Ks. Wojciech Łuszczyński: Jak ważne było dla Ciebie zostać żoną, a następnie matką? Czy nie bałaś się podjąć odpowiedzialnie tych funkcji?

Paulina Białek: Zawsze uważałam siebie za osobę bardziej odpowiedzialną niż mój wiek wskazywał. Swojego męża poznałam w wieku 17 lat. Mimo, iż nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, nasz związek zbudowaliśmy na głębokiej przyjaźni. Byliśmy osobami wierzącymi i nie chcieliśmy żyć razem poza Kościołem, dlatego mimo młodego wieku, 3 lata później powiedzieliśmy sobie sakramentalne „tak”. Biorąc ślub w wieku 20 lat, będąc na studiach, myślałam o beztroskiej przyszłości pełnej przygód z miłością mojego życia. Jednak Bóg bardzo szybko poszerzył naszą miłość, rozbudzając w nas miłość macierzyńską i ojcowską. Niestety początki nie były łatwe. Gdy przeżyliśmy pierwszą euforię z poczęcia dziecka, tydzień później straciliśmy je w szpitalu. Rozpacz po poronieniu nauczyła nas jeszcze większej odpowiedzialności, a także pokory. Nasze początki małżeństwa nie były usłane różami, a raczej kolcami. Drugie poronienie było jeszcze trudniejsze do przeżycia. Poza rozpaczą pojawiły się wątpliwości. Dlaczego? Może w ogóle nie będzie nam dane zostać rodzicami? W trzeciej ciąży, jak tylko się dowiedzieliśmy, zawierzyliśmy wszystko Bogu. Pierwszy raz poprosiłam o błogosławieństwo księdza. Dwa lata po ślubie, po ciąży bez komplikacji, urodziła nam się pierwsza córka – Julia. Bóg obdarza z hojnością. Nam też pobłogosławił. Narodziła się Natalia, potem Aleksander, Bartłomiej, Antoni. W każdej ciąży udawaliśmy się do księdza, bo wiedzieliśmy, że tylko z Bogiem wszystko będzie dobrze. Z perspektywy czasu widzę, że mimo iż była to trudna droga, to Bóg wyciągnął z niej wiele dobra. Pan Bóg uzdrowił mnie ze zranień po poronieniach, a obecnie w parafii Łochów pomagamy przy organizacji Dnia Dziecka Utraconego 15 października oraz Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego 25 marca.

Jak sądzisz, jakie uczucie towarzyszy każdej matce, która widzi swoje dziecko po raz pierwszy i kiedy może obserwować cud jego rozwoju?

Pierwsza wizyta na USG jest bardzo ekscytująca, pełna radości, ciekawości, ale i niepokoju, gdyż – jak to mamy mają w zwyczaju – muszą trochę się pozamartwiać o stan zdrowia. Bardzo ważnym momentem w okresie ciąży są pierwsze ruchy dziecka. Wtedy mamy czują taką niesamowitą łączność, troskę, radość. Natomiast pierwszemu spojrzeniu w oczy dziecka po porodzie, oprócz uczucia wzruszenia, towarzyszy niedowierzanie, że ten cud naprawdę się wydarzył. To niesamowite uczucie i wielka odpowiedzialność trzymać w rękach bezbronne dziecko powierzone nam na wychowanie przez Boga.

Co jest największą nagrodą, jaką każda mama może otrzymać od swoich dzieci?

Nigdy się nad tym nie zastanawiałam i nigdy nie oczekiwałam nagrody. Na pewno są miłe momenty na długo zapadające w pamięć, jak wystąpienia na Dzień Matki, laurki, prezenty, ale i takie codzienne przytulasy, całusy, dobre słowa – to jest osłoda macierzyństwa. Podziękowanie za smaczny obiad również wynagradza trud poświęconego czasu i sił. A w przyszłości nagrodą dla mnie będzie, jak nasze dorosłe dzieci będą nas chętnie odwiedzały.

Jak mogłabyś zachęcić nasze czytelniczki do otwartości na cud nowego życia w swoich rodzinach?

Zwrócę się może bezpośrednio: Kochana, Bóg ma dla ciebie najlepszy plan, to On jest Stwórcą. Otwórz się na działanie Jego łaski. Bycie otwartą na Nowe Życie nie oznacza, że musisz zrezygnować z prawa zaplanowania czasu narodzin swoich dzieci, aby zapewnić im godziwe warunki wzrostu i wychowania. Możesz korzystać z daru rozpoznawania swojej płodności. Bóg Cię kocha!