Jubileuszowym uroczystościom w niedzielę Zesłania Ducha Świętego przewodniczył abp Stanisław Budzik. Uświetnił je koncert orkiestry i chóru Jubilaeum pod batutą Tomasza Orkiszewskiego. Podczas Eucharystii młodzież przyjęła sakrament bierzmowania, a na zakończenie wspólnego świętowania metropolita poświęcił pamiątkową tablicę oraz krzyż jubileuszowy. Z okazji stulecia list gratulacyjny przesłał minister edukacji i nauki Przemysław Czarnek. Wójt gminy Ludwin Andrzej Chabros podkreślił, że parafia św. Wawrzyńca w Rogóźnie powstała jako pierwsza wspólnota rzymskokatolicka na terenie gminy. Uroczystości odbyły się z licznym udziałem parafian i gości, pocztów sztandarowych szkół i zastępów Ochotniczej Straży Pożarnej oraz przedstawicieli różnego szczebla władz i instytucji. – Msza św. jest dziękczynieniem Bogu za to wszystko, co dane było otrzymać w ciągu całego stulecia – powiedział proboszcz ks. Waldemar Taracha.
Język miłości
W niedzielę Zesłania Ducha Świętego abp Stanisław Budzik powiedział, że jubileuszowa uroczystość jest przypomnieniem, że „wszyscy odpowiedzialni za wspólnotę Kościoła lokalnego zostali kiedyś namaszczeni Duchem Świętym, aby żyć po Bożemu i iść za drogowskazami Bożego Ducha, który zapewne odnowi oblicze tej parafii, aby przez kolejne 100 lat trwała wiernie przy Chrystusie, Ewangelii i najcenniejszych wartościach, które dorośli przekazują młodemu pokoleniu”. W homilii ksiądz arcybiskup wskazał na znaki Zesłania Ducha: wicher, ogień i dar języków. Jak wyjaśniał, wicher odmienił życie Apostołów i skierował na nowe drogi młody Kościół chrześcijański; wywiał z serc lęk i niepokój, uczynił uczniów Jezusa odważnymi świadkami zmartwychwstania Chrystusa. Boży ogień rozpalił ziemię, zapalił ludzkie serca i oświecił umysły, by podążały drogą miłości i jedności. Dar języków pozwolił porozumieć się Apostołom ze wszystkimi, pokonać różnice wynikające z odmiennych narodowości, ras, poglądów. – Gdy ludzie wzajemnie się nie rozumieją, to znaczy, że brak im miłości i wiary. Miłość to język zrozumiały dla wszystkich, bo otwiera ludzkie serca. Wiara pozwala uznać w każdym człowieku brata i siostrę, syna lub córkę tego samego niebieskiego Ojca – powiedział abp Budzik. Zwracając się do młodego pokolenia podkreślił, że „świętość to nie dziwactwo, lecz najnormalniejsza normalność, której normą jest Ewangelia i odwaga budowania cywilizacji miłości”.
Rys historyczny
Poprzedniczką parafii w Rogóźnie była prawosławna czasownia św. Proroka Eliasza, filia monasteru w Jabłecznej. Prośbę o utworzenie na tym terenie parafii rzymskokatolickiej wystosowano już w 1919 r. do Powiatowej Rady Narodowej w Lublinie i Konsystorza Diecezji Lubelskiej. 7 czerwca 1920 r. Ministerstwo ds. Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego wydało zgodę na przekazanie kaplicy należącej wcześniej do mnichów prawosławnych w Rogóźnie na potrzeby nowej parafii. Ta została oficjalnie erygowana 8 czerwca 1922 r. przez bp. Leona Fulmana. Pierwszym administratorem i organizatorem wspólnoty został ks. Feliks Kasprowicz. Kościół poświęcono 23 lipca 1922 r. Z końcem 1922 r. parafia liczyła 2700 wiernych. Budowę obecnego kościoła pod kierunkiem proboszcza ks. Jana Chudzika rozpoczęto w 1983 r.; poświęcenia w 1990 r. dokonał bp Bolesław Pylak. Obecny proboszcz ks. Waldemar Taracha jest 10. proboszczem parafii; przez dekadę wraz z wiernymi podjął i zrealizował wiele inicjatyw i inwestycji.
W widłach Wisły i Sanu położona jest parafia Wrzawy, która w tym roku świętuje jubileusz 750-lecia istnienia.
Dokładna data erygowania parafii we Wrzawach nie była znana do lat 50. XX wieku. Dopiero mjr. Józef Rawski, tarnobrzeski regionalista natknął się na nią w aktach wizytacji dekanatu miechocińskiego z 1793 r. Wcześniejsze przekazy podawały informacje, że została ona utworzona przed rokiem 1325. Znalazła się wtedy w wykazie parafii diecezji krakowskiej odprowadzających świętopietrze. Wizytator zapisując najważniejsze informacje o parafiach z dekanatu zanotował, że parafia we Wrzawach została erygowana w 1271 r. Hipotezę taką potwierdzają także wezwania świątyni św. Wawrzyńca, św. Stanisława Biskupa i Męczennika, św. Katarzyny Aleksandryjskiej, które mają charakter typowy dla wspomnianego wieku. Poza tym miejscowość została wymieniona w dokumencie starosty krakowskiego i sandomierskiego Thassa z Vissinburga z 1294 r. Nazywano ją wówczas „Wreuici”. Od 1468 r. funkcjonuje obecna nazwa Wrzawy, co oznacza miejsce, gdzie woda wrze, kotłuje się, tworząc wiry i odmęty. Parafia została wydzielona z terenu parafii Gorzyce jako fundacja rodu Dębno. Opiekę nad nią sprawowały rody szlacheckie: Górajskich, Sienieńskich, Koniecpolskich, Słupeckich, Hadziewiczów i Horochów. Utrzymanie kościoła nastręczało wiele problemów na przestrzeni wieków. Biskup Krakowski Jakub Zadzik wizytując parafię w 1637 r., napisał w dokumentach powizytacyjnych, że w świątyni widać ślady zatopień wodnych, które sięgały nawet do ołtarza głównego. Renowacje kościoła przeprowadzono w połowie XVII wieku. Nową świątynię postawiono wtedy na fundamentach starej. Miała ona prawdopodobnie kształt krzyża, była zbudowana z drewna i nakryta gontem. Według historyków przed kolejnymi powodziami zabezpieczono ją od dołu kłodami. Niestety położenie miejscowości w widłach Wisły i Sanu powodowały dalsze powodzie, które nie omijały wrzawskiego kościoła. Już w XVIII wieku pisano, że podgniłe belki i spojenia zagrażają bezpieczeństwu wiernych. Kolejne powodzie, które nawiedzały Wrzawy latem w latach 1867, 1884 r. oraz zimą 1888 r. powodowały dalsze niszczenie świątyni. Powódź w latach 20. XIX wieku niemalże doprowadziła do całkowitego zniszczenia budowli. Dobroczyńcy wraz z parafianami postanowili wówczas podnieść teren placu kościelnego, co uchroniłoby kolejną świątynię przed dalszymi podtopieniami. Po zakończeniu tych prac, w latach 1826-27 wybudowano nowy kościół. Był to obiekt jednonawowy, wykonany z drzewa modrzewiowego i pokryty gontem. Swoim wyglądem przypominał istniejącą do dnia dzisiejszego drewnianą świątynię w Radomyślu nad Sanem. W latach 20. XIX wieku kościół parafialny został po raz kolejny zalany, co doprowadziło go niemalże do ruiny. Ostatnia drewniana świątynia zbudowana w latach 1826-27 została spalona 4 sierpnia 1944 r. przez wycofujące się wojska niemieckie. Nową murowaną świątynię Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski wzniesiono w latach 1958-61 z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Alojzego Sierżęgi. Projekt kościoła opracował inż. Andrzej Galar z Rzeszowa. Miała to być budowla prosta, ale o stylowej architekturze modernistycznej, posiadająca stromy dach ze strzelistą sygnaturką, wraz ze swoistymi „przyporami” ścian, co miało być nawiązaniem do gotyku. Uroczyste poświęcenie kościoła odbyło się 26 sierpnia 1961 r.
W czwartek przed południem na ul. Benedyktyńskiej w Jarosławiu na Podkarpaciu 31-letni mężczyzna ranił nożem czerech mężczyzn i kobietę. Jedna z ranionych osób zmarła. Sprawca został zatrzymany, poszkodowani trafili do szpitala. Inne źródła podają, że poszkodowani zostali trzej księża i 2 osoby świeckie.
„Policjanci otrzymali zgłoszenie, że na terenie Jarosławskiego Opactwa przy ulicy Benedyktyńskiej obywatel Ukrainy zaatakował nożem mężczyznę» – podała na podkarpacka policja.
Na potrzebę ochrony godności człowieka w epoce szybkiego rozwoju technologii wskazał Ojciec Święty w Pałacu Elizejskim przemawiając do prezydenta Francji, przedstawicieli władz i korpusu dyplomatycznego w Paryżu. Papież podkreślił, że sztuczna inteligencja oraz nowe technologie muszą być podporządkowane dobru osoby ludzkiej.
Nawiązując do swojej pierwszej encykliki Magnifica humanitas, Leon XIV przestrzegł przed „rajem maszyn”, który coraz silniej wpływa na codzienne życie. Jak wskazał, konieczne jest kształtowanie zdolności do rozeznania etycznego, aby postęp technologiczny nie prowadził do ograniczenia ludzkiej wolności i godności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
