Jeździmy po Irpieniu i Buczy, gdzie dokonano straszliwych zbrodni wojennych. Są z nami Taras spod Kijowa, mocno zaangażowany w techniczną obsługę naszego domu dla uchodźców we Lwowie, Markijan ze Lwowa, Andrew – Amerykanin, iluzjonista, który umie rozbawić dzieci pokazami swoich sztuczek. Jest też Kamir, Algierczyk z Francji, lekarz. Mijamy zniszczone domy, na ulicach pusto. Gdy widzimy człowieka, zatrzymujemy się. Pytamy, czy czegoś potrzebuje. W krótkim czasie do busa z czerwonym krzyżem i polsko-ukraińskimi symbolami podchodzą ludzie. Większość była tu przez cały czas. Dostają jedzenie i środki czystości. Naszą główną misją są jednak nasiona. W obu miastach jest sporo domów z ogródkami, a to daje ludziom szansę na przeżycie.

W większości budynków nie ma elektryczności ani gazu. Ludzie gotują na grillach stawianych przed domami. Rozdajemy turystyczne butle gazowe. Lekarz udziela chorym porad i daje im lekarstwa. Zaczynamy rozmawiać. Mówią o rozstrzeliwaniach, pokazują ścianę, pod którą ustawiani byli ludzie, o dniach i nocach w piwnicach, o głodzie. O kobiecie, która wyszła przed dom z ikoną i na ten widok czołg nieoczekiwanie pojechał dalej. Mówią o modlitwie, o nieustannie powtarzanych psalmach: „Kto się w opiekę oddał Najwyższemu” i „Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej”. Proszą o poświęcenie paschalnych chlebów. Czytam Ewangelię o Zmartwychwstaniu. Głoszę Chrystusa na ulicy. Wszyscy otrzymują ikony Chrystusa Miłosiernego z tekstem o Bożym Miłosierdziu i z Koronką.

Msza św. w rzymskokatolickim kościele. Kaplica w podpiwniczeniu, kościół w budowie. Niewielka wspólnota w mieście, z którego wyjechało 90% mieszkańców. Proboszczem jest Polak – ks. Tadeusz. Nie wyjechał, został z parafianami. Teraz głosi kazanie z taką samą siłą, jakby słuchały go tłumy. Po nabożeństwie w prawosławnej cerkwi idziemy w procesji wokół świątyni. Na murach ślady ostrzałów, w oknach wybitych w wyniku wybuchów bomb – folia.

Dzwonią wolontariusze z prośbą o to, by przyjechać do zburzonej wioski k. Czernihowa. Proszą o leki i żywność. Zmieniamy więc plany, dokupujemy lekarstwa i w drogę. Jedziemy 4 godziny. Wioska Nowoseliwka przedstawia straszny obraz wojny. Głębokie rowy po sześciu wielkich rakietach. Trzeba bardzo się starać, by znaleźć niezburzony budynek. Bohatersko broniący się Czernihów wywołał taką złość napastników, że dosłownie spalili Nowoseliwkę. Ci, którzy pozostali, żyli w piwnicach. Po odejściu Rosjan wielu wraca, chociaż nie ma do czego. Przejmujący widok: tłumy pośród ruin. Kierująca rozdawaniem pomocy miejscowa radna Swietłana sprawnie rozdziela przywiezione przez nas nasiona: „Komu ogórki? Kto zasiewa pomidory?”. Felczer rozdaje lekarstwa, Karim na ulicy przyjmuje chorych. Zapraszam do modlitwy. Siatki z konserwami, wodą i dżemem traktujemy jak wielkanocny koszyk. Donoszą upieczone (także na polowych kuchniach) paski – paschalne chleby. Ludzie żywo reagują na Ewangelię o Zmartwychwstaniu. Mówią: „Bóg był z nami, wierzyłem i modliłem się, gdy strzelali...”. Rozdaję obrazki z wizerunkiem Jezusa Miłosiernego, tak dobrze tutaj znane. Słychać prośby o modlitewniki. Ciągle padają też słowa wdzięczności. Wokół widać dzieci – to niespotykane w innych zrujnowanych miejscowościach, ale to znak zdeterminowania mieszkańców Nowoseliwki, by odbudować wioskę.