Druga niedziela wielkanocna obchodzona jest w Kościele jako Święto Miłosierdzia Bożego. Już od dawna jednak w liturgii tego dnia można było dostrzec, jaki skutek rodzi w naszym życiu dostąpienie miłosierdzia. Jest nim nowe życie powstające z tajemnicy zbawienia. Ono całkowicie przemienia całe nasze dotychczasowe życie. Zbawienie jest wielkim darem, które uzdalnia nas do życia według planu Bożego. Szczególnie widać to w kolekcie mszalnej, w której jesteśmy zaproszeni, „abyśmy pojęli, jak wielki jest chrzest, przez który zostaliśmy oczyszczeni, jak potężny jest Duch, przez którego zostaliśmy odrodzeni, i jak cenna jest Krew, przez którą zostaliśmy odkupieni”.
Ta nowość i świeżość pierwszego Kościoła zostały nam ukazane w pierwszym czytaniu z Dziejów Apostolskich. Misja Jezusa została potwierdzona licznymi cudami i znakami. To one pozwoliły ówczesnym rozpoznać w Jezusie Mesjasza. Nowe życie, które przyniósł, nie zakończyło się jednak wraz z Jego powrotem do Ojca. W pierwotnym Kościele tych znaków pojawiło się – paradoksalnie – o wiele więcej. Już nie tylko jeden Pan czyni znaki, ale ta moc staje się dostępna dla Jego uczniów. A nawet – zauważa autor Dziejów Apostolskich – uczniowie dokonują większych dzieł, jak w przypadku św. Piotra, którego sam cień wystarcza, by działy się cuda.
Nowe życie staje się udziałem uczniów Pana, którzy byli świadkami Jego zmartwychwstania. Wydaje się, że są to ci sami uczniowie, którzy chodzili za Panem po drogach Galilei i Judei. Jest jednak coś, co ich wyraźnie różni. Oni ujrzeli na własne oczy, czym jest zmartwychwstanie. Nie są już tacy sami. Dostrzegają to nawet Żydzi, którzy nie mieli odwagi, by się do nich przyłączyć, choć cały lud ich wychwalał.
Do tej wspólnoty uczniów odnowionych przez dar zmartwychwstania nie można się przyłączyć samemu. Doświadczył tego św. Tomasz, który choć należał do grona Dwunastu, to jednak początkowo nie miał łaski uczestniczenia w nowej wspólnocie. Dopiero spotkanie z Panem Zmartwychwstałym i przyjęcie Jego daru przebaczenia sprawiło, że również stał się świadkiem zmartwychwstania. Tego samego doświadczyli wcześniej inni uczniowie, którzy zalęknieni siedzieli w Wieczerniku. Pan mimo zamkniętych drzwi przyszedł do nich i ze świadków Jego śmierci uczynił świadków swego zmartwychwstania.
Tak rodzi się nowa wspólnota, czyli Kościół. Wylękli i zatrwożeni pozwolili się znaleźć Jezusowi i uwierzyć Jego słowu. To samo możemy uczynić i my podczas liturgii drugiej niedzieli wielkanocnej. Pozwólmy Panu wejść w samo centrum naszego ludzkiego zalęknienia i niech On uczyni z nas świadków swojego zmartwychwstania.
Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże” (Mk 1, 15) – to jedne z pierwszych słów, które Chrystus wypowiedział, gdy rozpoczynał publiczną działalność. A kiedy Jego ziemska misja dobiegała końca, zapytany przez Piłata, czy jest królem, odpowiedział: „Tak, jestem królem” (J 18, 37). Można zatem powiedzieć, że królestwo Boże i królowanie Chrystusa to jeden z przewodnich tematów Ewangelii. Sam Jezus podkreślił jednak, że Jego królestwo „nie jest z tego świata” (J 18, 36). Nie znaczy to, że świat nie należy do Boga, że jest poza Jego królestwem. Wręcz przeciwnie! Chodzi o to, że Chrystus sprawuje swą królewską władzę w sposób całkowicie inny niż ziemscy królowie. Dlatego staje przed oskarżycielami całkowicie bezbronny. Zostaje skazany na śmierć krzyżową. Żołnierze, którzy go ukrzyżowali, kpili sobie właśnie z Jego królewskości: „Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie” (Łk 23, 37). Jezus nie zszedł spektakularnie z krzyża ku zadziwieniu gawiedzi, ale Jego królewskość została objawiona niedługo potem w wydarzeniu zmartwychwstania, o którym czytamy w dzisiejszym II czytaniu. Jezus Zmartwychwstały króluje, pokona wszystkich nieprzyjaciół, a „jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć” – pisze Paweł Apostoł. Dlatego możemy wyznawać w Credo, że „królestwu Jego nie będzie końca”. Wszystkie królestwa, mocarstwa, potęgi tego świata kiedyś się skończą. Na wieki trwać będzie jedynie królestwo Jezusa Chrystusa. Jednak św. Paweł pisze też, że Chrystus przekaże swe królestwo Bogu Ojcu. Czy to znaczy, że przestanie być królem? Żadną miarą. Przekazanie królestwa pokazuje nam, że Bóg nie jest samotnym, absolutnym władcą, ale wspólnotą Trzech: Ojca, Syna i Ducha. Jezus zawsze odnosi wszystko do Ojca, a Ojciec daje wszystko Synowi. Ten odwieczny ruch miłości dokonuje się w Duchu Świętym. Dlatego możemy powiedzieć, że królestwo Boże jest czymś dynamicznym, dziejącym się wciąż na nowo między Ojcem i Synem w Duchu Świętym. Pomiędzy trzema Boskimi Osobami jest miejsce dla nas, byśmy królowali razem z Jezusem. Ewangelia wskazuje na inny jeszcze aspekt bycia Królem Wszechświata, a mianowicie na władzę sądzenia. Wszyscy staną na Sądzie Ostatecznym. Będziemy sądzeni z miłości i miłosierdzia. Ta perspektywa słusznie przejmuje nas bojaźnią, ale pamiętajmy, że Sędzią będzie Chrystus, który umarł za nas na krzyżu. Ten Sędzia jest zarazem dobrym pasterzem, o którym mówi prorok Ezechiel. Szuka do końca zagubionych owiec, by przyprowadzić je do bezpiecznej owczarni.
Czwartek, 17 września. Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Roberta Bellarmina, biskupa i doktora Kościoła albo wspomnienie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, biskupa albo wspomnienie św. Hildegardy z Bingen, dziewicy i doktora Kościoła.
Procesyjne wprowadzenie Świętej Ikony Nawiedzenia do kościoła w Międzygórzu.
W liturgiczne wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi Jasnogórska Pani nawiedziła parafię pw. św. Józefa Oblubieńca NMP w Międzygórzu. Centralnym wydarzeniem peregrynacji była Eucharystia pod przewodnictwem bp. Adama Bałabucha.
Maryja w znaku Świętej Ikony Nawiedzenia Matki Bożej Częstochowskiej przybyła do Międzygórza w sobotę 12 września. Był to 18. przystanek peregrynacji w diecezji świdnickiej i trzecia parafia na jej trasie przez dekanat Bystrzyca Kłodzka. Uroczystości rozpoczęło nabożeństwo oczekiwania. Następnie parafianie wraz z proboszczem o. Franciszkiem Grzywą ze Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa i bp. Adamem Bałabuchem wyszli na spotkanie z Maryją. Po powitaniu Święta Ikona Nawiedzenia została procesyjnie wprowadzona do kościoła. Najważniejszym punktem spotkania była Msza św., której przewodniczył bp Adam Bałabuch. Biskup wygłosił również homilię poświęconą trzem określeniom Maryi: Jej imieniu oraz tytułom Matki i Niewiasty.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
