Łukasz Krzysztofka: Do brwinowskiego kościoła uroczyście wprowadzono relikwie patrona parafii – św. Floriana. Od kiedy w Brwinowie czczony jest ten święty?

Ks. Maciej Kurzawa: Od początku powstania parafii. Pierwsze wzmianki pisemne o parafii pochodzą już z 1406 r.

Gdzie będą się znajdowały relikwie?

Zamierzamy umieścić je na widocznym miejscu w prezbiterium – tak jak pozostałe inne relikwie. Nie będą schowane w żadnym sejfie, ale będą ustawione do czci i publicznej modlitwy.

Jakie relikwie już znajdują się w parafii?

Mamy relikwie św. Faustyny, św. Jana Pawła II, św. abp. Szczęsnego Felińskiego. Wprowadziliśmy także św. Alberta Chmielowskiego, którego rodzice zawarli sakrament małżeństwa w Brwinowie i mamy akt ślubu jego rodziców. A św. abp Feliński w krótkim czasie, kiedy rządził diecezją warszawską, przyjechał 4 maja 1862 r. na odpust do Brwinowa, udzielił sakramentu bierzmowania 1500 osobom. W parafii żywy jest też kult św. Faustyny i co tydzień w piątki odmawiamy Koronkę do Bożego Miłosierdzia z wystawieniem Najświętszego Sakramentu. Wprowadziliśmy także relikwie bł. kard. Stefana Wyszyńskiego, który konsekrował nasz kościół w 1967 r. Mamy ponadto relikwie św. Andrzeja Boboli, patrona Polski i św. Maksymiliana Kolbego, a także bł. Honorata Koźmińskiego i św. Ojca Pio. Ale najważniejszy dla nas jest św. Florian.

Po co Kościół wynosi do chwały ołtarzy świętych i błogosławionych?

Ktoś złośliwy powiedziałby, że po to, aby zamknąć sprawę i już do nich więcej nie wracać. A właśnie trzeba do nich wracać, bo choć oczywiście centrum wszystkiego jest Chrystus, ale święci pokazują, że można żyć pięknie i z Jezusem się przyjaźnić. Wykonywać swoje zadanie, chociażby ciężkie – tak jak św. Albert Chmielowski czy bł. matka Czacka, ale można ukierunkować w stronę Jezusa swoje życie. Święci są nam także potrzebni dla pewnej formacji i rozwoju duchowego. Po covidzie i pustych kościołach, co wszyscy przeżywaliśmy, dzisiaj jest potrzeba powrotu, zdynamizowania swojej wiary i więzi z Jezusem.

Wprowadzenie relikwii św. Floriana może w tym pomóc?

Myślę, że pozwoli nam trochę ożywić kult. Trzeba teraz usiąść z zespołem świeckich i porozmawiać na temat rozwoju kultu patrona parafii. Na budynku straży pożarnej stoi figurka św. Floriana. Wymienia się go we Mszy św. jako patrona parafii i teraz jest okazja do rozszerzenia kultu. A w jakiej formie to zrobić, żeby było przystępne na współczesne czasy, to kwestia do omówienia z parafialnym zespołem synodalnym, na który bardzo liczę. Proboszcz może mieć zamkniętą wizję, a ktoś dorzuci światełko, pomysł i poszerzy tę wizję, która stanie się już ciekawsza.

Co charakteryzuje od strony duchowej wiernych 14-tysięcznej brwinowskiej parafii?

Żywa jest tradycyjna pobożność, chociaż dzisiaj sama tradycyjna wiara jest niewystarczająca. Potrzeba pogłębienia, szczególnie dla młodych ludzi. Nie tyle błyskotek religijnych czy karnawału religijnego w kościele, ale musimy odpowiadać na potrzeby młodych ludzi, którzy szukają w Kościele czegoś więcej. Już przed Środą Popielcową zorganizowaliśmy siedmiotygodniowe rekolekcje. Co tydzień była nowa konferencja z innym prelegentem nt. siedmiu grzechów głównych. To było bardzo udane i kościół był pełen ludzi. Planujemy na jesieni coś podobnego w tym kluczu tygodniowym. Widać wśród moich parafian głód nie tylko religijny, ale również intelektualny, potrzebę większej wiedzy teologicznej.

Największe wyzwanie duszpasterskie brwinowskiego proboszcza to...

Żeby Jezus kiedyś nie zarzucił księżom, że coś zaniedbaliśmy. Mamy szukać dla ludzi czegoś więcej. Miałem kiedyś proboszcza, gdy byłem młodziutkim wikariuszem, który mi mówił, że jemu niepotrzebny jest wikariusz który tylko odprawia Mszę, uczy religii i spowiada. Ale potrzebny jest kapłan, który coś wymyśli, bo będziemy się potem zastanawiali duszpastersko, czy to było dobre, czy niedobre, w którym miejscu można to poprawić, czy będziemy to powtarzać – taki ksiądz z inicjatywą. Dzisiaj to jest największym wyzwaniem.

Inicjatywa powinna być chyba najbardziej skierowana w stronę młodzieży, która coraz częściej dystansuje się od Kościoła...

Dla mnie było pozytywnym zaskoczeniem, kiedy na początku Wielkiego Postu zawiązała się w parafii 15-osobowa wspólnota młodych ludzi. Co tydzień się spotykają, przygotowali swoje logo, nazwali się wspólnotą „Ławica”. Jedno ich spotkanie w miesiącu to jest Msza św., adoracja, modlitwa. Przyznam, że nie wiedzieliśmy, co tu zrobić z młodymi, jak ich przyciągnąć do Kościoła. I w którymś momencie przyszło samo, stworzyła się grupa, która się dynamizuje, otwiera, zapraszają swoich kolegów, znajomych. To jest ewenementem w Brwinowie.

Czego w XXI wieku może nas nauczyć postać św. Floriana?

Przede wszystkim wierności Jezusowi i zachwycenia się Nim. Przecież św. Florian nie wyrzekł się Jezusa, a dzisiaj potrzeba jest nam właśnie takich osób, które nie wstydzą się przyznać do Niego. To będzie wiązało się nieraz z wyśmianiem, ale najważniejsze jest dochowanie wierności Jezusowi. Zawsze powtarzam: Nie bójcie się Jezusa, On nikogo nie skrzywdził, nikim nie pogardził, do nikogo się plecami nie odwrócił, nikogo nie wyśmiał, nie oplotkował. Przyjdźcie do Jezusa i nie bójcie się, że wam zabierze waszą wolność. Nie zabierze wam jej, a będzie wam łatwiej iść przez życie. Święci pokazują nam, jak przylgnąć do Jezusa, a On resztę sam będzie robił, załatwiał wszystkie sprawy. Może to zabrzmi jak slogan, ale czyńmy wszystko z Jezusem. To jest nasza nadzieja na dzisiejsze, trudne czasy.