Święcenia diakonatu przyjęli dk. Rafał Kierczuk z parafii Pierwszych Męczenników Polski w Międzyrzeczu oraz dk. Damian Swinarek z parafii św. Józefa Rzemieślnika w Nowej Soli. Towarzyszyli im modlitwą najbliżsi, a także kapłani i wierni naszej diecezji. – Chciałbym podkreślić, że nowi diakoni będą takimi łącznikami między ołtarzem, między ambonką, między świątynią a człowiekiem potrzebującym – powiedział pasterz diecezji. – Jako duchowni razem z biskupem i prezbiterami będą odpowiadać na potrzeby wspólnot chrześcijańskich.
Święcenia diakonatu to nie tylko ważne wydarzenie dla nowych diakonów, ale i dla całej diecezji. – Ten dzień jest okazją dla nas wszystkich do pomyślenia o swoim życiu jako powołaniu. Bo nasze życie jest życiem w pełni dopiero w relacji z Bogiem – mówi rektor seminarium ks. Mariusz Jagielski. – Dla naszej wspólnoty to piękne doświadczenie, że młodzi ludzie przychodzą ze swoim życiem, z tym co mają do ofiarowania, po to żeby Ewangelia była głoszona, by sakramenty były sprawowane, żeby Boże życie w nas mogło wzrastać.
Nowi diakoni będą odczytywać Ewangelię podczas Mszy św. i usługiwać przy ołtarzu. Będą mogli również rozdzielać wiernym Komunię św., głosić kazania, udzielać chrztu, asystować przy zawieraniu małżeństw, przewodniczyć modlitwom i prowadzić pogrzeby. Diakoni, którzy przygotowują się do przyjęcia święceń kapłańskich, zobowiązani są do zachowywania celibatu. – Diakonat jest dla nas wejściem na drogę służby, która ma się wyrażać przez jedno słowo: miłość. To słowo dzisiaj musi nabrać jakiegoś wymiaru, a ten wymiar jest dziś często zapominany. Chodzi o miłość we właściwym znaczeniu – podkreśla dk. Rafał Kierczuk. – Najważniejsza jest dziś dla nas modlitwa, żeby ten zapał w nas nie zgasł, żebyśmy nie ustawali w duchu ewangelizowania, w duchu służby – dodaje dk. Damian Swinarek.
Nowi diakoni jeszcze przez rok będą formować się w seminarium, przygotowując się do przyjęcia święceń kapłańskich.
Centralnej procesji Bożego Ciała w Gorzowie przewodniczył bp Tadeusz Lityński
W czwartek 3 czerwca w wielu parafiach diecezji zielonogórsko-gorzowskiej odbyły się uroczyste procesje Bożego Ciała. Bp Tadeusz Lityński przewodniczył modlitwie w Gorzowie prowadząc procesję sprzed katedry do Czerwonego Kościoła.
W tym roku Msza św. na rozpoczęcie procesji została odprawiona na Starym Rynku przy gorzowskiej katedrze, a przewodniczył jej ks. prał. Zbigniew Kobus, proboszcz parafii katedralnej. Po Komunii św. słowo Boże wygłosił bp Lityński. - Chcę wszystkim świadkom i apostołom Eucharystii zgromadzonym na tym placu, przy naszej matce kościołów, bardzo serdecznie podziękować. Bo to my dzisiaj wszyscy głosimy słowo. To nie biskup, nie ksiądz, ale każdy jest świadkiem Eucharystii, obecności Boga pośród nas – powiedział pasterz rozpoczynając procesję do czterech ołtarzy, która ulicami Władysława Sikorskiego i Warszawską doszła do kościoła pw. Podwyższenia Krzyża św., czyli tzw. Czerwonego Kościoła. W procesji, obok licznie zgromadzonych mieszkańców, szli także kapłani z gorzowskich parafii, osoby życia konsekrowanego, a także przełożeni i klerycy Wyższego Seminarium Duchownego.
Przeżywamy obecnie złożone przemiany kulturowe. W tym kontekście uniwersytet jest powołany, aby być kuźnią talentów i laboratorium sensu: przestrzenią, w której rozum nie podporządkowuje się użyteczności, lecz wiernie służy prawdzie - mówił Leon XIV podczas piątkowego spotkania ze środowiskiem akademickim na Katolickim Uniwersytecie św. Turybiusza z Mogrovejo w Chiclayo.
Patron uniwersytetu był wybitnym prawnikiem i arcybiskupem Limy, który „uczynił ze swojego życia żywą katedrę mądrości, miłości i sprawiedliwości”, jak zaznaczył Leon XIV. W tym kontekście Papież przypomniał przesłanie św. Jana Pawła II z Konstytucji apostolskiej „Ex corde Ecclesiae”, w której Papież Polak wskazał na uniwersytet, szczególnie katolicki, jako na żywą wspólnotę, w której poszukiwanie prawdy staje się aktem miłości i służby wielkiej rodzinie ludzkiej.
Pytanie o możliwość „wykupienia” zmarłemu biletu do nieba jest trochę prowokacyjne. Tak naprawdę dotyczy ono bardzo ważnej kwestii, jaką jest możliwości pomocy tym, którzy po śmierci jeszcze się „oczyszczają” zanim osiągną stan szczęścia wiecznego. Musimy dobrze zrozumieć teologiczny sens modlitwy Kościoła za zmarłych, w tym wspomnianych w tytule Mszy gregoriańskich i wypominek, by oddalić od siebie magiczne myślenie o tym, że wystarczy złożyć ofiarę, a zmarły od razu „przejdzie” z czyśćca do nieba.
Katechizm Kościoła Katolickiego stwierdza, że warunkiem wstępnym oglądania Boga jest „czystość serca” (KKK 2519). Wielu ludzi to osiągnęło; nazywamy ich świętymi. Jednak co z tymi, którzy nie do końca uwolnili się z własnych słabości, którzy nie zdążyli dokończyć wielu życiowych spraw, w tym również pokuty za popełnione grzechy? Czy oni mają jeszcze szansę wiecznego szczęścia?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.