Minęło 40 lat od ekshumacji doczesnych szczątków Matki Teresy Kierocińskiej – czcigodnej sługi Bożej Matki Teresy od św. Józefa. Dziś zachęca ona, abyśmy i my podążali drogą do świętości.
Miało to miejsce 31 marca 1982 r. na cmentarzu przy al. Mireckiego, gdzie odbyła się ekshumacja i rozpoznanie doczesnych jej szczątków, a następnie złożenie ich w sarkofagu w kaplicy w Domu Macierzystym przy ul. Matki Teresy Kierocińskiej 25.
Jest ona jedną z wyjątkowych postaci związanych z diecezją sosnowiecką. Urodzona pod koniec XIX wieku, w 1885 r. w Wieluniu, od najmłodszych lat marzyła o życiu zakonnym. Pragnienie to mogła zrealizować dopiero mając 36 lat. W 1921 r. założyła wspólnie z sługą Bożym o. Anzelmem Gądkiem, karmelitą bosym, nowe zgromadzenie. Przyjęła imię zakonne Maria Teresa od św. Józefa. Karmelitanki Dzieciątka Jezus, których była pierwszą przełożoną, zostały skierowane do zaniedbanego moralnie i materialnie Sosnowca. Niosły tam pomoc potrzebującym. Ze szczególnym poświęceniem czyniły to w czasie okupacji, kiedy uratowały też z narażeniem własnego życia wielu Żydów, zwłaszcza dzieci, za co pośmiertnie, w 1993 r., założycielka została zaliczona w Izraelu do Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Matka Teresa Kierocińska zmarła w Sosnowcu w 1946 r. Po jej śmierci zgromadzenie rozwinęło się i działa też za granicą.
Stolica Apostolska wydała już dekret o heroiczności jej cnót, który jest ważnym, ale niewystarczającym etapem do beatyfikacji. Potrzebny jest cud za przyczyną sługi Bożej. Przed kilkoma laty s. Konrada Dubel KDzJ – wicepostulator sprawy sługi Bożej stwierdziła: „Wiele zależy od naszego zaangażowania, modlitwy. Jednak to są sprawy Boże i nie można po ludzku wyznaczać konkretnego terminu, kiedy to nastąpi. To Bóg wyznacza czas”.
Siostry Karmelitanki Dzieciątka Jezus zachęcają do wzięcia udziału w nowym cyklu spotkań służących pogłębieniu tematyki życia i duchowości Matki Teresy. Zaplanowane są 12. dnia maja i czerwca. W programie jest zwiedzanie muzeum, prelekcja oraz Eucharystia z prośbą o łaskę beatyfikacji, z homilią ks. Mariusza Trąby.
Słowa uczą, przykłady pociągają – ta stara prawda ma największe odzwierciedlenie w prowadzeniu życia duchowego, intelektualnego, moralnego. Nic nie pomaga w rozwoju tak, jak dobry nauczyciel. Nikt nie podprowadzi nas do Boga tak, jak człowiek w pełni oddany Bogu.
Z tej prawdy powinniśmy korzystać. Korzystać także w odniesieniu do historii regionalnej – odwołując się do osób, co do których toczy się dochodzenie kanoniczne. Tak się składa, że mamy kilkanaście takich wspaniałych przykładów ludzi różnych stanów, wykształcenia, profesji, którzy mogą być dla nas przykładem w drodze do Pana Boga. Tylko musimy ich lepiej poznać, bo to słudzy Boży czy błogosławieni na nasze czasy.
Wizyta Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej 13 kwietnia 1986 r.
13 kwietnia br. minie czterdzieści lat od dnia, gdy biskup Rzymu, następca św. Piotra, po raz pierwszy od czasów apostolskich przekroczył próg żydowskiego domu modlitwy – przypominają biskupi w Liście Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej.
Biskupi zaznaczyli w Liście, że wizyta w rzymskiej Synagodze nie byłaby możliwa, gdyby nie przyjęcie przez Sobór Watykański II, 8 października 1965 roku, deklaracji „Nostra aetate” („W naszych czasach”), mówiącej o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich. „Znalazły się w niej słowa, które stały się punktem zwrotnym w stosunkach między Kościołem katolickim a Żydami i judaizmem. Do nich właśnie odniósł się św. Jan Paweł II w swoim przemówieniu w rzymskiej synagodze” – przypominają biskupi i cytują je: „Po pierwsze, Kościół Chrystusowy odkrywa swoją więź z judaizmem, wgłębiając się we własną tajemnicę. Religia żydowska nie jest dla naszej religii zewnętrzna, lecz w pewien sposób wewnętrzna. Mamy zatem z nią relacje, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i w pewien sposób, można by powiedzieć, naszymi starszymi braćmi”.
Dzwony od wieków wpisują się w polski krajobraz, odmierzając czas modlitwy, radosnych uroczystości i chwil żałoby. Dla nas wierzących są głosem Boga wzywającym do wspólnoty, dla innych stają się jednak przedmiotem sąsiedzkich sporów. Jak informuje portal Beskidzka24.pl, w bielskiej dzielnicy Hałcnów konflikt o bicie dzwonów tamtejszej bazyliki mniejszej wszedł w nową, bolesną dla parafian fazę.
Sprawa jest niezwykle drażliwa dla lokalnej społeczności. Proboszcz bazyliki mniejszej, ks. Piotr Konieczny przyznaje, że parafia w Hałcnowie podjęła już konkretne kroki, by wyjść naprzeciw żądaniom urzędników. Oprócz tego, że dwa z czterech dzwonów zostały całkowicie wyłączone, to czas bicia pozostałych skrócono z minuty do zaledwie 45 sekund. W praktyce, ze względu na bezwładność mechanizmu, który musi nabrać rozpędu, realny czas słyszalnego dźwięku jest jeszcze krótszy. Duchowny podkreśla, że dzwony biją wyłącznie przed nabożeństwami – głównie w niedziele, a w dni powszednie odbywają się tylko dwie msze – poranna o godz. 6:30 i wieczorna o godz. 18:15. Ograniczenia w zakresie bicia dzwonów już wiele miesięcy temu wprowadzono także przy ceremoniach pogrzebowych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
