnisku. W latach 1985-91 odbył specjalistyczne studia w Instytucie Patrystycznym Augustinianum (przy Papieskim Uniwersytecie Laterańskim) w Rzymie zwieńczone doktoratem z teologii i nauk patrystycznych. W 2011 r. habilitował się z teologii dogmatycznej na UKSW w Warszawie. Od 15 maja 1991 r. był pracownikiem watykańskiej Kongregacji Edukacji Katolickiej, a od 1 marca 2002 r. – dyrektorem Departamentu Seminariów tejże Kongregacji. Od 22 kwietnia 2013 r. był dyrektorem Departamentu Seminariów Kongregacji ds. Duchowieństwa. Jest autorem dziesięciu książek i kilkudziesięciu artykułów naukowych o tematyce patrystycznej, dogmatycznej i pastoralnej.
Krzyż, który św. Jan Paweł II trzymał w rękach w Wielki Piątek 2005 r., peregrynował w dniach 10-11 kwietnia w Wyższym Seminarium Duchownym w Częstochowie.
To niecodzienne wydarzenie związane było z obchodami 30. rocznicy utworzenia diecezji sosnowieckiej. Ponieważ Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Sosnowieckiej znajduje się w tym samym budynku co Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Częstochowskiej, krzyż nawiedzając diecezję sosnowiecką, nawiedził wspólnotę seminaryjną w Częstochowie. – Cieszymy się, że seminarium w Częstochowie miało możliwość uczestniczyć w tak ważnym dla diecezji sosnowieckiej wydarzeniu – podkreśla kleryk Kacper Pawelec.
„Przypominaj im, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu”. Kreta, dla której pisze Paweł, była prowincją niespokojną. Wspólnota otrzymuje instrukcję lojalności obywatelskiej połączonej z łagodnością powszechną: „nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność”. Pas epieikeia pros pantas anthrōpous. Owa epieikeia, słuszność łagodząca, którą grecka etyka znała jako korektę twardego prawa, a którą kanonistyka przechowa w aequitas (zob. glossę na 16 IX), tu jest po prostu stylem bycia chrześcijan wobec wszystkich. Uzasadnienie łagodności jest autobiograficzne i pokorne: „niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy różnym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim”. Pamięć własnej przeszłości jest szkołą cierpliwości wobec cudzej teraźniejszości. Kto pamięta, skąd go wyciągnięto, nie ciska kamieniami w tonących. Znów, jak wczoraj, otwiera się okno epifanii: „gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym”. Chrēstotēs kai philanthrōpia, dobroć i miłość do człowieka. Philanthropia Boga jest źródłem wszelkiej filantropii ludzi. Loutron palingenesias, kąpiel odrodzenia. Chrzest zostaje nazwany słowem, którym stoicy określali odnowę świata po pożodze. Dzisiejszy patron jest tej perykopy żywą ilustracją, i to w obu jej częściach. Marcin, żołnierz rzymski, który u bram Amiens przeciął płaszcz, by okryć nagiego żebraka, w nocy zobaczył Chrystusa odzianego połową jego płaszcza. Philanthropia Boga i człowieka spotkały się w jednym geście. Jako biskup Tours został zapamiętany z łagodności, która protestowała przeciw pierwszemu w dziejach wyrokowi śmierci na heretyków. Przeciw straceniu Pryscyliana (385) oponował, zrywając komunię z biskupami, którzy sprawę oddali cesarskiemu mieczowi. Epieikeia miała w Galii swojego rycerza w kapturze mnicha.
Msza św. w kościele garnizonowym pw. św. Elżbiety we Wrocławiu w Narodowe Święto Niepodległości
– Niepodległość nie jest własnością takiej czy innej partii, jednego środowiska ani jednej grupy społecznej. Jest wspólnym dobrem wszystkich Polaków (...) Polska potrzebuje mniej wzajemnej pogardy, a więcej szacunku; mniej języka nienawiści, a więcej odpowiedzialności za wypowiadane słowa – podkreślał abp Józef Kupny podczas Mszy św. sprawowanej w Narodowe Święto Niepodległości w kościele garnizonowym pw. św. Elżbiety we Wrocławiu.
W Eucharystii uczestniczyli przedstawiciele Wojska Polskiego, służb mundurowych, organizacji społecznych, kombatanci, reprezentanci wrocławskich instytucji oraz liczni mieszkańcy miasta. Uroczystość uświetniły poczty sztandarowe.– Gromadzimy się w tej świątyni, aby dziękować Bogu za dar wolnej Ojczyzny. Przeżywamy 108. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. To dzień szczególny – dzień narodowej pamięci, wdzięczności i dumy – mówił w homilii metropolita wrocławski.Przypomniał, że 11 listopada 1918 r. był dniem odzyskania tego, co przez 123 lata niewoli próbowano nam odebrać – własnego państwa, narodowej suwerenności i prawa do samostanowienia.– Dobrze wiemy, że polska niepodległość została okupiona cierpieniem pokoleń, krwią powstańców, żołnierzy i zesłańców. Ludzi prześladowano za polskość, język, wiarę i miłość do Ojczyzny. Dzisiaj wspominamy tych, którzy w godzinie próby zachowali polską mowę w rodzinnych domach, przekazywali dzieciom historię narodową, bronili wiary i kultury, wychowywali kolejne pokolenia w duchu patriotyzmu – mówił arcybiskup.Przypomniał m.in. postacie Józefa Piłsudskiego, Romana Dmowskiego, Ignacego Paderewskiego, Wincentego Witosa i wielu innych, którzy mimo różnic poglądów potrafili służyć Polsce.– Dzisiaj musimy sobie zadać pytanie: Co uczyniliśmy z darem niepodległości? Czy potrafimy być godnymi dziedzicami tych, którzy ją wywalczyli? Ojczyzna nie jest tylko wspomnieniem przeszłości, ona jest naszą matką. Mamy wobec niej dług wdzięczności – mówił hierarcha.Nawiązał do fragmentu Ewangelii o dziesięciu trędowatych. Wszyscy zostali uzdrowieni przez Jezusa, ale tylko jeden powrócił, by podziękować. Jezus pyta, czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych.– To pytanie Jezusa jest pytaniem o ludzką pamięć, o wdzięczność, o zdolność rozpoznania otrzymanego dobra. Te słowa Chrystusa możemy dzisiaj odnieść także do naszej Ojczyzny. A zatem – czy potrafimy powiedzieć Bogu i tym, którzy wywalczyli naszą wolność i niepodległość: dziękujemy za Polskę? Czy ciesząc się z niepodległości, widzimy w niej dar, który trzeba chronić, rozwijać i przekazywać następnym pokoleniom? – pytał metropolita. Tłumaczył, że wdzięczność jest postawą człowieka, który nie zapomina, komu zawdzięcza dobro.– Jest postawą narodu, który zna swoją historię, szanuje swoich bohaterów i nie pozwala, by pamięć o ofierze poprzednich pokoleń została roztrwoniona – podkreślał abp Kupny.Zaznaczył, że dlatego podczas tej Eucharystii chcemy być podobni do uzdrowionego, który powrócił do Jezusa, by Mu podziękować.– Chcemy uklęknąć przed Bogiem i powiedzieć: Panie, dziękujemy Ci za Polskę! Dziękujemy Ci za jej historię, kulturę, chrześcijańskie dziedzictwo, za ludzi, którzy ją budowali, bronili, kochali. I dziękujemy za tych, którzy oddali życie, abyśmy mogli żyć w wolnym kraju – zaznaczył arcybiskup.Zauważył, że nasza wdzięczność musi wyrażać się w postępowaniu. Nie wystarczy raz do roku wywiesić biało-czerwoną flagę, odśpiewać hymnu narodowego czy złożyć bukiet kwiatów pod pomnikiem, choć są to ważne gesty.– Jednak patriotyzm musi być czymś znacznie głębszym. Trzeba to wyraźnie powiedzieć: patriotyzm zaczyna się w rodzinie, szkole, miejscu pracy, w uczciwym wykonywaniu obowiązków, szacunku dla drugiego człowieka oraz odpowiedzialności za słowo i podejmowane decyzje – mówił hierarcha.Podkreślił, że tegoroczne Święto Niepodległości przeżywamy w szczególnych okolicznościach.– Nasza narodowa radość została głęboko naznaczona bólem i żałobą. Wydarzenia, które rozegrały się 7 listopada w Krakowie, w samym centrum tego historycznego miasta, wstrząsnęły całą Polską – mówił arcybiskup, nawiązując do brutalnego zamachu terrorystycznego, w którym zginęło sześć osób, a wiele zostało rannych. Wezwał do modlitwy za tych, którzy stracili życie, oraz za ich rodziny i bliskich. Podkreślił bohaterstwo policjantów, ratowników medycznych i wszystkich, którzy nieśli pomoc.– Wyrażamy wdzięczność tym wszystkim, którzy z narażeniem własnego życia stanęli w obronie innych. Zbrodnia dokonana w Krakowie jest nie tylko tragedią poszczególnych rodzin, ale także bolesną raną zadaną całej wspólnocie. Jest wezwaniem do zastanowienia się nad tym, jaki świat budujemy, jakie wartości przekazujemy młodemu pokoleniu i jak chronimy ludzkie życie oraz bezpieczeństwo naszych obywateli – mówił arcybiskup.Zaznaczył, że nie znamy jeszcze wszystkich odpowiedzi na pytania rodzące się w związku z tą tragedią. Nie powinniśmy więc pochopnie osądzać ani rozpowszechniać nieprawdziwych informacji.– Ale jedno musimy powiedzieć z całą stanowczością: żadna ideologia, żadna osobista frustracja ani żaden konflikt nie dają człowiekowi prawa do odbierania życia niewinnym ludziom. Bo życie ludzkie jest święte. Każde życie – podkreślał arcybiskup.Zauważył, że historia naszej Ojczyzny uczy, iż Polska była szczególnie zagrożona wtedy, gdy brakowało jej jedności, co niejednokrotnie wykorzystywali zaborcy.– Ale historia pokazuje również, że potrafimy się jednoczyć w sprawach najważniejszych. Czy potrafimy to dzisiaj? Czy przez nasze nieodpowiedzialne słowa i działania nie otwieramy pola naszym wrogom, którzy, tak jak w historii, próbują wykorzystać nasze wewnętrzne konflikty i spory? – pytał metropolita i zaznaczył: – Niepodległość odzyskana w 1918 r. była wysiłkiem wielu ludzi, którzy nie zawsze myśleli tak samo. Ale w godzinie historycznej próby potrafili uznać, że Polska jest ważniejsza niż osobiste ambicje. Czy potrafimy dzisiaj wyciągnąć z tego lekcję?Tłumaczył, że nie chodzi o to, by wszyscy mieli takie same poglądy.– Demokracja zakłada bowiem pluralizm. Ale spór nie może niszczyć wspólnoty. Przeciwnik polityczny nie może być nazywany wrogiem Ojczyzny. Możemy różnić się w ocenach, prowadzić trudne debaty, spierać się o kształt państwa, ale nie wolno nam zapominać, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za naszą Ojczyznę. Niepodległość nie jest własnością takiej czy innej partii, jednego środowiska ani jednej grupy społecznej. Jest wspólnym dobrem wszystkich Polaków – podkreślał metropolita.Zaznaczył, że Polska potrzebuje mniej wzajemnej pogardy, a więcej szacunku; mniej języka nienawiści, a więcej odpowiedzialności za wypowiadane słowa; mniej egoizmu, a więcej troski o wspólne dobro.– Nie zbudujemy silnego państwa na pogardzie, kłamstwie, poniżaniu przeciwnika, wzajemnym oskarżaniu się i nieustannym podważaniu godności drugiego człowieka. Dlatego potrzebujemy dzisiaj chrześcijańskiego spojrzenia na Ojczyznę. Takiego, które uczy szacunku do każdego człowieka i troski o przyszłość kolejnych pokoleń. Troska o niepodległość musi być troską o moralny fundament państwa i społeczeństwa – przekonywał arcybiskup.Zaznaczył, że niepodległość potrzebuje ludzi uczciwych; rodzin, w których dzieci uczą się miłości i odpowiedzialności; nauczycieli, którzy nie tylko przekazują wiedzę, ale także wychowują; polityków, dla których służba publiczna jest zobowiązaniem, a nie przywilejem; ludzi pracy, budujących pomyślność kraju swoją rzetelnością, a wreszcie – młodego pokolenia.Zwracając się do młodych obecnych na Eucharystii, arcybiskup zaznaczył:– Kochani, Ojczyzna was potrzebuje! Potrzebuje takiej młodzieży, która się nie wstydzi swojej historii, języka, kultury i chrześcijańskich korzeni!Podkreślił, że Kościół nie chce zastępować państwa ani przejmować zadań instytucji publicznych. Nie może jednak milczeć, kiedy zagrożone są wartości, na których powinno się opierać życie społeczne: wolność człowieka, świętość życia, sprawiedliwość, solidarność i odpowiedzialność.– Kościół chce służyć Polsce przez formowanie sumień, wychowanie młodego pokolenia, budowanie pojednania i przypominanie, że człowiek nie jest narzędziem w rękach innych ludzi, lecz osobą obdarzoną niezbywalną godnością. Niepodległość potrzebuje bowiem nie tylko silnych instytucji i dobrze zorganizowanego państwa, lecz także ludzi prawego sumienia – mówił arcybiskup.Wezwał również do modlitwy za sprawujących władzę w naszym państwie, za wojsko, służby mundurowe i wszystkich strzegących bezpieczeństwa Ojczyzny: – Módlmy się za Polskę, aby była krajem wolnym, bezpiecznym, sprawiedliwym i solidarnym. I módlmy się za nas samych, abyśmy nigdy nie zapomnieli, że miłość do Ojczyzny jest zadaniem, które zaczyna się od wierności Bogu, prawdzie i drugiemu człowiekowi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
